نام کتاب : مرد کوچک

نویسنده : خانم فسقلی و sun daughter کاربران انجمن نودهشتیا

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com

مقدمه:

روزی / شبی / سحری/ بامدادی... هر ساعتی ورد هرگزی برزبانم جاریست.

ای کاشی/ حسرتی/افسوسی... آهی سراپایم را آغوش کشیده است.

اینک لحظات پیشینم خاطره ای شده است بر بوم سرنوشتم... لکه ای است در ذهن به وسعت ذهن ، لحظه ای است به اندازه ی همه ی روزهای عمر... دقایقی است... نابِ ناب... فقط و فقط از برای من! امروز... اکنون... این لحظه ... این کوچک سیرت از وادی بزرگان برایت مینویسد:

کودکی هایم ...کوچکی هایم ... پاکی هایم ... سادگی هایم... صداقت ریشه دوانده در تار و پود پیکر دیرینم... دلتنگِ یک جو معرفت روزهای تو ام. دلتنگِ یک ارزن بی ریایی هایتم ... دلتنگِ یک هفت سنگ... دلتنگِ بی دغدغگی... دلتنگِ آرزوی بزرگی... دلتنگِ... دلتنگِ... دلتنگِ...

وعظمتت را میپرستم رویای زودگذر... امروز به خیالمان بزرگیم اما حسرت یک ثانیه روزهای کودکی در سر میپرورانیم.

این پیشکشی است نا چیز به تو... تقدیم به تو که هر ثانیه در یاد منی... هر لحظه حسرتی... هر دقیقه آهی برزبانم... وای کاشی در ذهنم...

و تمامت جمله ای هستی که پتک وارانه میکوبد بر روحم و به تکرار همیشه در گوشم، در سرم، در ذهنم ...

میزند زنگ آوای این جمله هر لحظه :

کاش هنوز کودک بودم !!!

"تقدیم به همه ی عزیزانی که روزی کودک بودند و امروز یادآور روزهای کودکیشان هستند."

مَردِ کوچَک ...

خلاصه:

بعد از سیزده سال هنوز بچه است... یه بچه ی بیست ساله...

سیزده سال کودکیشو خواب بود... حالا که بیدار شده نباید توقع داشته باشیم بزرگ باشه...

اون یه مرده... یه مرد کوچیک!!!

فصل اول

-من مرسّه... نمیرم.. نمیرم.... نمیرم...

و به سمت اتاقش دوید.

رویا کلافه پشت در ایستاده بود. محمد به سمتش امد و گفت: باز داره نق میزنه؟

رویا دستی به صورتش کشید و گفت: چیکارش کنم؟ به زورکه نمیشه...

محمد در اتاق را باز کرد. میلاد با لباس مدرسه روی زمین نشسته بود و با سربازهای جنگجویش بازی میکرد و صدای اسلحه از خودش در می اورد. کنار پسرش روی زمین نشست و گفت: میلاد... بابایی مگه شما نمیخوای بری مدرسه؟

-نچچچچ...

محمد موهای میلاد را عقب فرستاد و گفت: چرا؟

میلاد لبهایش را جمع کرد و گفت: از اونجا خوشم نمیاد....

محمد بار دیگر موهای میلاد را که لجوجانه باز روی صورتش امده بود را عقب فرستاد و گفت: تو مگه اونجا رو دیدی؟

میلاد نگاهش را به پدرش دوخت وبا چشمهای گشاد شده و صدای اهسته ای گفت: مازیار میگه اونجا پراز اختاپوسه...

محمد با حرص سبیلش را میجوید مگر دستش به مازیار نرسد.

درحالی که سعی داشت ارامش داشته باشد گفت: مازیار باهات شوخی کرده... اختاپوس تو دریاست... تو داری میری مدرسه... بعدشم اونجا پر از پسر بچه های هم سن و سال تو هست.... میتونی بری باهاشون بازی کنی... درس بخونی... ببینم مگه تو نمیخوای خودت کتاب داستاناتو بخونی؟؟؟ هان؟

میلاد چشمهایش را به سمت قفسه ی کتابهایش چرخاند و گفت: چرا... ولی...

محمد سرش را نوازش کرد و گفت: تو حالا بلند شو... اونجا رو ببین... بهت قول میدم هیچ اختاپوسی نیست... باشه؟

میلاد نگاهی به سربازهایش کرد وگفت: اگه بود چی؟

محمد کم کم عصبانی میشد. با این حال دست میلاد را گرفت و گفت: من بهت قول مردونه میدم... بلند شو که دیر شد...

سی و یکم شهریور بود و حیاط پر بود از پسربچه های کلاس اولی به همراه پدران ومادرانشان... میلاد از دیدن ان همه پسر بچه که هم سن وسال خودش بودند چشمهایش برق میزد. خوشبختانه هیچ اختاپوسی وجود نداشت. اگر هم بود میلاد اصلا حواسش نبود!

ساعت دوازده به همراه رویا به خانه بازگشت و در تمام مسیر از اتفاقاتی که رخ داده بود حرف میزد.

از دو دوستی که تازه پیدا کرده بود به نام های ارشیا و سامان... و اینکه در انتهای کلاس دو پسر بچه که کاملا شبیه هم بودند و دوقولو بودند صحبت میکرد.

-چه جوری هم شلکن؟

رویا لبخندی زدو تصحیح کرد وگفت: هم شکل... کار خداست... اونا دوقلون...

-یعنی هم شلک منم هست؟

رویا در کیفش به جست و جوی کلیدش بود ومیلاد مصرانه منتظر جوابش بود... و فکر میکرد اگر یک نفر واقعا هم شکل وهم سن خودش بود چه قدر عالی میشد ... انها میتوانستند تمام روز را با هم بازی کنند.

رویا دست میلاد را کشید و وارد خانه شدند. مازیار و میعاد در خانه بودند و با سرو صدا مشغول بازی کردن بودند.

میلاد تا چشمش به مازیار افتاد به سمتش دوید و گفت: دروغگو.... دروغگو... من رفتم مرسّه هیچیم اختاپوس اونجا نبود...

مازیار خندید و گفت: چرا بود اون معلمتون همون اختاپوسه...

میلاد با چشمهای گرد شده به او خیره بود.

کمی فکر کرد و گفت: نخیرشم... اختاپوسا هشت تا دس دارن... خانم معلم ما دو تابیشتر نداشت...

مازیار با لحن معمولی پرسید:ما نتو پوشیده بود؟

میلاد سرش را تکان داد و مازیار با لحن خوفناکی گفت: بیچاره شیش تا دستاشو زیر مانتوش قایم کرده...

میلاد با وحشت نگاهش میکرد.میعاد با خنده گفت: خودتو خیس نکنی کوچولو...

حرفش کنایه ی پنهانی در اشاره به شب گذشته را داشت.

میلاد با خجالت از انها فاصله گرفت وبه اتاقش رفت.رویا با دلخوری به انها که میخندیدند تشر زد و پس از چند نصیحت مادرانه به اتاق میلاد رفت.

بق کرده روی تخت نشسته بود با یکی ازسربازهایش ور میرفت.

رویا با لحن مهربانی گفت: میلاد مامانی... پسر قشنگم چرا ناراحته؟

میلاد با اخم گفت: برای چی بهشون گفتی؟

رویا او را دراغوش گرفت و گفت: من نگفتم و خودشون فهمیدن... بعدشم اشکالی نداره عزیزم برای همه پیش میاد... اما تو به مامان قول بده شب دیگه نوشابه نخوری باشه؟

میلاد با نارضایتی سری تکان داد و رویا کمکش کرد تا لباسهایش را تعویض کند.

مازیار با غر گفت: پس ناهار چی شد؟

رویا میز را چید و پسرها را صدا کرد.

میلاد درحالی که هنوز چیزی نخورده بود به زحمت یک لیوان پر نوشابه برای خودش ریخت.

رویا با مهربانی دستی به سرش کشید و گفت: میلاد جان نوشابه نخور.

از گوشه ی چشم مازیار و میعاد را دید که سعی در کنترل خنده ی مسخره شان داشتند.

با نارضایتی لیوان را کناری گذاشت وزمزمه وار گفت: چشم.

بعد از ناهار برای فرار از دست آزارهای برادرانش به اتاقش پناه برد...در حال نقاشی کشیدن بود که مازیار وارد اتاقش شد.

مازیار با لحن تمسخر امیزی گفت: هی، نی نی کوچولو باز که مثل دختر بچه ها نشستی داری نقاشی می کشی. این چیه کشیدی؟؟؟

کاغذ را وحشیانه از زیر دستش کشیدو برگه ی نقاشی از وسط دو نیم شد.

میلاد بابغض به زحمت دود شده اش مینگریست اخر سر طاقت نیاورد و گفت:

-برو بیرون،مــــامـــان......

مازیار:اه اه،دیگه ثابت کردی یه دختری بشین سر نقاشیت تا مامی جونت به خاطر داشتن همچین دختری افتخار کنه.

میلاد لبهایش را غنچه کرد و اهسته گفت: خیلی بدجنسی.

مازیار شنید و دستش را پیچاند و چشمهایش را ریز کردو گفت:چیم؟

میلاد در حالی که سعی داشت جلوی بغضش را بگیرد و از دردی که در بازوی لاغرش پیچیده بود ننالد گفت:

- چرا همه اش منو اذیت می کنی؟ واشکهایش بی اجازه جاری شدند.

مازیار با انزجار نگاهش کرد.

سری تکان داد و گفت: خاک بر سر بچه ننه ات بشه،ریختشو ببین...اون آب دماغتو جمع کن خرچسونه...

ودستش را رها کرد و در اتاق را بست.

میعاد بلا فاصله پرید جلویش:

-چی شد؟

مازیار:هیچی بابا.من که میگم این بچه ننه تا بهش میگی بالای چشمت ابروئه گریه اش میگیره.اینکاره نیست.باید یه فکره دیگه کنیم.

میعاد:اه حالا چیکار کنیم خیلی جلوی بچه ها ضایعه ست بگیم نشد.

مازیار: میگی چیکار کنم؟میخوای خودت برو.

میعاد:چرا چرت میگی مازی.بگو عرضه نداشتی مخ یه بچه ی 7 ساله رو بزنی دیگه این همه بهونه نیار.

مازیار:من عرضه ندارم؟ هه...یادت رفته همین پریشب کی بود که.......

میعاد فوری دستش را جلوی دهان او گذاشت وگفت:هیس میخوای مامان بشنوه؟

مازیار:نه،پس زر زیادی ام نزن.

میلاد با ترس و تعجب گوشش را که به در چسبانده بود برداشت."یعنی چی تو سرشونه؟"

با رخوت به سمت مداد رنگی هایش رفت و دفتر نقاشی اش را باز کرد و مشغول شد. نمیدانست چند ساعت بود که دمر روی دفتر نقاشی اش افتاده بود. هنوزخواندن ساعت را بلد نبود.به یک نقطه که اتفاقا رخت اویز بود ولباس مدرسه اش به ان اویزان بود خیره نگاه میکرد. در اتاق به ارامی باز شد.

محمد با دیدن میلاد که در حال فکر کردن بود خنده اش گرفت و گفت:

-سلام پسرم،مدرسه چه طور بود؟ دیدی اختاپوسی نبود اونجا.

میلاد سرش را بالا گرفت و اهسته سلام کرد.

محمد کنارش نشست وگفت: چند تا دوست پیدا کردی؟

میلاد بی توجه به سوال پدرش گفت: بابا،مازیار گفت که معلممون همون اختاپوسست.من بهش گفتم که اختاپوسا 8 تا دست دارن ولی اون گفت چون مانتو پوشیده دو تا دستش بیرونه بقیه رو قایم کرده...

و باز با یادآوری ادامه ی ماجرا اخمهایش در هم رفت و بغض کرد.اما محمد پنداشت که از ترس مدرسه و اختاپوس اینگونه چهره اش درهم رفته ...درست مثل وقتی که به یونیفرم مدرسه اش نگاه میکرد. ازجایش بلند شد وبه اتاق روبه رویی رفت وبدون در زدن وارد اتاق مازیار شد.

محمد با عصبانیت گفت:تو خجالت از قدت نمی کشی بچه؟ روز به روز بدتر می شی.

مازیار و میعاد از ترس لو رفتن قضیه به تته پته افتادند...میعاد چشمهایش از فرط تعجب و ترس بیرون زده بود و مازیار با حالت بدبختانه ای گفت:

-چرا بابا؟ مگه چی شد؟

کم مانده بود به گریه بیفتند.

محمد با غیظ گفت:این چرت و پرتا چیه تحویل این بچه میدین؟قضیه اختاپوس چیه ؟امروز با کلی مکافات فرستادیمش مدرسه،خوب گوشاتونو باز کنید.بار آخرتون باشه این خزعبلات رو تحویل این بچه میدین.فهمیدین یا نه؟؟؟ اگر یکبار دیگه... یکبار دیگه ببینم مردم ازاری میکنید ، اذیتش میکنید پول توجیبی جفتتون قطع میشه...

و در اتاق را محکم بست! تا چند ثانیه مغزشان از کار افتاده بود ولی بعد خوشحال از این که پدرشان متوجه قضیه نشده نفس راحتی کشیدند و دوباره سر و صدا راه انداختند.

محمد به سراغ اتاق میلاد رفت. در اتاقش نبود .... از پله ها پایین امد میلاد مقابل تلویزیون نشسته بود وکارتون تماشا میکرد.محمد کنارش نشست و گفت:میلاد جان داداشات شوخی کردن باهات حرفاشونو جدی نگیر.

میلاد با حرص گفت:ولی اونا همیشه منو اذیت می کنن.

و می خواست برای پدرش تعریف کند که چه شنیده اما از ترس تنبیه به خاطر گوش وایستادن سکوت کرد.

محمد دستی به موهایش کشید و چیزی نگفت. نگاهش را از کارتون تام جری به سمت اشپزخانه دوخت و گفت:خانم ناهار چی داریم؟

رویا:الان برات میارم ...و رو به پسرش گفت:میلاد برو استراحت کن شب میریم بیرونا....

میلاد مقاومتی نکرد و به اتاقش رفت و روی تختش دراز کشید. ولی هنوز به حرفهایی که شنیده بود فکر میکرد.نمی دانست باید به مادرش بگوید چه شنیده یا نه؟از طرفی می ترسید برادرانش او را دعوا کنند و از طرفی به این فکر میکرد شاید مادر حرفهایش را باور نکند.ذهن کوچکش به سمت مدرسه سوق پیدا کرد از تصور معلمش که شش دست دیگر هم دارد زیر پتو پنهان شد.اما دقایقی بعد کم کم پلکهایش روی هم افتاد...

رویا حینی که برای همسرش غذا میکشید گفت: حواست بیشتر به این پسرا باشه ماه پیش که رفتم دوباره ثبت نامشون کنم برای سال جدید ازم خواستن که حتما اول مهر تعهد بدن... فردا اول مهره با تو برن مدرسه بهتره..... پارسال که یادته چه دعوایی راه انداخته بودن... خدا امسال و به خیربگذرونه....

محمد به تکان سر مبنی بر تایید حرفهای رویا اکتفا کرد.

ساعت از شش عصر گذشته بود که میلاد با صدای ظریف مادر به ارامی پلکهایش را گشود .رویا به ارامی موهایش را نوازش میکرد.

رویا:میلاد جان.. پسرم بلند شو می خوایم بریم خونه ی مهتا اینا...

با شنیدن این حرف هوشیار شد و فوری از جاپرید و با شوق کودکانه ای گفت:هورا... اخ جون...وبا عجله و کمک رویا آماده شد.

محمد اتومبیل را روشن کرد و میلا د با حیرت به پدرش نگاه میکرد. محمد معنی این نگاه را میدانست لبخندی زد وماشین را خاموش کرد وسوئیچ را دراورد و به سمت میلاد گرفت وگفت: بفرما شما روشن کن... میلا با هیجان سوئیچ را دودستی گرفته بود و اهسته ان را چرخاند از صدای روشن شدن ماشین کودکانه خندید.درحالی که رویا و مازیار و میعاد به ماشین نزدیک میشدند میلاد صندلی جلو را ترک کرد و از حد فاصل صندلی شاگرد و راننده به عقب رفت و به پنجره چسبید.

مازیار در را باز کرد وگفت:برو اون ور..

میلا لبهایش را برچید وگفت:من میخوام کنارپنجره بشینم...

مازیار چینی به بینی اش انداخت و گفت:بهت میگم برو اون ور...

میعاد در ان طرف را باز کرد وکنار پنجره نشست ولی مازیار هنوز درگیر بود.

میلا د با اخم کوچکی که میان دو ابرویش ظاهر شده بود گفت: نمیرم... من وسط نمیشینم... میخوام کنار پنجره باشم...

مازیار دستش را گرفت ومیلاد فوری کمک طلبید: ماما ا ا ا ن....

رویا کلافه در حالی که به این مسائل عادت داشت گفت: بچه ها...

میلاد با بغض گفت: من وسط نمیشینم...

مازیار با کلافه گی خودش را روی هیکل نحیف میلاد پرت کرد و میلا د ناچارا مجبور شد وسط بنشیند.تمام مسیر یا غر زد یا با مازیار در حال کشمکش بود.

اخرش هم رویا مجبور شد او را روی پای خودش بنشاند.کمتر از یک ساعت به منزل رعنا خواهر رویا رسیدند.

بهزاد با باجناقش محمد روبوسی کرد و با مازیار ومیعاد هم مردانه دست داد. مهران هم از اغوش خاله اش رویا بیرون امد و با مازیار و میعاد دست داد. میلاد هم توقع داشت بهزاد خان با او چنین رفتاری داشته باشداما بهزاد او را بغل کرد و گفت: چطوری اقا کوچولو...

میلاد با اخم گفت: من هیچم کوچولو نیستم... تازشم امروزم رفتم مرّسه....

بهزاد با صدا خندید و با هم وارد خانه شدند. رعنا میلاد را انقدر بوسیده بود که تمام صورت میلاد خیس خیس شده بود.

میلاد باچشم به دنبال مهتا میگشت.

رعنا حینی که قربان صدقه ی میلاد میرفت گفت: الان میاد خاله قربونت بره... رفته دستشویی... و همان لحظه صدای مهتا از دستشویی بلند شد.

-ما مــــــــان....

رعنا به کمکش رفت... صدای مهتا بلند میپیچید: اومدن؟

رعنا: اره دستاتو بشور...

مهتا: شستم...

رعنا گفت: نکن نجس میشی...

مهتا در را باز کرد و بیرون دوید... قبل از انکه به میلاد برسد رویا او را در اغوش کشید و گفت: کجا میری جوجوی خاله... وای چه گل سرای خوشگلی....وصورتش را غرق بوسه کرد.

مهتا موهایش را خرگوشی بسته بود و گل سر مدل خرسی به سر داشت.بالاخره مهتا از اغوش خاله اش نجات پیدا کرد و کنار میلاد نشست.

مازیار ومیلاد با مهران که خود را برای کنکور اماده میکرد مشغول صحبت بودند.

میلاد:سلام...

مهتا:سلام...

میلاد:امروز مرّسه رفتم...

مهتا:راس میگی؟؟؟

میلاد با ناراحتی شانه هایش را بالا انداخت و گفت: ازاونجا خوشم نمیاد...

مهتا بی توجه به حرف او گفت: الان بلدی بخونی و بوی نی سی؟

میلاد:نه...

مهتا لبهایش را جمع کرد وگفت:مگه مرّسه نرفتی؟

میلاد: مازیار میگه معلممون اختاپوسه...

مهتا متفکر ابروهایش را در هم کشید و گفت:اما اختاپوسا تو دریان...

میلاد: من نمیدونم... میگه شیش تا دستشو زیر مانتوش قایم کرده...

مهتا با چشمهای گرد شده به او نگاه میکرد.

میلاد به او نگاه کرد و گفت: میترسی...

مهتا ارام سرش را تکان داد و میلاد گفت: من مراقبتم...

مهتا با مروارید کمربند لباسش بازی میکرد و ارام گفت:من که هنوز مرّسه نرفتم...

میلاد:هر وقتی که بری ... من مراقبتم...

مهتا به او نگاه کرد وگفت: راس میگی؟

میلاد با لبخند سرش را تکان داد. مهتا سرش را پایین انداخت و پایش را جلو عقب میکرد.

میلاد برای اینکه او را از ناراحتی دربیاورد گفت: بیا بریم بازی...

مهتا لبخند شیرینی زد که به نشانه ی پذیرفتن بود. دستش را گرفت و باهم به سمت اتاق مهتا رفتند.

مهتا روی زمین نشست و میلاد هم کنارش نشست.

مهتا چتری موهایش را بالا داد و گفت:چی بازی کنیم؟

میلاد: اممممم.... نقاشی بکشیم؟

مهتا:نه... من دوس ندارم نقاشی بکشم الان...

میلاد:چرا؟ مسابقه میذاریم.... هرکی زودتر تموم کرد اون برنده است...

مهتا:چی بکشیم؟

میلاد: یه خونه و یه ادم...

مهتا به سمت کمد صورتی اش رفت و میلاد اتاق را نگاه میکرد. ست اتاق صورتی و سفید بود. و از در ودیوار عروسک واسباب بازی اویزان بود.

مهتا دفتر نقاشی اش را باز کرد و دو ورق جدا کرد و مداد رنگی هایش را پخش زمین کرد.

میلاد هم مشغول شد.مهتا کمتر از ده دقیقه خسته شد وگفت:من نمیخوام نقاشی بکشم...

میلاد:پس چی بازی کنیم؟

مهتا: بیا خاله بازی...

میلاد اخم کرد وگفت:منم دوس ندارم خاله بازی کنم....

مهتا عروسکش را بغل کرد وگفت: خوب نیا بازی... و رو به عروسکش بی توجه به میلاد گفت:عزیزم... بیا برات شیر اماده کردم... و شیشه ی شیر پلاستکی اش را از سبد وسایلش بیرون اورد و فرضی به عروسکش شیر میخوراند.

میلاد کسل شده بود حتی رغبت نمیکرد نقاشی اش را تمام کند.

اخرش طاقت نیاورد وگفت:خوب باشه... منم بازی...

مهتا با دلخوری گفت:من باهات قهرم...

میلاد سرش را پایین انداخت وگفت: چرا اخه؟

مهتا عروسکش را محکم به خود فشرد وپس از کمی فکر گفت: برای اینکه تو به حرف من گوش نمیدی...

میلاد دستهایش را مشت کرد وگفت: من ازت بزرگترم...

مهتا بالجبازی گفت: پس منم باهات قهرم...

میلاد زانوهایش را بغل گرفت وگفت:خودت نخواستی ها... وپس از کمی مکث بلند شد تا از اتاق بیرون برود که مهتا گفت: خوب صبر کن...

میلاد:چیه؟

مهتا: تو بشو بابا... منم میشم مامان...

میلاد از این بازی متنفر بود.اما به خاطر مهتا کنارامد.

مهتا گفت: بیا اینجا بشین منم برات چایی بریزم...

میلاد با بی میلی کنارش نشست ومهتا گفت: الان غذا اماده میشه...

تقریبا تمام مدت این بازی میلاد باید سکوت میکرد ومهتا فقط ازا و پذیرایی میکرد.

مهتا از جایش بلند شد و یک سبد کوچک برداشت وگفت: من میرم خرید... حواست به بچه باشه ها...

و عروسکش را با ملایمت دراغوش میلاد گذاشت.و به سمت کمدش رفت و در را باز کرد،وارد کمد شد و فرضا به خرید فرضی رفت. میلاد اهی کشید و پستونک عروسک را از دهانش دراورد. عروسک با صدای جیغی ماما گفت و ساکت شد. میلاد چند بار این کار را تکرار کرد.عروسک یک بار بابا گفت.یک بار خندید و یک بار هم گریه کرد.

در اتاق به ارامی باز شد.میلاد اصلا حواسش نبود. مازیار با ان ماسک جادوگر وحشتناکی که به صورتش داشت وارد اتاق شد. پشت سرش هم میعاد که ماسک یک سرخ پوست کریه را به صورت گذاشته بود داخل شد.

میلاد پشت به انها داشت.اما متوجه دو سایه ی سیاه شد وبلافاصله رویش را برگرداند . با دهان باز فقط نگاه میکرد. هیچ واکنشی هم نتوانست نشان بدهد. خشکش زده بود. کمی بعد چشمهایش به پس سرش چسبید و لرزی مهارنشدنی تمام هیکل نحیف و کوچکش را در بر گرفت.

میعاد ماسک را از روی صورتش برداشت وگفت:این چش شد؟

میلاد هنوز میلرزید عضلات کوچکش سفت شده بود و از چشمهایش که فقط سفیدی اش از ان باقی مانده بود... فکش قفل شده بودو سرش به عقب منتهی بود.

مازیار دودستی به سرش کوبید و به سمت برادر کوچکش رفت و به میعاد که خشکش زد بود تشر زد: برو مامان اینا رو صدا کن... و بغضش شکست و گریه سر داد. میعاد از همانجا با گریه فریاد کشید: مامان.... بابا.... میلاد.....

مهران با عجله خودش را داخل اتاق انداخت. شوکه شده بود به سمت میلاد رفت و اورا بغل کرد. هنوز هم با شدت میلرزید. رویا ومحمد با عجله وارد اتاق شدند. رویا بلافاصله پسرش را صدا زد و بهزاد با عجله از اتاق بیرون دوید تا ماشین را روشن کند.

دقایقی گذشت تا ارام شد اما هنوز بیهوش بود و بی تابی های رویا کمکی به بیدار شدن او نمیکرد.

رعنا سعی داشت خواهرش را ارام کند.مهران در کمد را باز کرد مهتا با صدای بلند زار میزد.او تمام مدت در کمد شاهد تمام تصاویر بود. به هق هق افتاه بود.مهران او را در اغوش گرفت و از اتاق بیرون رفت. محمد هم با صدای بهزاد به طبقه ی پایین دوید.

پزشک کشیک مرد جوانی بود که با ارامش میلاد را معاینه میکرد. سرم به دستش زده بودند و به محمد اطمینان داده بود که حال پسرش خوب است و دچار شوک روانی شده است.

محمد نفس عمیقی کشید و بالای سر پسرش ایستاد و ارام موهایش را نوازش میکرد.

بعد از اینکه اطمینان پیدا کرد حالش خوب است به آرامی از اتاق خارج شد

رعنا شانه ها خواهرش را می مالید و با لحن دلداری دهنده ای گفت: خواهر جان با گریه که کاری درست نمیشه،چرا انقدر خودتو زجر میدی؟

رویا با هق هق گفت: رعنا بچه ام روی تخت بیمارستان افتاده اونوقت ازم می خوای ساکت بشینم؟

رعنا با حالی درمانده سعی داشت تا رویا را آرام کند اما خودش هم ترسیده بود وقتی پسر کوچک خواهرش را روی زمین بیهوش دیده بود.

رعنا با لحنی ملایم گفت:با گریه ی تو چیزی درست نمیشه....و با خود فکر کرد اگر جای رویا بود الان چه حالی داشت.

با صدای محمد به خود آمدند.

محمد لیوان ابی را به سمت رویا گرفت و گفت:چرا گریه می کنی رویا؟دکترش گفت فقط یک شوک کوچیک بوده بخیر گذشته،الانم حالش خوبه...

رویا نگذاشت حرفش تمام شود به تندی گفت:می خوام بچه امو ببینم

محمد سعی داشت او را آرام کند ولی رویا را در آن لحظه فقط دیدن میلاد آرام می کرد.

میلاد به ارامی خوابیده بود و قفسه ی سینه اش با ریتم همیشگی بالاو پایین میرفت.

رویا از دیدن اینکه به دست کوچک پسرش سرم متصل است دلش به درد امده بود. چند بار پیاپی صورتش را که رنگ پریده بود غرق بوسه کرد.

موهایش عطرخاصی داشت.

لبهایش غنچه و صورتی بود.صورتش گرد بود. با تمام لاغری اش لپهای سفید و نمکی ای داشت. چانه اش ترکیبی از خودش و محمد بود.موهای طلایی رنگ و مژه ها و ابروهای قهوه ای روشن... چشمهای عسلی که درست همرنگ چشمان خودش بود زیر پلکهای بسته اش به خواب رفته بود. چهره اش درست مثل کودکی های خودش بود. پر از شیطنت و پر از معصومیت...

محمد وارد اتاق شد.لبخندی زد وگفت:دکتر گفت :سرمش که تموم بشه مرخصه...

رویا اهسته گفت:بچه ها رو دعوا نکن.

محمد نفسش را فوت کرد و گفت:همش تقصیر مازیاره... چنان بلایی به سرش بیارم که...

رویا:خودم باهاشون حرف میزنم...

محمد دستی به موهای میلاد کشید وگفت:از روی حسودی که نباید هزار تا کار بکنن... باید تنبیه بشن...

رویا اهی کشید وگفت:بچم شام نخورده بود....

محمد لبخندی زد وگفت: حالا هم که طوری نشده.. . شکر خدا حالش خوبه. یه کم ترسیده.

رویا به همسرش نگاهی انداخت و گفت: با اون ماسکا منم بودم میترسیدم.

محمد زیر لب میعاد و مازیار را به باد ناسزا گرفته بود.

صبح روز بعد میلاد را مرخص کردند تا آن لحظه هیچ کدام آرام و قرار نداشتند و میعاد و مازیار کلافه از وضعیت پیش آمده و اندکی پشیمانی که چرا چنین غلطی کردند که باعث شده بود از خواب نازنینشان بمانندو البته ترس از وضعیت میلاد در حالی که روی صندلی ماشین شوهرخاله شان چرت میزدند می اندیشیدند شاید ممکن بود او بمیرد.

مازیار خواب الود گفت: یه دقه گفتم شاید مرد....

میعاد نشنید به خواب رفته بود.

مازیار خسته از پنجره به بیرون مینگریست. نفسش را فوت کرد.

به هرحال هر چند از حضورش راضی نبود اما به مرگش هم راضی نبود. اما با نبودنش هم انگار مشکل داشت.

هنوز هم وقتی به یاد صحنه ی شب گذشته می افتاد اشک در چشمانش جمع میشد.

رویا در حالی که میلاد را در اغوش گرفته بود و میلاد سرش را در سینه زیر روسری او گم کرده بود سوار شد.

تمام مدت میلاد را در آغوش داشت انگار که برای اولین بار است او را در آغوش گرفته پسرها حالشان داشت بهم می خورد از این همه محبت و رگه هایی از حسادت در چهره هایشان نمایان بود.بالاخره بعد از مدتی به خانه رسیدند.

رویا: بچه ها سر و صدا نکنید دکترش گفته دچار شوک شده و تا چند روز محیط خونه باید آروم باشه تا ترسش از بین بره....

میعاد با حرصی غیر قابل انکار گفت:باشه مامان جون...

و به سمت اتاقش رفت و در اتاق را محکم بهم کوبید.مازیار می خواست حرفی بزند تا گند میعاد را جمع کند... با تته پته گفت:

چیزه... نه که دیشب نکپیده....

رویا چشمهایش چهارتا شد...

مازیار تصحیح کرد: یعنی نخوابیده .... برای همین یکم سگ شده....

اوووف رسما گند زد.این را از صورت سرخ و چشمهای ریز شده ی مادرش فهمید.منتظر ماند تا چندتا نصیحت قشنگ نوش جان کند و برود مثل میعاد بکپد

رویا حینی که کمی خم شده بود با صدایی که ولومش کلمه به کلمه بالا میرفت گفت:صد دفعه بهت نگفتم اینجوری حرف نزن؟کی می خوای آدم بشی؟

مازیار تند گفت: چشم مامان،قربونت برم غلط کردم بیا یه ماچ بده من برم دیگه خیلی خسته ام

و فوری جیم شد.رویا سری از روی تاسف تکان داد و رفت به طرف آشپزخانه تا داروهای میلاد را بردارد و به خوردش بدهد.

این یکی را نمی دانست چگونه تحمل کند.

آنقدر دیشب ترس و اضطراب به او وارد شده بود که حوصله ی لوس بازیهای میلاد را نداشت.

تنبیهی که برای مازیار و میعاد در نظر گرفته شده بود نسبتا سنگین بود قطع پول توجیبی و ممنوعیت از خروج خانه ان هم به مدت یک ماه... چگونه میتوانستند چنین درد بزرگی را متحمل شوند.

ضمن انکه مازیار باید در دروس میلاد به او کمک میکرد.

مازیار ترجیح میداد بمیرد.

محمد خواست انها را گوشمالی بهتری بدهد اما با حضور رویا نمی توانست انطور که مایل است تو دهنی محکمی به صورتشان بنوازد.

دو،سه روزی از بازگشت میلاد از بیمارستان می گذشت.عصر پنج شنبه طبق معمول محمد و رویا حاضر شدند تا به منزل عزیز خانم مادر محمد بروند بچه ها بهانه آوردند و رویا از خدا خواسته میلاد را که کمی بهتر شده بود خانه گذاشت.

بعد از رفتن پدر و مادر میعاد و مازیار به قصد کوچه خانه را ترک کردند ،میلاد هم که کمی بهتر شده بود مثل همیشه آویزانشان شد و گفت: اگه منو نبرین مامان که بیاد بهش میگم ها...

مازیار عصبانی شد با داد وفریاد گفت:

خفه،نیم وجبی زبون باز کردی؟ دو روز مریض بودی داشتیم نفس می کشیدیم از دستت .... نکبت باز خوب شد...

میعاد روبه مازیار گفت:بذار بیاد.....بمونه خونه کار دستمون میده اینو که می شناسی عین دخترا تا بهش بگی پخ خودشو خیس می کنه.تنها بذاریمش مامان بیاد دردسر میشه کی حال نصیحت شنیدن داره.

مازیار تایید کرد اما با حرص رو به میلاد گفت:

میای.... اما اگه بخوای توی دست و پا باشی بچسبی به تمبون ما دو تا همون جا می خوابونم توی گوشت ها...

میلاد ناراحت از اینکه هیچوقت او را ادم حساب نمی کردند و همیشه به او می گفتند دختر شرط را قبول کرد.

میلاد گوشه ای نشسته بود و داشت به بازی برادرهایش نگاه می کرد...

-مازی پاس بده.......

مازیار یک لحظه جو زده شد و احساس مهم بودن کرد خواست دوستش را کنار بزند که با مغز روی زمین افتاد.با اینکه دلش می خواست گریه کند اما چون پوزخند ارسلان را دید بلند شد.کمی لنگ می زد میعاد خودش را به او رساند وبا غر گفت:

ای بمیری خاک بر سرکونی ........باز رفتی توی هپروت،نگاه کن تو رو خدا ارسلانو می بینی چه جور ی داره می خنده بهت.....

مازیار کفری شده بود اگر حرف نمی زد تا فردا صبح میعاد بغل گوشش ور می زد....

بالاخره به درد زانویش فائق امد وگفت:

ببند اون بی صاحابو،خب پیش میاد دیگه.داریم بازی می کنیم....اه....

میعاد ادایش را در آورد.در همین حین که ارسلان به آنها نزدیک می شد با صدای بلند گفت:

مازی آبجی کوچیکت روت تاثیر گذاشته مثل اینکه خیلی دوست داری گریه کنی؟

میلاد با عصبانیت از جا برخواست و گفت:

من هیچم دختر نیستم سیاه سوخته ی کره خر..... یه بار دیگه به من بگی دختر دهنتو سرویس میکنم...

برادرهایش با دهان باز به میلاد نگاه می کردند از او این حرفها بعید بود.

ارسلان بد کنف شد. هرچند جواب دادن به میلاد کاری نداشت.اما چه جوابی بدهد؟! وقتی یک پسر هفت ساله این چنین جلویش قد علم میکند. حرفی هم بزند برادرهایش قطعا او را بی نصیب نمیگذاشتند.

حامد که معمولا در بحثها ساکت بود اینبار دخالت کرد وگفت:بسه دیگه... بچه ها بیاین بازی و ادامه بدیم....

مازیار خوشش امده بود. پس میلاد هم بله...شاید دیگر وقتش بود او را هم در جمع خودشان بیاوردند.

بالاخره گفت: بسه دیگه بیاید ادامه ی بازی چقدر چرت می گید؟

و باز سرگرم بازی شدند.اما ارسلان در فکر بود تا حال میلاد را بگیرد که جلوی همه کنفش کرده،واقعا برایش گران تمام شده بود که از یک بچه دماغوی فین فینی حرف بشنود.در حین پاس دادن به حامد فکری به ذهنش رسید برای انتقام.

توپ را به جای حامد به طرف خیابان شوت کرد.ولی کسی متوجه نشد که عمدی بوده،بچه ها هر کدام بهانه آوردند و گفتند: هرکی توپ رو شوت کرده خودش باید بره بیاره...

ارسلان با یک لبخند شیطانی رو به میلاد کرد و گفت:

هی...کوچولو...تو که میگی مرد شدی و دختر نیستی می تونی توپو بیاری....

مازیار فوری بلند شد و گفت:

لازم نکرده به بچه بگی خودم میرم میارمش تنبل خان...

میلاد با عصبانیت بلند شد و برای حفظ غرورش گفت:

خودم میارم تا به این بفهمونم کی بچه ست؟

مازیار گفت:

بیخود... بتمرگ سرجات .. جوجه چه دم در اورده....

ولی میلاد بی توجه به حرفهایش دوید به سمت خیابان و رفت که توپ را بیاورد.

------------------------

-هی پسر امشب چقدر خوش گذشت دختره رو دیدی عجب تیکه ای بود تو پارتی بعدی حتما یه دست...ولی فوری گفت:ترمز کن مجید....

با حس اینکه چیزی را پرت کرد و صدای فریاد مجید و چند نفر دیگر و جیغ لاستیک ها ... بالاخره ماشین ایستاد.

به صدم ثانیه نکشید که همه دورشان جمع شدند با صدای وحشتناک ماشین بچه ها در خیابان ریختند. و مازیار و میعاد با گریه به برادرشان نگاه می کردند که غرق در خون شده بود. ارسلان و حامد مبهوت بودند.

مازیار فوری یقه ی ارسلان را گرفت:

آشغال همه اش تقصیره تو بود اگه بلایی سرش بیاد خودم خفت میکنم کثافت مادر....

چند نفر آنها را از هم جدا کردند.مجید درمانده با آن همه مشروبی که کوفت کرده بودند سعی داشت فرار کند اما آرش مانع اش شده بود و نمی گذاشت.

به بدبختی میلاد را سوارش کردند و راهی بیمارستان شدند پسرها مدام اشک می ریختند مجید کلافه شده بود و به نامزدش فکر می کرد که تا چند روز دیگر قرار بود بپرند آنور آب...همه ی سختی هایی که کشیده بودند به فنا رفت عصبی از اینکه چرا دقیقا وقتی که همه چیز رو به راه شده بود این اتفاق باید می افتاد....اگه آرش نبود حتما فرار می کرد.

نگاهی به عقب انداخت.پسر بچه در اغوش ارش بود.

و مازیار ومیعاد که هنوز اسمشان را نمیدانست در حالی که هق هق میکردند جلو نشسته بودند.با خود فکر کرد شاید بهتر باشد انها را برساند و از بیمارستان فلنگ را ببندد.

اورژانس شلوغ بود.ارش پیکر نحیف غرق خون میلاد را در اغوش داشت به سمت پرستاری دوید

او را روی برانکارد گذاشت.ترس تمام وجودش را در برگرفته بود.وقتی به پیکر بی جان و ضعیف پسر بچه نگاه می کرد به خودش لعنت می فرستاد که چرا مجید با آن حال و روزش پشت رل نشسته بود.

نگهبان اطلاعات به سمت ارش امد و پرسید: تصادفیه؟

ارش:بله...

و باز هم به چهره ی مظلوم میلاد خیره شد.

نگهبان بازویش را گرفت وگفت: راننده شمایید؟

یک لحظه با خود فکر کرد"مجید کجاست؟نکنه فلگ رو بسته و در رفته...از مجید بعید نبود،اه گردن من بیفته چی؟عجب غلطی کردم خدا که حواسم به اون نبود.نامرد!!!"

ارش:نه ... اقا دوستم...

نگهبان یکی از ابروهایش را بالا انداخت و با سوءظن پرسید:دوستتون کجاست؟

ارش:همین ورا... و با نگاه تمام اورژانس را از نظر گذراند. مجید انگار اب شده بود.

مازیار ومیعاد گوشه ای ایستاده بودند و گریه میکردند.نگهبان کاملا او را زیر نظر داشت تا زمانی که پلیس سر برسد.

نگرانی نداشت چراکه او راننده نبود. فقط مجید را زیر باد فحش گرفته بود.نگاهش به سمت پسرها چرخید و به سمت مازیار رفت و گفت: برادرتونه؟

مازیار به تکان سر اکتفا کرد.

ارش دستش را روی سر میعاد کشید و رو به مازیار گفت:چند سالته؟

مازیار:یازده سالمه...

ارش:اهان....اون وقت کلاس چندمی؟

مازیار:پنجم...

ارش:افرین... و رو به میعاد که نسبتا ساکت شده بود گفت:تو چی؟

میعاد دماغش را بالا کشید که باعث شد آرش چندشش شود

میعاد:منم چهارمم...

برای اینکه حرفی زده باشد دوباره پرسید

-اهان پس ده سالته.... حالا اسماتون چیه؟

هر دو خودشان را معرفی کردند.پرستاری جلو امد وگفت:همراه تصادفی شما هستید؟

ارش:بله...

پرستار:چه نسبتی باهاش دارید؟

ارش:هیچی...

پرستار پوفی کشید وگفت:ای بابا.... اسمی نشونی.. چیزی ندارید ازش؟

ارش دستش را روی شانه ی مازیار گذاشت وگفت: برادراش هستن...

پرستار رو به او گفت:اقا کوچولو اسم داداشت چیه؟

اگر در زمان دیگری او را اقا کوچولو خطاب میکردند فک طرف مقابلش را پایین می اورد.

اما در ان شرایط با بغض نام میلاد را بر زبان اورد.

پرستار:فامیلیش؟

مازیار:مهدجو...

پرستار:سنش؟

مازیار:هفت سالشه...

پرستار:اسم پدرت؟

مازیار:محمد....

پرستار:افرین پسر خوب... چه قشنگ کمکم کردی... حالا ادرس خونتون و بلدی؟ شماره ی بزرگترتو به من میدی؟

مازیار مشغول پر کردن فرم به کمک پرستار بود که پزشکی به سمت پرستار امد و گفت:زنگ بزن به خانواده اش ... باید جراحی بشه.

میعاد به گریه افتاد.هرچند معنای صریح و دقیق جراحی را نمی دانست.اما وخامت اوضاع را میتوانست حس کند.

پرستار که به قیافه های درهم بچه ها نگاه کرد دلش سوخت

پرستار:دکتر... خانواده اش نیومدن؟

دکتر شیفت که مرد میانسالی بود و رحمانی نام داشت گفت:فرصت نداریم... خونریزی مغزی داره... لطفا مقدماتشو انجام بده... با اتاق عمل هم هماهنگ کن....

پرستار رو به ارش گفت:پس لطفا این فرم وشما امضا کنید... برگه ی رضایته...

ارش نمیدانست چکار کند... اب دهانش را فرو داد و با توکل به خدایی که مدتها از او غافل بود برگه را با دستی لرزان امضا کرد.

برانکاردی که میلاد روی ان خواب بود با سرعت از جلوی دیدگانشان عبور کرد.

***********************

رویا در مسیر بازگشت دلش شور می زد و رو به محمد گفت:نمی دونم چرا انقدر دلم شور بچه هارو می زنه محمد تو رو خدا زودتر برو هرچی بهت می گفتم بلند شو واسه چی روتو می کردی اونطرف باز مامان جونتو دیدی هوایی شدی؟

محمد کلافه از بحث های همیشگی رویا گفت:

عزیزم می شه انقدر بحث نکنی الان می رسیم!

وقتی به خانه رسیدند محمد پیاده شد تا ماشین را به داخل برود وقتی دید در خانه باز مانده ترسید و نگران بچه ها شد فوری داد زد مازیار،میعاد،میلاد...بچه ها...رویا سرش را از پنجره بیرون آورد و گفت چیه انقدر داد می کشی محمد نصفه شبی صدای همسایه هارو در میاری...محمد گفت:رویا در خونه بازه بچه ها نیستن.

رویا حس کرد قلبش در یک لحظه ایستاد،با خود گفت خدایا خودت به خیر بگذرون.بیخود نبود دلم به شور افتاده بود.

با شنیدن صدای تلفن محمد با عجله خودش را به داخل خانه رساند.

-الو؟بله؟

-

-بله بفرمایید؟

-

-بیمارستان؟!!!

نفهمید چطور آدرس را گرفت و خودش را به ماشین رساند.رویا با دیدن چهره ی وحشت زده ی شوهرش با گریه گفت:چی شده محمد بچه هام کجان؟ د یه حرفی بزن؟!!!!

-رویا ساکت شو الان وقت گریه زاری نیس فقط بشین از بیمارستان زنگ زدن میلاد...

تا اسم میلاد را شنید رنگش پرید و با بی حالی خودش را به ماشین رساند.

در طول مسیر محمد تمام حرصش را روی پدال گاز خالی کرد.وقتی به بیمارستان رسیدند میعاد و مازیار خودشان را فوری به پدر مادرشان رساندند و با گریه حرف می زدند محمد عصبانی سرشان داد زد

-ساکت شید،درست تعریف کنید چی شده؟

آرش سعی کرد او را آرام کند و گفت:آروم باشید آقای مهدجو،و شروع کرد به تعریف ماجرا...

رویا حس می کرد هر لحظه ضعفش بیشتر می شود محمد که متوجه حال او شد فورا پرستاری را صدا زد و بردنش تا به او آرام بخشی بزنند که حالش بهتر شود...

پسرها گوشه ای نشسته بودند و آرام آرام اشک می ریختند.مازیار از ارسلان عصبانی بود.او باعث شده بود برادر عزیزش الان در اتاق عمل برای زنده ماندن دست و پا بزند.دوست داشت با دستان خودش او را خفه کند.

آرش با خود فکر می کرد الان اینجا چه می کند؟چه شد که یهو حس انسان دوستی اش گل کرد؟یقینا کسی در خانه متوجه نبودش نمی شد.پس چه بهتر وقت خود را به کار خیری اختصاص دهد.یک لحظه با خود گفت"هی...حسابی تو این چند ساعت تبدیل شدم به یه روحانی....اوغ...خاک بر سرم.چم شده؟"ولی وقتی یاد قیافه ی خونی میلاد می افتاد حالش از مجید به هم می خورد"نامرد عوضی فوری جیم شد"

بعد از چند ساعت انتظار در اتاق عمل باز شد،آرش و محمد با عجله خودشان را رساندند به دکتر...

محمد با چهره ای که در این مدت شکسته شده بود از غصه پرسید:چی شد دکتر جان؟دستم به دامنت پسرم حالش خوبه؟

دکتر:ما همه ی تلاشمون رو کردیم شکر خدا عمل موفقیت آمیز بود اما الان پسرتون توی کماست.

محمد حس کرد زیر پایش خالی شده....

دکتر رحمانی همچنان ادامه میداد:با توجه به سن و سالش و ضعیف بودنش ممکنه دچار معلولیت هم بشه... هرچند الان دچار ضایعه ی نخاعی نشده اما وقتی بهوش بیاد.... با توجه به شدت ضربه ما هنوز نمیدونیم چقدر اثار مخرب میتونه داشته باشه...

محمد دستش را به دیوار گرفت و گفت: شما که از نتیجه ی عمل راضی بودید؟

دکتر رحمانی اهسته گفت: ما فقط تونستیم لخته رو خارج کنیم...اما در حال حاضر به خاطر ضربه ای که به سرش وارد شده در کماست...

محمد:کی بهوش میاد؟

دکتر رحمانی سرش را پایین انداخت وگفت: مشخص نیست... شاید فردا... شاید یک ماه دیگه.... شاید هم بیشتر... ما تمام تلاشمونو کردیم.

دکتر رحمانی سرش را پایین انداخت وگفت: مشخص نیست... شاید فردا... شاید یک ماه دیگه.... شاید هم بیشتر... ما تمام تلاشمونو کردیم. و از کنار محمد گذشت.

محمد با زانو روی زمین نشست...

ارش کناری ایستاده بود و به پیراهنش نگاه میکرد که خون خشک شده ی یک پسر بچه ی هفت ساله رویش نقش بسته بود.

مازیار با دیدن چهره ی غم زده ی پدرش به سمتش رفت وپرسید: بابا... میلاد خوب میشه؟

محمد به چشمان پف کرده وسرخ او نگاه کرد. صورتش رنگ پریده بود... چند لکه ی خون هم روی صورتش جا خوش کرده بود.

دستی به موهای پسرش کشید و گفت:توهم زخمی شدی بابا؟

مازیار:نه...

محمد دستی به صورت او کشید وگفت: پس این خون چیه؟

مازیار به گریه افتاد... نتوانست بگوید خون میلاد است.

یازده سال سنی نبود... محمد سرش را در اغوش گرفت. میعاد هم گوشه ای ایستاده بود وارام گریه میکرد. محمد دستش را به سمت او دراز کرد...

میعاد به حالت دو خودش را در اغوش او فرو داد.

هر دو گریه میکردند ومیلرزیدند.محمد انگار تازه فهمیده بود که انها فقط دو پسر بچه ی دبستانی هستند.

با نوازش سعی داشت ان دو را که شاهد اتفاق نا به هنجاری بودند ارام کند.

پس از انکه کمی ارام شدند انها را روی صندلی نشاند... از ارش خواست که مراقب انها باشد تا به سراغ رویا برود ... یا حداقل با رعنا تماس بگیرد.دست تنها با دو پسر بچه که روز وحشتناکی را گذرانده بودند... همسری که در اتاقی زیر سرم اسیر بود... پسر هفت ساله ای که جراحی شده بود...

ارش گوشه ای ایستاد.نمیتوانست بگوید دیرش شده... چون کاری برای انجام دادن نداشت.

میعاد پرسید: میمیره؟

مازیار:نه ... نه نمیمیره...

میعاد:پس چرا بابا ناراحت شد؟

مازیار به کف دستش که خونی بود نگاه کرد وگفت:نمیدونم...

میعاد با بغض گفت: اگه اون بمیره .....

وحرفش را خورد.

مازیار با حرص گفت: میزنم دهنتو پر خون میکنما...

میعاد به گریه افتاد و گفت:همش تقصیر توه..

مازیار دستهاش را مشت کرد وگفت: به من چه مربوط؟

میعاد به زور گفت:اگه میرفتی توپ و میاوردی اینطوری نمیشد؟

مازیار با اخم گفت:خودت چلاغ بودی؟

میعاد سرش را پایین انداخت وگفت: اصلنش کاشکی میرفتیم خونه مادرجون...

مازیار اهی کشید وگفت:کاش میرفتیم...و ادامه داد: تقصیر ارسلانه.. واز میان دندانهای قفل شده اش گفت: میکشمش...

میعاد نالید:مازیار من گرسنمه...

ارش که به گفت گوی انها گوش میداد گفت: بریم بیرون یه چیزی بخوریم؟

میعاد خواست بلند شود که مازیار دستش را کشید وگفت: بابا گفت همین جا بمونیم...

ارش لبخندی زدو گفت:همین جا بمونید من برم غذا بگیرم.. باشه؟

مازیار به تکان سری اکتفا کرد.

با شش پرس غذا برگشت.... جوجه کباب خریده بود.

مازیار به دستهای خونی اش نگاه میکرد... نصایح مادرانه ی رویا در سرش می پیچید...

-قبل غذا دستاتونو بشورید...

مازیار به میعاد گفت: پاشو دستامونو بشوریم....

میعاد فوری ایستاد.

ارش هم ناچارا بلند شد تا انها را به دستشویی ببرد.

مازیار دستهایش را میشست... اب و خون کاسه ی دستشویی را پر میکرد...

ارش دلش سوخت و به کمک میعاد رفت... مقابلش خم شد ودر حالی که چهر ه اش را که رد اشک روی گونه اش جاری بود را با اب می شست گفت: بجنبین که غذاها سرد شد...

مازیار کارش تمام شد و هر سه از انجا خارج شدند.

در حالی که میعاد در نوشابه اش را به سختی باز میکرد گفت: میلاد عاشق جوجه کبابه....

و مازیار گفت: اره...

ارش نوشابه را از دستش گرفت وبرایش باز کرد وگفت:خوب میشه...

میعاد یک قاشق غذا خورد و با نوشابه ی سیاه فرو داد...

مازیار هم سیاه برداشته بود... اما ارش برای خودش یک نارنجی را باز کرد.

مازیار گفت: میلاد هم همیشه نارنجی میخوره....

ارش لبخندی زد... واقعا اگر ارمان برادرش روزی روی تخت بیمارستان بیفتد او هم مانند این دو پسر بچه چنین از اوی یاد میکند؟

و با خود گفت: دهنتو ببند... همین الانشم اسیر بیمارستانی وای به اون موقع...

بهزاد ورعنا ناباورانه از شیشه به پیکر کوچک او مینگریستند که چگونه در میان یک مشت دستگاه و سیم ولوله محصور شده است.

رعنا زمزمه وار می نالید:خاله قربون شکل ماهت بشه....

بهزاد یا خدا یاخدا از دهانش نمی افتاد.

ارش به پلیس پاسخ میداد.چون راننده نبود و مازیار ومیعاد هم تایید کرده بودند او ازاد بود.. اما ادرس هرجایی را که مجید ممکن بود باشد را به پلیس ها داد.

محمد رو به ارش که اماده ی رفتن میشد گفت:اقای...

ارش: سماوات...

محمد لبخندی زد وگفت:ممنونم اقای سماوات... واقعا ممنونم...

ارش لبخندی زد وگفت:خواهش میکنم این چه حرفیه... و خواست برود که گفت: اقای مهدجو؟

محمد :بله؟

ارش من من کنان گفت:میتونم بازم بیام بهش سر بزنم....

محمد لبخند تلخی زد وگفت:البته ...... امروز خیلی زحمت کشیدی....

ارش :هر کمکی از دستم بر بیاد انجام میدم.... و با یاد اوری چیزی گفت: عموی من فوق تخصص مغزو اعصابه....

محمد با نگاهی امیدوار به او خیره شد.

ارش ادامه داد: الان مسافرته... شیراز... به زودی برمیگرده... و حینی که روی کاغذی شماره ی خودش وعموش را نوشت وبه محمد داد گفت: شاید باید نظر چند نفر و جویا بشید...

محمد سرش را به علامت تایید تکان داد.

نفس عمیقی کشید وگفت:ممنونم پسرم.... ازت ممنونم....

ارش یکبار دیگر ازشیشه میلاد را از نظر گذراند وبا خداحافظی کوتاهی از انجا دور شد.

فصل دوم:

"سیزه سال بعد"

از خستگی نای بلند شدن نداشت می خواست دوباره بخوابد که یادش امد باید به کارخانه برود و امروز بنا بود تا بازرس بیاید.

چند فحش ابدار در دلش داد و با هزار دنگ و فنگ پلکهایش را از هم گشود. اما با سر سختی روی هم افتادند.

مازیار حین اصلاح صورتش گفت:میعاد...میعاد خوابی؟

میعاد شنید ولی به روی خودش نیاورد تا بلکه فقط 10 ثانیه بیشتر بخوابه...

مازیار در حالی که داشت صورتش رو خشک می کرد دوباره بلندتر داد زد:میعاد.......

میعاد به سختی نیم خیز شد و مازیار پرسید:مگه امروز کلاس نداری؟

میعاد نشسته خوابیده بود که این بار واقعا مازیار کفری شد و لگدی به پهلویش زد و میعاد پرید.

با حرص گفت:چته گوسفند صبح اول صبحی رم کردی باز؟

مازیار با غر غر گفت: بلند شو دیگه....عصر قراره بازرس بیاد.منتظرتم،نری پی الواتی......

میعاد گفت:زهرمار،من عصر با تینا قرار دارم..

مازیار نگاه تندی به او انداخت و شمرده شمرده گفت:عصر...بازرس...میاد!!! فهمیدی یا نه؟...با تینا یه وقت دیگه قرار بذار......

درحالی که کت و سامسونت نقره ای اش را بر میداشت از اتاق خارج شد.

رویا در آشپزخانه مشغول بود.مازیار لبخندی زد و گفت:سلام مامان...چاییت به راهه؟

رویا: سلام نه پسرم.. دارم کیک درست میکنم... بیا یه لیپتون بردار........

مازیار به مادرش نگاه می کرد.

رویا حین کارش گفت:مازیار عصر میای بیمارستان؟

مازیار خسته از حرفها و بحثهای همیشگی پوفی کشید و گفت: نه مامان جان،کار دارم.قراره برای کارخونه بازرس بیاد........

رویا اخم تندی کرد و گفت:یعنی چی؟ تولده میلاده.....

مازیار آهی کشید و گفت:مادر من کار دارم...نمی تونم بیام،خداحافظ........و از خانه خارج شد.

رویا دلشکسته تر از قبل به رفتن مازیار نگاه کرد.

میعاد در حالی که از پله ها کشان کشان پایین می امد ... سعی کرد لحنی پر انرژی داشته باشد ...

با لبخند گفت: سلام مامانم....ااااا...چی شده؟

رویا اشکهایش را پاک کرد وگفت:هیچی مادر بیا بشین صبحونه بخور.

میعاد لبخندی زد و گفت: به به کیکم درست کردی...به چه مناسبته؟

رویا لبخندی زد وگفت: امروز تولده میلاده...

میعاد به مادرش نگاهی انداخت و پوفی کشید ...

رویا نگاهش کرد وگفت:عصر میای بیمارستان؟

میعاد همچنان به رویا خیره بود.

رویا لبخند تلخی زد وگفت: توأم نمی تونی بیای؟ نه؟

میعاد نفسش را فوت کرد وگفت:پس برای همین ناراحت بودین؟از این وضعیت خسته نشدین؟مامان تا کی می خوای بشینی یه گوشه و اشک بریزی 13 سال بس نیست؟

رویا با دلخوری گفت: صبحونتو بخور...

اما میعاد بی توجه به تعارف مادرش از جا برخاست و از خانه خارج شد.

در تمام مسیر خانه تا دانشگاه به یک مسئله فکر میکرد. مسئله ای که سالها بود دست به گریبانشان شده بود و سایه اش همواره در پی زندگی شان می دوید.

تا به محوطه رسید . تینا را دید که در جمع دوستانش مشغول حرافی است.

دختر خوبی بود فقط زیاد حرف میزد.

انقدر نگاهش کرد تا تینا متوجه سنگینی نگاهش شد.

به سمتش امد وگفت: به به اقا میعاد... پارسال دوست امسال اشنا....

میعاد خندید و گفت:چطوری خانمی؟ چه خبرا؟

نیم ساعت تمام تینا داشت از اخباری که از دیروز رخ داده بود میگفت.

میعاد همیشه حرف کم می اورد.

تینا ساکت شد و میعاد پرسید:دیگه چه خبر؟

تینا نفس عمیقی کشید وگفت:خبری که نیست.... از دیروز تا به حال عزا گرفتم عصر چی بپوشم... میعاد موافقی بریم خرید... دوست دارم با سلیقه ی تو یه مانتو بخرم.

میعاد سرش را پایین انداخت وگفت:تینا میشه قرار عصر وبه ....

تینا میان کلامش پرید وگفت:واقعا که منو سر کار میذاری؟خودت گفتی امروز عصر!!! می دونی که روی این چیزا حساسم......

سرش درد گرفته بود 45 دقیقه داشت به حرفهایش گوش میداد حالا باید غرهایش را متحمل میشد...که چرا قرار امروز کنسل شود.

دختر مهربان وخونگرمی بود. امازود جوش می اورد.

با قهر ازمیعاد فاصله گرفت. حالا باید مراحل منت کشی را میگذراند.

خدا مازیار را لعنت کند... سلانه سلانه و خمیازه کشان به سمت کلاسش میرفت... دیگر روزهای اخر بود و باید فکری به حال پایان نامه اش میکرد.

********************

در را به ارامی باز کرد. نگاهش خیره به گوشه ی مبل بود.

مقابلش ایستاد و نگاهش میکرد.

مازیار سرش را بلند کرد و گفت: چیه؟

ارش خندید و گفت: یک ساعته دارم نگات میکنم....پرتی؟

مازیار سرش را تکان داد و پوشه ای را به دستش داد وگفت: حساب ها رو چک کردم... مشکلی نداشت.

ارش سری تکان داد وگفت: مازیار؟

مازیار سرش را بلند کرد و ارش پرسید: میگی چته یا به زور از زیر زبونت بکشم بیرون؟

مازیار پوفی کشید و کش وقوسی به کمرش داد وگفت: امروز تولدشه...

ارش روی مبلی نشست و گفت: بیست سالش شد... نه؟

مازیار به تکان سر اکتفا کرد.

ارش نفسش را بیرون داد وبه سقف خیره شد... زمزمه وار گفت: انگار نه انگار که سیزده سال گذشت....

مازیار حرفش را با اه تایید کرد.

ارش نگاهی به چهره ی مغمومش انداخت وگفت: اگه نمیتونی بمونی امروزو برو خونه...

مازیار: خونه بدتر از این جاست....

ارش پر سوال نگاهش کرد.

مازیار ناچارا ادامه داد:تحمل رفتارای مامان و ندارم.

ارش : باید درکش کنی؟

مازیار با حرص بلند شد وگفت: یه سال درک ... دو سال درک... سیزده ساله دلش خوشه به نفس کشیدن یه جنازه که حتی قدرت حفظ ادرارشو هم نداره...

گاهی ارزو میکنم کاش قلبش نزنه.... کاش تنش یخ بشه... کاش بمیره... من خسته شدم... بابا خسته شده... میعاد که چند ساله پاشو بیمارستانم نذاشته.... میگه برادر من سیزده سال پیش مرد... کاش منم مثل اون میتونستم باور کنم...

ارش پوفی کشید ومازیار گفت:تو هم خسته شدی از غرغرای تکراری ما...

ارش :نه... حق داری... اما اونم مادره...

مازیارروی صندلی اش ولو شد وگفت:خدا باعث وبانیشو لعنت کنه...

و ارش اندیشید به مجیدی که سیزده سال بود از او بی خبر بود. میگفتند از ایران خارج شد. صحت وسمق ماجرا را در دست نداشت.

به ارامی از جا بلند شد و رو به مازیار گفت: عصر با میعاد برو بیمارستان... حالا هم کاراتو تموم کن ... امروز سرمون شلوغه.. بازرس میاد.

مازیار اهی کشید و ارش در را بست.

محمد در حالی که گوشه ای نشسته بود به همسرش نگاه میکرد که حرف میزد و میخندید.

کلافه دستش را لابه لای موهایش فرو برد.

رویا رو به محمد گفت: میخوام حمومش کنم...

محمد اهش را فرو خورد وگفت: باشه...

و به سمت تخت میلاد رفت. نگاهش به صورت زرد ولاغرش افتاد.استخوان گونه هایش بیرون زده بود. پلکهایش بسته بود.... موهایش قهوه ای تیره شده بودند نا مرتب کوتاه وبلند بودند... قد کشیده بود... فرم لبهایش را به خاطر حضور لوله ای که در گلویش بود و باعث نفس کشیدنش میشد... نمی توانست تشخیص دهد.

رویا با تشتی بالای سر پسرش ایستاد ودر حالی که پارچه ی مرطوب را به سرو صورت و دست وپاهای او میکشید با او حرف میزد: خوب اقا پسر ... واسه تولدت چه ارزویی داری؟ هان... میلاد برات گوشی خریدم... حتما لازمت میشه... وقت چشماتو باز کنی... بخوای بری بیرون... اون وقت من میتونم بهت زنگ بزنم و بفهمم کجایی....

محمد به همسرش نگاه میکرد.

اهش را فرو خورد و به ارامی از اتاق خارج شد.

در راهرو نشسته بود.

دستی روی شانه اش قرار گرفت ... بهزاد بود.

با لبخند دست باجناقش را فشرد وگفت: چطوری بهزاد جان... شرمنده رویا باز... وحرفش را خورد.

بهزاد لبخندی زد وگفت: بهتره امروز وخیلی به پروپاش نپیچی...

محمد سری تکان داد ورعنا ومهتا وارد اتاق شدند.

مهتاروی خاله اش را بوسید و گفت:خاله جون بادکنکا مال خودمه....

رویا خندید و مهتا ادامه داد: یه دونشو هم به میلاد نمیدم...

و کنار تخت او رفت وگفت:هی اقاهه... عیلک سلام.... بهت یاد ندادن به بزرگترت سلام کنی....

رعنا با چهره ای اشکبار دستش را روی شانه ی رویا گذاشت... و به سمت میلاد رفت. دستی به موهایش کشید وخم شد پیشانی اش را بوسید.

مهتا سقله ای به مادرش زد و رعنا ناچارا اشکهایش را فورا زدود.

مهتا با لحنی پر انرژی گفت:ما برای انجام هر گونه عملیاتی اماده ایم....

رویا خندید و رو به مهتا گفت: خاله جون ... خودت که میبینی همه ی کارا مونده...

مهتا: خوب من بادکنکارو باد میکنم.... کاغذ کشی ها رو هم وصل میکنم... دیگه چی کنم؟

رویا خندید و گفت: میلاد میبینی مهتا چقدر حواسش به توه....

مهتاتلخ لبخند زد و مشغول شد.

رویا هم گوشه ای کنار رعنا نشست وبا بغض گفت:مازیار و میعاد نمیان....

مهتا شنید وگفت: غلط زیادی... خودم میارمشون... مگه شهر هرته.. فکر کردن من تک و تنها از عهده ی این همه کار برمیام؟

رعنا خندید و رویا گفت: میاریشون...

مهتا:اره به شرطی که یه سهم گنده از کیک مال من باشه....

رویا با شوق گفت:اره خاله... راستی شمع هم نگرفتم...

مهتا: شمع چی باید بگیریم؟ نوزده.... .و با خود بلند بلند حساب میکرد.

-اره دیگه.. نوزده رو که تموم شده فوت میکنه میره تو بیست...

رویا با سر تایید کرد ومهتا گفت:پیش به سوی اوردن پسرخاله....

و از اتاق خارج شد در را بست... سرش را به در تکیه داد و اجازه داد تمام اشکهای مزاحمی که در اتاق ازارش میدادند راه به بیرون بیابند.

مهران به سمتش امد وگفت:چی شده؟

مهتا به او خیره شد وگفت:هیچی...

مهران پوفی کشید و به سمت محمد وپدرش رفت.

مهتا هم گوشه ای را برای نشستن انتخاب کرد وگوشی اش را برداشت وبا مازیار تماس گرفت.

-بله؟

مهتا: سلام مازیار...

مازیار: به به ... دختر خاله.... چطوری مهتا خانم...

مهتا :مرسی.... شما خوبی؟ چه خبرا؟

مازیار:خبری نیست... چه عجب از این ورا...

مهتا به اهستگی گفت: امروز تولدشه....

مازیار ساکت شد.

مهتا با فکر اینکه شاید ارتباط قطع شد ارام گفت:الو...

مازیار :میدونم...

مهتا: با میعاد بیاین...

مازیار:مهتا میلا... د...

مهتا میان کلامش پرید وگفت: میدونم چه فکری میکنید... به خاطر خاله بیاین....

مازیار گوشی اش را دست به دست کرد وگفت: بیایم برای یه ادم که فرقش با یه مرده نفس کشیدنه تولد بگیریم که چی بشه؟ کی میخواین باور کنید که اون برگشتنی نیست...

مهتا اهسته گفت: میدونم چی میگی منم قبول دار م که دیگه هیچ وقت برنمیگرده.... اما مازیار اون برادرته... هنوزم خاکش نکردید که بشه اسم مرده رو روش گذاشت... به خاطر خاله بیاین...

مازیار اهسته گفت: میعاد نمیاد....

مهتا گفت:توراضیش کن...

مازیار نفسش را فوت کرد وگفت: راضیش کنم تا چیزی رو که خودم هم قبولش دارم منکر بشه؟

مهتا چیزی نگفت ومازیار خداحافظی کوتاهی کرد وتماس قطع شد.

*********************

*********************

رویا سر سجده بود... دعای هر روزش را زمزمه وار تکرار میکرد...

صدای مهران راشنید که اهسته پرسید:میعاد نیومد نه؟

مازیار: نه.... گفت: تو حیاط میمونه....

رویا مهر را بوسید... اهسته گفت: اگه امانتت و ازم میخوای پس بگیری... باشه... تو بردی... دیگه التماست نمیکنم... فقط خودت مراقبش باش...

باز مهر را بوسید و به ارامی از جا بلند شد.

چادرش مرتب کرد رو به مازیار گفت: برو میعاد وصدا کن بیاد بالا... بیرون گرمه...

مازیار : نمیاد مامان..

رویا حرفش را به مازیار تکرار کرد و رو به محمد گفت: کیک و میاری...

محمد سری تکان داد و مازیارهم ناچارا از اتاق خارج شد.

میعاد در ماشین نشسته بود وسرش روی فرمان بود.

مازیار به شیشه کوبید وگفت:الان وقته خوابیدنه؟؟؟

میعاد سرش را بالا گرفت. پلکهایش خیس بود. مازیار هم بغضش را فرو خورد و در را باز کرد.

روبه برادرش گفت: بیا بالا...

میعاد با صدای گرفته ای گفت: نمیتونم...

مازیار دستمالی از جیبش دراورد وگفت: نگاش کن عین دخترکوچولو ها نشستی داری گریه میکنی؟

میعاد اهسته گفت: همیشه از این که بهش میگفتیم دختر ناراحت میشد...

مازیار با لحن خش داری گفت:اره...

میعاد به اونگاه کرد و گفت: برو بالا ... من نمیتونم بیام... نمیخوام اونطوری ببینمش....نمیتونم مازیار من ... و دیگر ادامه نداد.

در را بست وماشین را روشن کرد وگفت: برو بگو میعاد رفت خونه....

مازیار چیزی نگفت...

میعاد به جای خداحافظی گفت: کاش میشد معجزه بشه...

و اتومبیل به حرکت درامد.

مازیار به اسمان خیره شد... چشمهایش را بست.حس کرد پلکهایش را خیس شدند.

به سمت ساختمان بیمارستان رفت.

غروب بود... صدای الله اکبر اذان که از گلبانگ مسجد بیمارستان به گوش میرسید باعث شد مهتا ضبطش را خاموش کند...

سجاده ی رویا هنوز پهن بود. حینی که تسبیح فیروزه ای رنگی در دستانش تاب میخورد گفت: همین موقع به دنیا اومد... یادته محمد؟

محمد سری تکان داد و رویا خم شد وپیشانی میلاد را بوسید وگفت:تولدت مبارک پسرم....

به او نگاه میکرد.

صدای اذان می امد.

-اشهد ان محمد رسول الله ...

سکوت سنگینی فضا را پر کرده بود.

-اشهد ان علی ولی الله ...

رویا یا علی ای گفت و از جابلند شد. چادرش را مرتب کرد... بهزاد خان هم وضو گرفته بود... بار دیگر سرش را به سمت میلاد چرخاند .

نگاهش به پلکهای نیمه بازش خورد.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

محمد سرش پایین بود و فکرش به سیزده سال پیش برگشت،خاطراتی که با گذشت زمان محوتر می شد،خنده های بی غل و غش میلاد و دستهای کوچکش،دعواهای پسرهایش...آهی کشید و یاد روزی افتاد که میلاد به زور از او می خواست برایش ماشین کنترلی بخرد...

میلاد با التماس گفت: بابا برام بخرش دیگه...

محمد در حالی که دستش را کشید تا تند تر راه بیاید گفت: میلاد الان وقت نیست! کار دارم،بیا بریم....

میلاد ملتمسانه گفت: بابا...تورو خدا...یه دقیقه فقط... من که پسر خوبی بودم.....

محمد اعتنایی نکرد... حین رد شدن از خیابان دست میلاد را محکم گرفته بود و مجبورش میکرد با ان پاهای کوچک هم پای قدم ها ی بزرگ او راه بیاید...

میلاد با دورتر ودورتر شدن از مغازه با پا کوبیدن بر زمین اعتراضش را نشان داد.که محمد عصبانی از رفتار او سرش داد کشید:

بسه دیگه،راه بیفت بچه....

یاد ابروهای درهم کشیده و چهره ی بق کرده اش لحظه ای از خاطرش نمی رفت،با خودش زمزمه کرد"کاش براش می خریدم" در همین لحظه سرش را بلند کرد که دید رویا با چشمان اشک آلودش به میلاد زل زده و حرف نمی زند.رد نگاهش را گرفت و دید...

خواب می دید یا بیدار بود؟ اگر خواب بود،چه خواب قشنگی بود.ولی انگار همه چیز واقعی بود.میلاد بیدار شده بود و داشت رویا را نگاه می کرد.

مهتا و مازیار وارد اتاق شدند... و مهتا با لبخندی تصنعی گفت:

خاله کی کیک رو می خوریم ؟...

از سکوت جمع و نگاه خیره ی رویا و محمدبه میلاد چشم دوخت به او... فقط توانست جیغ بکشد.

رعنا یا امام هشتمی گفت و جمع باز ساکت شد.متحیر ومبهوت به او مینگریستند.

رویا با چشمهای خیسش فقط نگاه می کرد و نای حرف زدن نداشت محمد با صدای جیغ مهتا به خود آمد و با تته پته گفت: می ...میل..اد... میلاد...یکی بره دکترشو خبر کنه....

بهزاد نمازش تمام شده بود و با نگرانی پرسید:

چه خبر شده؟

مازیار با عجله بیرون دوید تا دکتر را خبر کند...

ظرف چند دقیقه کل اتاق پر شد از دکتر و پرستارها...

همه را از اتاق بیرون کردند. محمد اشفته پشت در قدم رو میرفت...

بهزاد با تسبیح صلوات میفرستاد و مازیار زمزمه وار خدا را صدا میکرد.

مهتا با کمک مادرش سعی داشتند رویا را ارام کنند.

گریه های رویا تمامی نداشت و هرچه رعنا و مهتا سعی داشتند ارامش کنند امکان پذیر نبود، انگار بی قراریهایش ناتمام بود....

رویا با ناله می نالید:

میلاد بیدار شد؟ میلاد من بیدار شده؟؟؟؟ اره رعنا؟ پسرم چشمامشو باز کرده.... من درست دیدم؟بگید که همه ی اینا واقعی بود.

رو به محمد با عجز گریست وگفت: محمد پسرمون بیدار شد؟تو تا حالا به من دروغ نگفتی...بگو که خواب ندیدم ... محمد تور و خدا بگو چشمامشو باز کرد... بگو....

محمد با چشمهای خیس سرش را در تایید حرفهای رویا فقط تکان می داد..

مازیار با دستهایی لرزان شماره میگرفت. از هیجان قلبش در سینه مثل طبل می کوبید....

با صدای که از شدت خوشحالی به رعشه افتاده بود زمزمه میکرد....

-بردار... گوشیتو بردا...

**************

میعاد پای تلفن خشک شده بود مازیار فقط در یک عبارت کوتاه به او گفته بود: میلاد به هوش اومده بیا بیمارستان....

نمی توانست باور کند،فکر کرده بود که شوخی می کند تا او را به این بهانه بکشاند بیمارستان به خاطر رویا،ولی لحن محکم مازیار،بیشتر از این اجازه فکر کردن به خودش را نداد و با عجله آماده شد تا به بیمارستان برود.فقط دعا می کرد که حقیقت باشد و این غم سیزده ساله به پایان برسد...

در تمام مسیر نفهمید چگونه می راند....

بوق میزد وچراغ رد میکرد... اگر واقعیت داشته باشد.. اگر مازیار راست گفته باشد... اگر میلاد بهوش امده باشد... اگر اگر... به ارامی گریه میکرد...

نمی توانست به این زودی خدا را شاکر باشد.... شاید باید او مطمئن می شد.

جلوی بیمارستان نگه داشت... نگهبان با خشونت نگاهش میکرد. در ان موقعیت نمی توانست اعتراضات او را مبنی بر ورود ماشین به پارکینگ بیمارستان درک کند وپاسخگو باشد.... حتی نفهمید درهای ماشین را قفل کرد یا نه..... با عجله به سمت ساختمان می دوید... چند تنه هم به دیگران زد.

اسانسور شلوغ بود... راه پله را پیش گرفت...

نفس نفس زنان مازیار و پدر و مادر و جمع خانوادگیشان را دید... قدم هایش بی اراده سست شد.

مازیار چشمش به او افتاد....

میعاد ایستاد.

مازیار نگاهش میکرد.

میعاد فکر کرد شاید یک شوخی احمقانه بود.

مازیار لبخندی به پهنای لب زد... میعاد هم با گریه خندید.... حالا باید هزاران بار خدا را شکر میکرد.

همان هنگام پزشک معالج میلاد از اتاق بیرون امد....همه به سمت اقای سماوات هجوم بردند.

سماوات لبخندی زد و اهسته گفت: باید برای چند ازمایش ببریمش بعد براتون توضیح میدم...

میلاد پلکهایش بسته بود. میعاد نگاهش هم ناامید بود هم امیدوار چرا که از ان لوله ی تنفسی لعنتی خبری نبود!

و ناامید چرا که چشمهایش مثل تمام سیزده سال بسته بود.دستی لا به لای موهایش کشید.به طرف مازیار برگشت در نگاهش التماس موج می زد.

ساعت از ده شب گذشته بود که محمد از رعنا و بهزاد خواست به خانه باز گردند. مهتا و مهران ساعتی پیش رفته بودند و قول داده بودند که صبح روز بعد باز خواهند گشت.با توجه به اتفاق نادری که رخ داده بود مسئولین و پرسنل بیمارستان شکایتی نمی کردند و حق را به خانواده می دادند.انها هم ساکت دست به دعا و راز و نیاز میکردند.

میلاد به اتاق بازگشت،به ارامی پیکرش را بلند کردند و او را روی تخت خواباندند.

محمد با هول گفت: چرا باز اینجا؟ نمی بریدش بخش؟

دکتر سماوات دستش را روی شانه ی او گذاشت و گفت: با من به اتاقم بیاید.

محمد حس کرد زانوهایش به لرزه افتادند.

سماوات ارام از اتاق خارج شد. رویا تمام هوش و حواسش پی میلاد بود.مازیار و میعاد حال پدر را فهمیدند و با او به سمت اتاق اقای سماوات رفتند.

سماوات برایشان چای ریخت و با لبخند گفت: باید بهتون تبریک بگم،واقعا معجزه بود.

محمد دهانش خشک شده بود. بیشتر تمایل داشت تا دکتر سماوات از وضعیت فعلی میلاد بگوید.

سماوات روی مبل کنار انها نشست وگفت: نمیدونم چطوری بگم؟؟؟

میعاد موهایش را با پنجه کشید و آهسته گفت: دکتر چی شده؟

سماوات اهسته تک سرفه ای کرد وگفت: واقعیتشو بخواین من تصور نمی کردم که میلاد حتی بهوش بیاد چه برسه به این موقعیت!!!

مازیار میان کلامش امد وگفت: چ...چه... چه موقعیتی دکتر؟؟؟

سماوات به پشتی مبل تکیه داد وگفت: با توجه به ازمایشهایی که روش انجام دادیم؛خوشبختانه از لحاظ نخاعی و سیستم گوارشی هیچ مشکلی نداره.اما سیزده سال خواب بوده و بدنش،مفصل هاش،استخوان هاش خشک شدن!

نیاز به یه دوره ی دراز مدت فیزیوتراپی داره. البته با توجه به استمرار و رفت وامد همیشگی شما در این سیزده سال، صبر وشکیبایی تون قابل تحسینه.مسلما از حالا به بعد با نیروی مضاعفی بهش کمک میکنید.

محمد کلافه گفت: دکتر حرف اصلی تون و بزنید.

سماوات نفس عمیقی کشید و گفت: میلاد بعد از سیزده سال هنوز بچه است، یه بچه ی بیست ساله.سیزده سال کودکیشو خواب بود و حالا که بیدار شده نباید توقع داشته باشیم بزرگ باشه،اون یک مرد؛ یک مرد کوچک!!!

مازیار مات دکتر شده بود. او کاملا درست میگفت.

سماوات ادامه داد: برای شناختن خودش و فکر ومنطقش،احتیاج به یک مشاور دارید.به هر حال اون فکر میکنه هفت سالشه!!! باید کم کم براش هضم کنید که اون سیزده سال در کما بوده و حتی سواد خواندن و نوشتن هم نداره.کودکی نکرده و خیلی مسائل دیگه که.....

محمد اندیشید راه درازی در پیش است.

سماوات اهسته گفت: نمی خوام خوشحالی شما رو زایل کنم.اما مسائلی بود که باید گفته میشد و دونستنش بهتر از ندوستنش هست.اون شاید حتی شما رو هم نشناسه، ضمن اینکه از نظر جسمی هم خیلی ضعیفه و بردنش به بخش زوده، کسی که سیزده سال مثل یک گیاه متصل به دستگاه زنده مونده؛ نمیشه یک شبه براش زرشک پلو با مرغ اورد!

و با خنده ای تصنعی که جو را از ان حال وهوای خشک و رسمی در اورد ادامه داد: به هر حال نباید خیلی توقع داشته باشید.به شخصه بعد از سیزده سال از لحاظ ظاهر خیلی فرق کردم.

پس از مکثی محمد پرسید: بازم بیدار میشه نه؟

سماوات امیدوارانه گفت: البته! دیگه الان بیهوش نیست.خوابه، مثل هر انسانی بیدار میشه و به زودی هم غذا می خوره و کارهاشو خودش انجام میده.حالا اون درست مثل یه کودک تازه متولد شده است.

محمد دستی به صورتش کشید. حق با سماوات بود.

مازیار و میعاد به همراه پدرشان از اتاق خارج شدند.باید با رویا هم صحبت میکردند،محمد به سمت مسجد رفت،مازیار و میعاد هم به اتاق میلاد.هر دو به او خیره نگاه میکردند! چقدر فرق کرده بود، ته ریش داشت،بور بود،هر دو دوست داشتند چشمهای عسلی اش را یک بار دیگر باز ببینند.موهای قهوه ای اش روی پیشانی اش بود و صدای نفسهایش طنین زیبایی بود. رویا با عشق او را می نگریست.

میعاد به حرف های روزهای گذشته اش فکر میکرد. می پنداشت هنوز در خواب است،کاش بیدار نمی شد.

رو به مازیار با ترس گفت:نکنه خوابه اینا؟

مازیار لبخندی زد وسیلی ارامی به صورتش زد وگفت: بیداری؟

میعاد با لبخند دستی به صورتش کشید وگفت: اره انگار،از فردا روز سختی برای همه شروع میشد.

اما هیچ کدام حاضر نبودند حتی پلک بزنند.از ترس اینکه از این خواب بیدار شوند.

********************

ساعت از هشت صبح گذشته بود.برادرهای محمد ؛علی و یاور به همراه همسرانشان در اتاق میلاد منتظر باز کردن چشمهای او بودند.

رعنا دست رویا را میفشرد وسعی می کرد او را ارام کند.

رویا با ناله گفت: چرا بیدار نمیشه؟؟؟

احمد رضا پسر علی اقا رو به مازیار گفت: سیزده سال بهش ساخته.

مازیار چپ چپ نگاهش کرد و احمد رضا چندش وار خندید.شاید حق داشت، حق داشت باور نکند. تا با چشم های خود نبیند باورش نمی شد.

مهتا در را باز کرد و خودش را پرت کرد داخل اتاق و با هول و ولا گفت: بهوش اومد؟

نگاه رویا جواب بود.

رامین زیر گوشش گفت: یواش تر مهتا جان و با اشاره به پسرعموهای مازیار و میعاد از او خواست تا شالش را روی سر جلو بکشد.

مهتا کنار خاله و مادرش ایستاد و رامین نامزدش به طرف جمع مردها رفت تا با انها خوش و بش کند.

****************

بعد از نیم ساعت میلاد چشمهایش را باز کرد.اولین کسی که متوجه شد،مهتا بود

مهتا با هیجان گفت:چشماشو باز کرد...

و به طرف تخت میلاد رفت.همه با تعجب و اشک و آه به میلاد نگاه می کردند.رویا با چشمهای گریان به طرفش رفت و شروع به بوسیدنش کرد.

مهتا با لبخند گفت:سلام پسر خاله،خوبی؟

و رو به رویا کرد و دوباره گفت:خاله انقدر تحویلش نگیر این شازده پسرتو بذار واسه ی بقیه هم چیزی بمونه. و با این حرف به رویا فهماند که حاضرین در اتاق منتظرن تا میلاد را ببینند.رویا با لبخند اشکهایش را پاک کرد و با غرور گفت:ای وای،ببخشید اصلا حواسم نبود.میلاد جان اینا اومدن تو رو ببینن پسرم.

هر کدام به طرفش می رفتند؛او را می بوسیدند و گریه می کردند.به خاطر بهوش آمدن میلاد شکرخدا را به جای می اوردند

.

وقتی میعاد و مازیار به طرفش رفتند،میعاد به گریه افتاد و مازیار سعی داشت بغضش را فرو دهد.میلاد با دیدن این همه آدم و گریه ی میعاد و مازیار مثل کودکی خردسال به گریه افتاد و به سختی به ناله افتاده بود.

همه بهت زده به او زل زده بودند که چطور می ترسید و خودش را جمع کرده بود.محمد فوری دکترش را خبر کرد.دکتر سماوات بعد از لحظاتی که امده بود ... دستور تزریق یک ارام بخش را به پرستاری داد.

میلاد دقایقی بعد ارام شد و ساکت و متحیر انها را نگاه میکرد.

سماوات با عصبانیت رو به محمد گفت:جناب مهدجو مگه من به شما نگفته بودم که نباید این رفتار رو جلوش داشته باشید؟ اون یه بچه ست،یه بچه ی 7 ساله جلوی یه بچه ی هفت ساله

دادار دودور راه نمی ندازن! ترسیده بیچاره

و رو به میلاد که گوشه پتو را در دهانش گرفته بود و با چشمان از حدقه درآمده و گریان به آنها نگاه می کرد.گفت:عمو جون،نترس پسرم! همه ی ماها دوست تو هستیم و دوست داریم...

میلاد چشمهایش را محکم روی هم فشرد ...

سماوات روی او خم شد و گفت:پسر گلم گفتم که نترس...

میلاد با نگاهی ترسان او را مینگریست.... به دنبال کسی در میان اطرافیانش چشم میچرخاند.... و پلکهایش خیس میشد.

سماوات اهسته گفت: دنبال کی میگردی پسرم؟

میلاد به او خیره شد.... لبهای خشکش مثل ماهی بازو بسته میشد.. هنوز قادر به صحبت کردن نبود....

.سماوات با لبخندی پدرانه گفت: مامانتم اینجاست. و رو به رؤیا گفت:مامانش نمی خواد بیاد پیش پسرش؟

رؤیا با سستی به طرفش رفت و لبخند تلخی زد:گریه نکن عزیزم،من مراقبتم.

در به آرامی باز شد و آرش وارد شد.بعد از احوال پرسی با همه،به طرف میلاد رفت و جعبه ی کادویی بعلاوه یک بسته شکلات به او داد و گفت:چطوری عمو جون؟بیا ببین عمو برات چی گرفته...و مشغول بازی با او شد.میلاد مثل بچه ها با ذوق و شوق به ماشین اسباب بازیش نگاه می کرد و کودکانه می خندید.محمد پنداشت چه راه طولانی ای پیش رو دارند.ولی فورا فکرش را خط زد و باز هم خدا را شکر کرد به خاطر برگشت دوباره فرزندش،برای عوض کردن جو بوجود آمده به طرف میلاد و آرش رفت و گفت:دستت درد نکنه آرش جان،راضی به زحمت نبودیم.میلاد از عمو تشکر کردی پسرم؟

میلاد با تعجب به او خیره شد....

شاید در تصورش به دنبال هویتی برای او بود....

برادرهای محمد و خانواده شان با تعجب به آنها نگاه می کردند و احمد رضا با تمسخر نگاهشان می کرد و پوزخند می زد.مازیار و میعاد در تمام مدت با گریه و ناراحتی به برادرشان نگاه می کردند و به فرصتهایی که از او گرفته شده بود فکر می کردند.حس مسئولیت در آنها بوجود آمده بود چرا که خود را مسبب اصلی این اتفاق و عقب ماندن برادرشان از زندگی می دانستند....

************************

دو هفته از ان اتفاق با شکوه گذشته بود....هر روز غریبه و اشنا به ملاقات او می امدند.

هرچند تمام مدت ساکت ومتحیر به اتفاقاتی که در اطرافش می افتاد مینگریست...

بدنش خشک بود و گاهی به علت دردهایی که بعد از جلسات فیزیوتراپی متحمل میشد با مسکن به خواب میرفت....

با غذاهای رقیق و سوپ و مایعات سیر میشد.... و زخم گلویش که به خاطر وجود یک لوله ی سیزده ساله عمیق بود بهبود یافته بود.

میلاد کم کم میتوانست با کمک گفتار درمانی صحبت کند....

لحن مردانه و کلمات بچگانه ای که به کار میبرد باعث حیرت همگان میشد....

در میان جمع فقط مادرش و پدرش را می شناخت.... هرچند به نظرش انها قبلا شکل دیگری داشتند....شاید هنوز صفت جوانتر بودند را نیاموخته بود!

خاله رعنا و عمو بهزاد هم تغییر کرده بودند.... اما باز میتوانست انها بشناسد وحس اعتماد به این چهار نفر باعث شده بود کمتر گریه زاری راه بیندازد.

البته مهتا هم با او کنار می امد....

هرچند هنوز نپذیرفته بود که مهتا چقدر بزرگ شده است.... و میگفت: تو مهتا نیستی... 

محمد کلافه بود و سعی داشت خود را آرام نشان دهد،قدم می زد و حرفهای سماوات در سرش می چرخید"نباید بهش فشار و استرس وارد بشه،براش سمه.اون الان هیچ کس رو نمی شناسه.وقتی یه چیزی رو بهش می گیم باور می کنه.باید اعتمادش رو جلب کنید و سعی نکنید به زور بهش چیزی رو بفهمونید.نمی تونید از یک بچه ی هفت ساله انتظار داشته باشید که شبیه یک انسان بالغ رفتار کنه.فعلا مرخص می شه.ساعتهایی که باید برای فیزیوتراپی بیاریدش رو نوشتم براتون،باز هم تأکید می کنم مهدجو جان اون یک مرد هفت ساله است."

مازیار به طرفش آمد و گفت:"بابا،ما آماده ایم.بذاریمش روی ویلچر؟"

اشک در چشمان محمد جمع شد و به تکان سری اکتفا کرد.در تمام طول مسیر هر از گاهی از آینه به چشمان و حرکات میلاد نگاه می کرد.چشمان بی گناهش که او را نزد خدا شرمنده تر می کرد.پسری که ناخواسته دچار مشکلی شده بود که هیچ تقصیری در آن نداشت و حالا باید سیزده سال را با کمک اینو آن جبران می کرد.محمد نگاهش را از او گرفت و به فکر افتاد تا چه کند برای جبران این سیزده سال عقب ماندن میلاد از زندگی،تا حداقل کمی از عذاب وجدانش کم شود و از این هدیه ی دوباره متولد شده به خوبی مراقبت کند.به سختی او را وارد خانه کردند و به اتاقش که طبق معمول دست نخورده و تمیز مانده بود روی تخت خواباندند.رویا بالای سرش نشست و گفت:خدایا شکرت.پسرم چیزی نمی خوای؟

میلاد فقط او را نگاه می کرد و سکوت کرده بود.محمد دیگر نمی توانست بغضش را مهار کند به آرامی از اتاق خارج شد.

****

شب قرار بود خواهر رویا به دیدن میلاد بیایند تا در مورد جشنی که قرار بود برای میلاد گرفته شود صحبت کنند.صدای زنگ بلند شد و مازیار در را باز کرد.مهتا با سر و صدای همیشگی وارد خانه شد و گفت:سلام خاله،سلام پسر خاله ها،سلام عمو جون،سلام....کوش؟ خاله؟ میلاد کو؟ قایمش کردی؟

رعنا چشم غره ای به سوی دخترش رفت و گفت: د...بذار عرق پات خشک بشه بچه بعد شروع کن به سر و صدا کردن.خیر سرش با این لوس بازیاش می خواد شوهرم کنه.

مهتا اخم قشنگی کرد و گفت:مامانی باز که شما به شوهر کچل من گیر دادین.

رعنا به صورتش زد و گفت:خاک بر سرم،این حرفها رو جلوش نزنی ها.بیچاره رامین کجاش کچله؟

مهتا بلند خندید و گفت:خاله جون،نگفتی میلاد کجاست؟

رویا با لبخند به شور و هیجان خواهر زاده اش نگاه می کرد و حسرت روزهای از دست رفته میلاد را می خورد.چه ارزوهایی که برای مهتا ومیلاد نداشت

.با اشاره به اتاق میلاد به او گفت:برو وروجک،توی اتاقشه.فقط مهتا...

و مهتا با لبخند به سویش برگشت و چشمکی نثارش کرد و گفت:ما عمریه این کاره ایم خاله جوش نزن پوستت چروک می شه.

و به طرف اتاق میلاد رفت.

رعنا گفت"می بینی تو رو خدا.موندم این رامین از چیه این خل و چل خوشش اومده.دلم برای پسره می سوزه که بدبخت می شه با این.

رویا گفت:وا؟ چی می گی خواهر،این حرفارو جلوی اونا نزنی ها.مگه دخترت چشه؟بده این همه شور و شوق داره؟

رعنا گفت: نمی دونم والا.

مهتا در را باز کرد و گفت:پیشته...و نگاهش به میلاد خورد که روی تخت دراز کشیده بود و به آرامی اشک می ریخت.

به طرفش رفت و گفت:میلاد؟ چرا گریه می کنی؟منم گریه ام می گیره ها.

میلاد پشتش را به او کرد.مهتا دوباره گفت:می خوای با هم بازی کنیم؟من به خاطر تو اومدم که با هم بازی کنیم.بعد تو باهام قهر می کنی؟

میلاد پتو را روی سرش کشید و گفت: من بلد نیستم بازی کنم.

مهتا لبخند نمکینی زد و گفت:خب کاری نداره که..من بهت یاد می دم.باشه؟

میلاد به سمتش چرخید و گفت:راست می گی؟

مهتا:آره.حالا میای بازی کنیم؟

چشمان میلاد درخشید.و با هیجان گفت:آرررره.......

ساعتها مشغول بازی های مختلف بودند.... میلاد دستهایش را به سختی تکان میداد.... هنوز استخوان هایش نرم نشده بودند....مهتا با صبر و حوصله به سوالات میلاد جواب می داد و گاه بغضش می گرفت از این بی عدالتی و آن راننده را در دل نفرین می کرد که باعث شد این بلا به سر میلاد بیاید.

میلاد به سختی مداد را روی کاغذ میکشید...در همان حال پرسید: مهتا....

مهتا نگاهش کرد وگفت: بله؟

میلاد اهسته گفت: تو مهتا نیستی نه؟

مهتا نگاهش کرد... چه جوابی میخواست به او بدهد.

میلاد به ارامی گفت: اون مهتا دختر خالم هیچ وقت نقاشی دوست نداشت...

مهتا اهسته گفت: میلاد به خدا من همون دخترخالتم...

میلاد نگاهی به صورت او انداخت وگفت: چرا پس اینقدر فرق کردی....

مهتا اهسته گفت: میلاد تو هم فرق کردی.. .. تو یه مدتی خواب بودی... توی اون مدت همه خیلی فرق کردن....

میلاد اخم کرده بود.

مهتا از جا بلندشد و میلاد با هول گفت:کجا میری؟

مهتا با ارامش گفت: الان میام...

میلاد با بغض به رفتنش نگاه میکرد... هنوز منتظر به در خیره بود که مهتا بازگشت.

چیزی پشت دستش پنهان کرده بود.

به ارامی کنارش نشست وگفت: میلاد... میخوای خودتو ببینی؟

میلاد فقط به مهتا نگاه میکرد.

مهتا اینه ای را مقابلش گرفت اما زود منصرف شد وگفت: میلاد... تو یه مدت طولانی خواب بودی....

میلاد اهسته و رنجیده گفت: چرا پس کسی بیدارم نکرد؟

مهتا بغضش را فرو خورد وگفت: دست ما نبود.... خدا اینطور خواست..

میلاد لجوجانه گفت: چراااااا؟

مهتا با ارامش توضیح داد: تو تصادف کردی.... بعدشم سرت زخم شد ...

دنبال جملاتی بود که درکش برای میلاد اسان باشد.

با من من ادامه داد: به خاطر زخم سرت دیگه بیدار نشدی...

میلاد به او نگاه کرد...

مهتا ارام پرسید: فهمیدی؟

میلاد سرش را تکان داد.

مهتا با لبخند گفت: میخوای خودتو ببینی؟

میلاد سرش را تکان داد.

مهتا اینه را به اهستگی بالا اورد.....

میلاد به پسری نگاه میکرد که چقدر از خودش بزرگتر بود.... حتی چهره اش از برادرانش هم بزرگتر بود... صورت مقابلش ارزویی بود که داشت... اروزی بزرگی... چهره اش با او هیچ شباهتی نداشت....

با اخم گفت: من این نیستم...

مهتا گفت: میلاد خودتی....چشمات.... ابروهات.... دماغت... لبهات...

میلاد با دقت به تصویری که در اینه بود نگاه میکرد.

رنگ چشمانش همان بود.. اما موهای قهوه ای تیره وابروهایش .... در رابطه با لب و بینی نظری نداشت.

به سختی دستش را بالا اورد و روی گونه اش کشید... ته ریش داشت.... پس یعنی میتوانست با ان کف سفید ها صورتش را مثل پدرش با انها تمیز کند....

از این فکر لبخندی زد ....

مهتا با خود فکر کرد زودتر از انکه تصورش را میکرد با این قضیه کنار امد...

میلاد پرسید: مازیار ومیعاد چی؟

مهتا همان پاسخ ها را تحویلش داد و با لحنی متفاوت گفت: نقاشیتو تموم کن دیگه....

میلاد با هیجان مشغول شد.حالا بهتر میتوانست درک کند چرا انگشتانش بزرگ شده اند!.

مازیار به آرامی در زد و وارد اتاق شد.با کمال تعجب دید که مهتا و میلاد چگونه مثل بچه ها غرق در نقاشی کشیدن هستند.در دل دختر خاله اش را می ستود و در حالی که یک تای ابرویش را بالا داده بود گفت:نی نی کوچولو ها،بیاید غذا بخورید.خسته نمی شید انقدر بازی می کنید؟ 

مهتا با سرخوشی خندید و مازیار،میعاد را صدا زد تا با کمک هم میلاد را بیرون ببرند...

میلاد رو به مازیار گفت: مازی تو خیلی فرق کردی؟

مازیار با خوشحالی به او خیره شد....

با تته پته پرسید: میلاد منو میشناسی؟؟؟

میلاد با خنده ای کودکانه گفت: اره... مهتا بهم گفت من خواب بودم و همه بزرگ شدن....

مازیار با سر حرفش را تایید کرد وبرادرانه او را در اغو ش گرفت..

هنگام صرف شام مازیار رو به مهتا گفت:جناب مهندس می دونن،نامزدشون چطور نقاشی می کشه و بازی می کنه؟

مهتا پشت چشمی نازک کرد و گفت:اوهو...از خداشم باشه،جواهر نایابی مثل من گیرش اومده که انقدر پرانرژی و با استعداده.

همه به این حرفش خندیدند و میلاد با تعجب به مهتا نگاه کرد در نگاهش برق اشک دیده می شد.

مازیار و میعاد مثل جنازه روی مبل ولو شده بودند.ولی رویا همچنان به آنها دستور می داد.

رویا گفت:پس چرا نشستین؟ برای فردا کلی مهمون داریم،اونوقت شماها راحت لم دادین؟

مازیار گفت:مامان تورو خدا یکم آنتراک به ما بده.توی مرامت یک ذره استراحت به ما غلامای حلقه به گوشت نیست؟گناه داریم ها؟

میعاد در حالی که ادای زن ها را در می آورد و صدایش را نازک کرده بود گفت:ای وای پوست دستم چروک چروک شد خواهر.دو دقیقه بشین دیگه.

رؤیا خندید و گفت:دلم می خواد بهترین جشن رو براش بگیریم.سیزده سال هر شب با چشمای خیس از اشک سر روی بالش می ذاشتم.حالا می خوام تلافی همه ی این سیزده سال رو در بیارم.

میعاد با اخم گفت:باشه مامان جون ولی به خدا ما داریم هلاک می شیم از گشنگی. و سرش را خاراند و دوباره گفت:راستی مامان ناهار چی داریم؟بویی نمیاد که؟

رؤیا چشمانش را گرد کرد و گفت:ای بترکی بچه! عمه ی من بود اون ساندویچ رو الان کوفت کرد؟

میعاد گفت:مامان باز به این عمه گیر دادی شما؟

زنگ در به صدا در آمد.رویا سری با تأسف تکان داد و بلند شد تا جواب بدهد.

مازیار پرسید:کی بود مامان؟

رؤیا:باباتونه،بچه ها برید کمکش،بعد هم باید میلاد رو برای فیزیوتراپی ببرید.

پسرها با غر غر بلند شدند.

میعاد گفت:ای خدا،یعنی واقعا مامان نمی خواد بهمون غذا بده؟

مازیار گفت:ای ببند اون دهنتو،همیشه همه چیز رو شبیه غذا می بینه.یکمم اون هیکلت رو تکون بدی چیزی ازت کم نمیشه.تازه تینا جونتم بیشتر می پسنده!!!

نیش میعاد باز شد که مازیار بلافاصله زد توی سرش و گفت:مرض،آب دهنتو جمع کن،حالم بهم خورد.خاک بر سر دختر ندیده.

میعاد اخم کرد و گفت:گربه دستش به گوشت نمی رسه میگه پیف پیف!!! بیچاره کسی توی گنده دماغ رو آدم حساب نمی کنه بس که اخلاقت ریده ست.حالا هی بشین اینو اونو مسخره کن.پس فردا که من عروسی کردم و یک کاکل زری اینورم و یک چادر سری اینورم بود،ریخت عینهو سگت دیدنیه!!! 

مازیار دنبالش کرد که میعاد فوری در رفت و رسیدند جلوی پدرشان.محمد تا آنها را دید گفت: صد سالتونم که بشه بازم بچه اید.

میعاد لبخند شیرینی زد و گفت:ا...بابا،مگه بده؟دلمون باید جوون باشه.تازه مگه میلاد بچه نیست؟تن مام بهش خورده،مثل داداشمون شدیم.منتها این مازی از اونجایی که رسما تعطیله و نمی تونه درک کنه،تازه می خواد مخ منم بزنه که مثل خودش ترشیده بشم!!! و عین پیرمردای عصا به دست و اجاق کور بشم.به من حسودی می کنه دیگه،حالا که چندتا حوری رو دورو برم دیده...

محمد نچ نچی کرد و به داخل رفت تا خریدهای رؤیا را به دستش بدهد.

مازیار گفت:بدبخت به خاطر خودت میگم بیا و دست از خریت بکش و زن نگیر.

میعاد گفت:خب داداش اینجوری نسلمون منقرض می شه.من زن نگیرم،توأم که کسی تحویلت نمی گیره،میلادم که هنوز توی کودکی سیر می کنه.پسر دم بختتون منم دیگه که دارم این فداکاری رو در حق خانواده ام می کنم.عوض تشکرته؟

مازیار گفت:یک جوری حرف می زنی که هرکی ندوه فکر می کنه انگار ما آخرین بازمانده های دایناسورا هستیم.و ادای میعاد را در آورد"نسلمون منقرض می شه"

محمد صدایشان کرد برای کمک که میلاد را بیاورند.

میعاد گفت:من کمرم درد می کنه،زن حامله رو که انقده ازش کار نمی کشن،آخرش اگه بچه ام نیفتاد.

مازیار چشم غره ای به او رفت و گفت:باز بحث کار شد و تو ظرف دو دقیقه تغییر جنسیت دادی؟د...می بندی اون یا ببندمش؟

میعاد گفت:خاک بر سر بی حیات کنن،من که کمربندم بسته ست،ای منحرف منظرت چی بود؟من از خودم صاحاب دارم.و با عشوه از کنار مازیار دور شد و دم درب خانه که رسید براش در هوا بوس فرستاد.

مازیار به حرکاتش می خندید و گفت:آدم نمی شی.

در طول راه میعاد کلی چرت و پرت گفت و میلاد عین ماست به او زل زده بود و نگاهش می کرد.آخر سر میعاد حرصش گرفت و گفت:ای بابا میلاد...ضایع ام نکن دیگه یه حرفی بزن.

و میلاد به رویش خندید.میعاد تا خنده اش را دید، صورتش را بوسید.مازیار سرش را به عقب چرخاند و گفت:اه...چرا تف مالیش می کنی؟چندش.

میعاد گفت: ای حسود،چشم نداری عشق ما رو ببینی؟

محمد گفت:ای بابا،سرسام گرفتم.ساکت بشید دیگه.

میلاد بغض کرد،ترسید و دست میعاد را فشار داد.میعاد فوری گفت:اوخیه،نبینم بغض کنی داداشم،بیا یه ماچ بده تا موقع برگشت برات اسباب بازی بخرم.

محمد خنده اش گرفته بود.و با خودتلخ زمزمه کرد:آخر عمری ببین چه خاله بازی ای می کنیم....

اما تا در اینه چشمش به نگاه میلاد افتاد اهسته گفت: خدایا شکرت...

با دیدن ساختمان بیمارستان میلاد مضطرب به پدر و برادرهایش خیره شد...

مازیار با ارامش گفت: چی شده؟

میلاد گفت: باز اینجا....

در روزهای متوالی به بیمارستان می امد و فیزیو تراپی میشد... دردهای کشنده را تحمل میکرد .... و حالا با بغض التماس میکرد حاضر نیست بیاید...

میعاد کلافه گفت: حالا چیکار کنیم؟

محمد سرش را خم کرد و به میلاد که اصلا حاضر نبود از ماشین پیاده شود گفت: بابا جون... پسرم... اگه بیای برگشتنی برات اسباب بازی میخرم....

میلاد با اخم گفت: نمیخوام....

محمد کم کم عصبانی میشد.... دیگر سنش از کل کل با یک کودک گذشته بود...

مازیار حال پدر را درک کرد و اهسته گفت: بابا شما برین داخل کارا رو انجام بدین ما میاریمش...

محمد ناچارا پذیرفت.

میلاد هم دست به سینه نشسته و با اخم به زانوهایش خیره بود.

میعاد با لحن مهربانی گفت: داداشی.... ببینمت....

میلاد به میعاد خیره شد.... قبلا اینقدر مهربان نبود؟ صورتش شبیه پدر بود.... چشمهای قهوه ای و موهای خرمایی... بینی گوشتی و لب وچانه ای متوسط...

مازیار کمی تیره تر بود.... موهای مشکی و چشمهای تیره تر و پوستی سبزه تر.... اما ان دو بیشتر به پدرشان رفته بودند.

میعاد ادامه داد: برگشتنی بستنی هم میخوریما....

میلاد با ناراحتی گفت: من از اونجا خوشم نمیاد...

میعاد: میدونم داداش.... اما مگه تو دوست نداری باز راه بری؟ هان؟

مازیار ادامه ی حرفش را گرفت و گفت: قول میدم اگه زودتر پاهات خوب بشه بریم شهربازی.....باشه؟

میلاد چشمهایش برق میزد...

میعاد دست زیر بازویش انداخت و کمک کرد از ماشین پیاده شود و سوار ویلچر شد.

دکتر سماوات دراتاق مخصوص منتظرش بود....

در حالی که شکلاتی را به سمتش میگرفت مجبورش کرد میان دو میله بایستد و سعی کند راه برود...

اوایل این کار برایش مانند شکجه بود و از درد داد و فریاد و گریه میکرد.... اما حالا روان تر چند قدم برمیداشت.... صورتش با همان چند قدم سرخ و ملتهب میشد...

بیشتر از بقیه ی روزها راه رفت.... کم کم پاهایش هم قوت میگرفتند... انقدر که چند لحظه بدون کمک برادرانش خودش ایستاد.

دکتر سماوات مانند یک پدر دلسوز برای هر عملش جایزه ای نظیر شکلات و اب نبات و غیره در نظر میگرفت و به این نوع میلاد را تشویق میکرد.

بعد از دو ساعت دکتر سماوت گفت: خیلی امروز عالی بودی میلاد.....

میلاد با کلافگی موهایش را که تا پایین چانه اش می امدند کنار زد و چیزی نگفت. خسته شده بود.

محمد اتومبیل را به حرکت دراورد و مازیار گفت: بابا اگه اجازه بدید ما با میلاد بریم جایی..

محمد:کجا؟

میعاد: قول دادیم براش اسباب بازی بخریم....

محمد اهانی گفت و مازیار پدرش را مجبور کرد سر چهارراه نزدیک خانه شان نگه دارد... و محمد به خانه رفت .

مازیار رو به میعاد گفت: اول میخوام ببرمش ارایشگاه... یه صفایی به صورت و موهاش بدم...

میعاد با خنده تایید کرد و با هم به سمت ارایشگاهی در همان حوالی رفتند....

نزدیک یک ساعت کارش طول کشید... با اصلاح صورت و موهای کوتاه ومرتب مد روز قیافه اش به یک پسر جذاب مبدل شده بود.

مازیار طوری نگاهش میکرد که انگار بار اول است...

میعاد حساب کرد واز ارایشگاه خارج شدند...

میعاد با خنده گفت: چه جیگری شده... مازی طلاقم بده میخوام زن میلاد بشم....

مازیار خندید.

میلاد با تعجب نگاهشان میکرد...

میعاد خم شد وصورتش را بوسید... بغض کرده بود... چند بار نفسش را فوت کرد تا ارام شود.

مازیار حالش را فهمید برای تغییر جو ویلچر میلاد را مقابل مغازه ی اسباب بازی فروشی نگه داشت و گفت: چی دوست داری؟

با دیدن ان همه اسباب بازی اب از دهانش راه افتاده بود....

ماشین کنترلی سیاهی را نشانشان داد.

مازیار خندید و گفت: فکر جیب ماهم باش....

میعاد گفت: باحاله... ولی منم باید باهاش بازی کنما.... بگم...

میلاد در حال و هوای دیگری به سر میبرد... ذوق بازی با ان ماشین هوش و حواسش را برده بود.

وارد مغازه شدند...

مازیار گفت: چه رنگیشو دوست داری میلاد؟

میلاد کمی فکر کرد وگفت: مشکی...

با دیدن ماشینی که دست یک پسر بچه بود... از خرید ان منصرف شد و رو به میعاد گفت: من اینو میخوام....

یک ماشین قرمز بود...

مازیار دست و دلبازانه رو به فروشنده گفت: جناب ممکنه این ماشین قرمزه و اون مشکیه رو بیارید؟

پسر ده دوازده ساله ای او را دید و رو به پسری که به نظر دوستش می امد گفت: این عقب افتاده رو...

و هر دو با صدا خندیدند...

میعاد با عصبانیت رو به رویشان ایستاد وگفت:چی گفتی؟

پسرک که توقع چنین برخوردی نداشت به سمت پدرش رفت.

میعاد دست بردار نبود و به سمتش رفت وگفت: الان چی گفتی؟

پدر پسر نوجوان گفت:چیه عمو؟

میعاد رو به مرد گفت: پسر عقب افتاده اتو جمع کن.... خواست برود که مرد بازویش را کشید وگفت: بله؟

میعاد: همون که شنیدی...

صدایشان بالا رفته بود و با هم بحث میکردند....

مازیار که مشغول حساب کردن بود.... از جلوی صندوق کنار کشید وبه سمت میعاد امد وگفت: چی شده؟

میعاد با حرص گفت: مرتیکه یه ذره ادب یاد بچه ات بده....

مرد با عصبانیت یقه اش را گرفت و گفت: حرف دهنتو بفهم جوجه..

مازیار انها را از هم جدا کرد وفروشنده جلو امد وگفت: بفرمایید بیرون... اینجا که جای دعوا نیست...

میعاد با عصبانیت نفس نفس میزد....

مرد با حرص فحش ناموسی به او داد ومیعاد کنترلش را از دست داد و ان مردک شکم گنده را هول داد.

به قفسه ی پشت سرش برخورد... تمام اسباب بازی ها روی زمین ریختند....

کار داشت بیخ پیدا میکرد... دیگر از مازیار هم کاری برنمی امد...

یقه ی هم را گرفته بودند و مرد مشتی حواله ی چانه ی میعاد کرده بود که پسر نوجوان با خنده گفت: این عقب افتاده خودشو خیس کرد... و با صدای بلند قهقهه میزد...

پدرش هم کریه خندید و میعاد و مازیار که کاملا میلاد را فراموش کرده بودند به سمت برادرشان رفتند. صورتش خیس اشک بود....

و شلوارش خاکستری روشنش تا زانو خیس بود.

مازیار لبش را به دندان گرفت.

میلاد تمام مدت سرش پایین بود و هق هقش در میان خنده ی اطرافیان گم شده بود.

مازیار ویلچرش را به حرکت در اورد.

میعاد تراولی روی میز برای خسارت گذاشت و جعبه های دوماشین را برداشت و پشت سر مازیار از مغازه خارج شد.

مازیار یک گوشه ایستاد ه بود ومقابل میلا د زانو زده بود و سعی داشت ارامش کند.

حرفها و تذکرات دکتر مبنی بر وارد نشدن استرس و نگرانی در گوشش زنگ میزد.

طاقت دیدن اشکهای او را هم نداشت.

میعاد با لبخند گفت:داداشم.... ببینم تو رو.... وای چه ماشینای خوشگلی ان.... به منم میدی بازی کنم؟

میلاد هنوز گریه میکرد.

مازیار اهسته گفت: تو رو خدا گریه نکن دیگه.. داداشی گلم.... میلادی.. ببینم تو رو.....

میعاد نفسش را فوت کرد ورو به مازیار گفت: بیا ببریمش خونه...

مازیار تایید کرد و به سمت خانه حرکت کردند. نسبتا نزدیک بود.

با ان وضع هم نمی توانستند سوار تاکسی شوند... وقتی به خانه رسیدند خوشبختانه رویا سرگرم تمیز کاری بود و حواسش به انها نرفت و اصلا متوجه وضعیت میلاد نداشت.

مازیار در حمام بود و میلاد را در استحمام کمک میکرد و میعاد لباس مناسبی را که برایش خریده بودند را اتو میکرد.

بعد از انکه لباسش را تنش کردند...

جفتشان ماتشان برده بود... برادرشان جذابیت منحصر به فردی داشت.... قد بلند و ان چهره ی مردانه و بور ... با ان کت اسپورت ذغالی و جین نوک مدادی و پیراهن طوسی مقبول بود.

میعاد با خنده گفت: چه دختر کشی شده این...

مازیار خندید و میعاد هم بلند بلند میخندید.

میلاد نفهمید چه گفتند ولی با انها صادقانه وکودکانه میخندید.از اتفاق ساعت پیش هم انگار چیزی به یاد نمی اورد.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

میعاد ویلچرش را به حرکت دراورد وهر سه از اتاق خارج شدند ...

اولین دسته ی مهمانان دکتر سماوات وارش و همسرانشان بودند.... مهتا و رامین هم گوشه ای در حال صحبت بودند.

مهتا با دیدن میلاد متعجب به او خیره شد... شاید توقع نداشت چهره اش اینقدر تغییر کرده باشد.

از رامین فاصله گرفت وبه سمت میلاد امد وگفت: چه پسرخاله ی خوشگلی....

میلاد لبخندی زد وسرش را پایین انداخت.

رعنا مهتارا صدا کرد ومهتا ناچارا او را تنها گذاشت.

دختر ارش کیمیا که هشت نه ساله بود تنها برای خودش در میان جمع گشت میزد ...

میلاد دوست داشت با او بازی کند... اما دخترک محلش نمیگذاشت...دلخور روی صندلی اش نشسته بود و به جمعیت نگاه میکرد.

بعضی ها را میشناخت... اما بعضی دیگر خیلی بزرگ بودند.مهران ریش پرفسوری داشت...

او هم مثل مازیارومیعاد خیلی بزرگ شده بودند.

احمد رضا جلو امد وگفت: به به ... میلاد خان... حال شما....

میلاد با اخم نگاهش کرد وسرش را پایین انداخت.

احمد رضا کنارش نشست وگفت: آی شازده .. احیانا نمیخوای جواب ما رو بدی؟

میلاد سخنان مادرش در گوشش زنگ میزد"با غریبه ها حرف نزن...."

اهسته گفت: من با غریبه ها حرف نمیزنم...

احمد رضا حین جویدن پوست لش با حرص و صدای نسبتا بلندی گفت: دستت درد نکنه... حالا ما غریبه شدیم؟

میلاد بغض کرد وچیزی نگفت.

مازیار متوجه چهره ی درهمش شد و به سمتش رفت وپرسید: چی شده؟

میلاد اهسته گفت: این کیه...

و با دست به احمد رضا اشاره کرد.

مازیار دستش را پایین اورد وگفت: پسر عمو علی دیگه.... احمد رضا....

میلاد پوفی کشید واهانی گفت.

کلافه و خسته گفت: من حوصلم سر رفته....

مازیار از جابلند شدو گفت: الان برمیگردم....

و به سمت میعاد رفت. میلاد با ناراحتی رفتنش را نظاره گر بود.

تینا به همراه خانواده اش وارد شده بودند.

رویا خوشحال ومسرور سعی داشت به نحو احسن از مهمانان پذیرایی کند.... میلاد را هم نسبتا از یاد برده بود.

همه متعجب ومتحیر از اتفاقی که بعد از سیزده سال رخ داده بود صحبت میکردند و میلاد را نظر کرده میدانستند.شاید اگر سطح خانوادگی مهد جو کمی پایین تر بود... لباسهایشان را به تن وبدن میلاد می مالیدند ومتبرکش میکردند!

ویا حتی به پابوسش می امدند و حاجت میطلبیدند!!!

تینا به میعاد گفت:داداشت کوش؟

میعاد دست در بازویش انداخت وگفت:اوناهاش اونجا نشسته...

تینا به پسر جوانی که ظاهرا سالم و تندرست می امد نگاه کرد وگفت:این میلاده؟

میعاد:اره.. چشه داداشم؟

تینا به میعاد خیره شد وباز نگاهش را به سمت میلاد چرخاند وگفت:اصلا شبیه هم نیستین ها.... وای داداشت از خودت خیلی بهتره.. وخندید.

میعاد اخمی کرد وگفت: نذار بهش حسودیم بشه...

تینا: ووییی...شوهر حسود... و با هیجان گفت: بریم پیشش....

میعاد سری تکان داد.

تینا تقریبا در جریان وقایع بود. به هر حال نامزد میعاد بود و اطلاعاتی داشت.

میلاد متعجب به دختری که دوشادوش میعاد به سمتش می امدند نگاه کرد وگفت: میعاد من حوصلم سر رفته...

تینا متعجب فکر کرد . چقدر لحنش بچگانه است.

لبخندی زد وگفت: سلام...

میلاد نگاهی به میعاد ونگاهی به دختر انداخت وگفت: سلام....

تینا دستش را جلو برد وگفت:من تینام.... خوشبختم...

میلاد با شوق خندید.... همه فقط بلد بودند صورتش را تف مالی کنند و قربان صدقه اش بروند.

دست تینا را فشرد.... نمیدانست چه باید بگوید... فقط لبخند زد.

تینا با دلسوزی نگاهش کرد و میلاد حینی که با انگشت با لبهایش بازی میکرد وصدایی در می اورد به تینا نگاه میکرد.

به نظرش مهربان می امد.

تینا کنارش روی مبلی نشست وگفت:خوب نمیگی اسمت چیه؟

میلاد لبهایش را تر کرد وگفت: اسمم میلاده....

تینا خندید و گفت:اقا میلاد چند سالته؟

میلاد:هف سالمه....

تینا نمیدانست چه بگوید... میعاد مات به او خیره شد... شاید توقع داشت بگوید: بیست... اما... نفسش را فوت کرد. باید توضیح میداد... اما در وقتی مناسب.

تینا به میعاد نگاه کرد ومیعاد تلخ خندی زد وگفت: سه سال از من کوچیکتره....

تینا با ناراحتی به او خیره شد وسری تکان داد و ارام گفت: میلاد جان خیلی خوشحالم که حالت خوبه...

میلاد چیزی نگفت.

تینا هم برای کمک به رویا که میخواست شام را سرو کند از جا بلند شد. اما پیاپی اه میکشید.

با کف دست موهایش را بالا داد....

در حال که صندلی چرخدار ش را عقب جلو میکردو کمی در جا حرکت میکرد... به اطرافش نگاه میکرد.

کیمیا به سمتش امد وگفت: دشویی کجاست؟

میلاد فرصت را مغتنم شمرد وگفت: میای بازی؟

کیمیا اخم کرد وگفت: تو که هم سن من نیستی....

میلاد نفسش را فوت کرد وگفت:مگه تو چن سالته؟

کیمیا: نه سالمه... میرم کلاس سوم....

میلاد چیزی نگفت. کیمیا راست میگفت.. از او کوچکتر بود.

همچنان سر جایش عقب جلو میرفت. کیمیا هم به دستشویی رفت.

میلاد حوصله اش سر رفته بود... دلش میخواست به اتاقش برود...

در حالی که حرکت محکمی به چرخهای صندلی اش وارد کرد.... حس کرد از عقب به چیزی برخورد کرد وبعد صدای وحشتناکی بلند شد....

صدای شکستن لیوان هایی بود که رعنا ورویا قبلا به تعداد مهمانان روی میز گردی کنار میز نهارخوری چیده بودند.

جمع ساکت شد.... رویا اهسته گفت: چی شد؟

میلاد بغض کرده بود... تقصیر او نبود که لیوان ها شکستند....

مازیار نفسش را فوت کرد ومحمد با عصبانیت گفت: چه خبر شد؟

میلاد به گریه افتاد ....

احمد رضا خندید ... کیمیا هم... و چند تن دیگر!

میعاد فورا به سمتش رفت وگفت: هیچی نشده که... چهار تا لیوان شکسته....

و رویا فورا رفت تا جارو بیاورد تا قبل از انکه صدمه ی جدی ای به کسی وارد شود....

مهتا هم به کمک میعاد امد وگفت: وای وای پسر نازک نارنجی مارو.... چه گریه ای هم میکنه....

میلاد سرش را پایین انداخته بود. وقتی گریه میکرد تمام صورتش سرخ میشد و اشکها به سرعت به دنبال هم روان میشدند.

مهتا گفت: گل پسر... بیا بریم نقاشی بکشیم.. اما به شرطی که گریه نکنی...

میلاد ارام هق هق میکرد.

مازیار کلافه شده بود.... سعی داشت خودش را ارام کند. درک کردن و تطبیق دادن با چنین شرایطی... نفسش را پوف کرد وبه کمک مادرش رفت.

در اتاق میلاد مهتا با او نقاشی میکشید.... میلاد هم ارام شده بود... اما صورتش کمی دلخور نشان میداد.

رامین در نزده وارد شد.

با حرص به مهتا خیره شده بود.

اخرش هم طاقت نیاورد گفت: مهتا جان برای شام تشریف نمیارید؟

مهتا ارام گفت: میلاد تا نقاشیتو تموم کنی.... برمیگردم.... برای تو هم غذا میارم....

میلاد کلافه دفتر نقاشی اش را با حرص بست ودست به سینه نشست.

مهتا به سمت رامین امد وگفت:چی شده؟

رامین: یک ساعته دارم فکر میکنم کجایی.... منو تنها گذاشتی؟

مهتا با من من گفت:خوب من فکر کردم میلاد میخواد که...

رامین اهی کشید وگفت: میلاد میلاد.... خسته ام کردی با این میلاد جونت....

مهتا اخمی کرد ورامین غرغرکنان ادامه داد: یه ماهه تمام فکر و ذکرت این پسره ی عقب افتاده است...

مهتا با ناراحتی گفت: اینو نگو رامین....

رامین با دلخوری گفت: منو فرامو ش کردی مهتا...

مهتا دستش را در دست گرفت و گفت: این چه حرفیه رامین .... من فقط قصدم کمک بود.... میلاد هم که غریبه نیست... پسرخالمه...

رامین دستهایش را در جیبش کرد و گفت: یه روز کمک... دو روز کمک.... تو هر روز خونه ی خاله اتی... منم برم کما برام...

مهتا فورا جلوی دهانش را گرفت و گفت: تو رو خدا این حرف و نزن.....

رامین بوسه ی نرمی به نوک انگشت مهتا زد و گفت: قربون این مهربونیت.... دوست ندارم این محبتاتو با کسی تقسیم کنم.... تقصیر خودته... خودخواهم کردی.... دلم میخواد فقط توجه ات به من باشه...

مهتا لبخند شیرینی زد و گفت: معلومه که حواسم پیش توه..... خودتم لوس نکن ....

رامین خندید و فشار کمی به دستش داد و گفت: خاله ات امشب سنگ تموم گذاشته....

مهتا هم اهی کشید و گفت: کاش لیوانها نشکسته بودن....

رامین اهسته گفت: ژیگو هاش عالین.... تو هم که...

و مهتا میان کلامش امد و گفت: منم که دیوونه ی ژیگو.... و ادامه داد: میلاد هم عاشق ژیگوه...

و با اخم های در هم رامین مواجه شد...

مهتا تک سرفه ای کرد و گفت: ببخشید.... رامینی.....

رامین: جان رامینی....

مهتا خندید.

همان جان رامین کافی بود که کاملا فراموش کند باید برای میلاد غذا هم ببرد چون به او قول داده بود!

فصل سوم:

-داماد اینه؟

-وای ملودی یک عروسی شیکی گرفته بودن.....

ملودی با چهره ای در هم گفت:پسره عین اسهاله که.....

-خفه شو ملودی.... یاسی این پسره زشته؟

و نگاهی به اطرافش انداخت وگفت:پس یاسمن کو؟

ملودی: همین الان ندیدی با شادی رفتن خرید؟

-کی ی ی ی؟

ملودی خندید و گفت: کوری؟

پشت چشمی نازک کرد و گفت: به نظر من که داماد سرتره تا این دختره....

ملودی شانه ای بالا انداخت و حینی که لواشکی را لوله میکرد و در دهانش می چپاند گفت:من از پسرای بور چندشم میشه.... همشون مثل اسهالن....

-زهرمارررررر.... اه ...چقدر حال بهم زنی...

ملودی با دهان پر لواشک خندید و روی او لم داد و گفت: نازیلا این چندش بازیاتو ببر واسه دوست پسرت...

نازیلا در حالی که عکس ها را جمع میکرد گفت: مرده شورشو ببرن .... پاشو ملودی عکسا کثیف بشن هانیه منو میکشه...

ملودی: نه ه ه ه ه ه ه..... من هنوز ندیدم همرو....

نازیلا: قرار بود با سیامک بریم فردا خرید.... مالید....

ملودی سیخ نشست و گفت: باز بهم زدین؟

نازیلا اهی کشید و گفت: خاک برسر گوشیشو روم خاموش کرد.....

ملودی: همین؟

نازیلا موهایش را با انگشت شانه میکرد در همان حال گفت: صدای یه دختر میومد....

ملودی گیج گفت: هاااا؟

نازیلا: دیشب بهش زنگ زدم.... گفت بعدا.... باز بهش زنگیدم گفت :گوشی.... بعد صداش با پچ پچ یه دختر میومد.... بعدشم داد زد سرم: مگه نگفتم بعدا.... منم قاط کردم چهار تا فحش بهش دادم و گفتم خداحافظ...

ملودی سری تکان داد و از جا بلند شد و گفت: بیا این فرشا رو پهن کنیم...

نازیلا ناچارا ایستاد و ملودی گفت: برو به پسر این یارو صاحب خونه بگو بیاد گاز و یخچال وصل کنه...

نازیلا خندید و گفت: چشمش تو رو گرفته....

ملودی: گه خورده....

نازیلا بلند خندید و همان لحظه در باز شد و یاسمن و شادی واردشدند.

شادی جیغ جیغ کنان گفت: اه ... تو روحتون نمیتونستید یه کم جمع و جور کنید؟

ملودی: گذاشتیم شما تشریف بیارید...

شادی نالید: واییی کی میخواد اینجا جمع بشه....

ملودی اهمیتی نداد وگفت : کی کدوم اتاق؟

یاسمن اظهار نظر کردو با لحن خاصی گفت: میدونید که من پزشکی میخونم.... باید اتاقم ساکت باشه...

دخترها پقی زدند زیر خنده و یاسمن گفت: کوفت ت ت.... پزشکیه دیگه؟

نازیلا: اره.. فقط مدارکشو جا ننداز.....

یاسمن با عشوه گفت: مدارک پزشکی یا پزشکی مدارک یا پزشکی.... هیچ فررررقی ندارن.... بهتر از پرستاری و مددکاری اجتماعیه....

ملودی اهی کشید وگفت: منو بگو که بعد یک سال درجا زدن باید هوش ببرم....

شادی با خنده گفت: قربون روی ماهت... تو درجا نزده هوش همه رو میبری.....

بعد از کمی چرت وپرت گویی نازیلا گفت: منو ملودی با همیم....

شادی گفت: منو یاسی هم با همیم...

ملودی سری تکان داد ورو به نازیلا با لحن خاصی گفت:هم اتاقی ....

و دخترها ادامه دادند:

هم اتاقي

هم اتاقي

هم اتاقي برس به دادم

اوني که دل و جونم روبرده

خيلي وقته نکرده يادم

هم اتاقي

هم اتاقي

هم اتاقي ببين چگونه

سيل اشکم شده روونه

درد جانسوزمو به جز تو

به خدا هيچ کي نمي دونه

هم اتاقي

هم اتاقي

هم اتاقي برو طبيب دل بيمارم رو بيار

بهش بگو عاشقش غريبه

مرده از رنج و انتظار

هم اتاقي

هم اتاقي

هم اتاقي برس به دادم

اوني که دل و دينم رو برده

خيلي وقته نکرده يادم...........

با خنده و سر و صدا مشغول بودند تا خانه ای که برای ایام روزهای دانشجویی مهیا کرده بودند را اماده کنند.

به زودی روزهای دانشگاه شروع میشد.

--------------------------

میلاد حوصله اش سر رفته بود با انگشتانش بازی می کرد و با بی رغبتی به حرفهایش گوش می کرد.

میعاد گفت:ببین داداشی تو الان بیست سالته،تو سیزده سال خواب بودی و الان دیگه هفت ساله نیستی.اگه کسی ازت بپرسه چند سالته بهش چی میگی؟

میلاد گفت:خب میگم هفت سالمه دیگه.

میعاد چنگی به موهایش زد و گفت:د...نه دیگه.الان تو بیست سالته،خب؟

میلاد با حرص رویش را برگرداند و گفت:نخیرم! مامان گفته دروغگو دشمن خداست.من مثل تو دروغ نمی گم.من هفت سالمه ......

میعاد کم کم داشت عصبانی می شد،اما با لبخند نگاهش کرد و دوباره گفت:داداشی منم می دونم دروغ گفتن کار خوبی نیست.ولی تو الان واقعا 20 سالته! حرف منو قبول نداری از مامان بپرس.تو توی این مدت گذشت زمان رو حس نکردی.مثل تو فیلما که یهو از خوب بیدار میشن و می بینن چند سال گذشته و...سعی داشت او را متقاعد کند.میلاد با اخم به روبه رو خیره شده بود.گاهی از حالت بچگانه و نگاه صادقانه اش به خنده می افتاد.

میعاد گفت:خب حالا که داداشم بزرگ شده با هم بریم بیرون تا ببینیم مازیار چیکار کرده.

میلاد گفت:من مرسه نمی رم.از مرسه خوشم نمیاد.

میعاد از لحنش به خنده افتاد و گفت:باشه،قرارم نیست مدرسه بری،می خوایم مدرسه رو بیاریم توی خونه گل پسر.

میلاد با تعجب به او نگاه کرد.چگونه ممکن است مدرسه را به خانه بیاورند؟

با کمک میعاد بیرون رفتند.

رویا تا چشمش به آنها افتاد گفت: آروم تر میعاد حواست کجاست؟کمرش درد می گیره!!!

میعاد عصبانی شد و گفت:مامان جان حواسم هست.شیشه که نیست! مازیار اومده؟

و همانطور که کمک میلاد میکرد تا بنشیند پاسخ رویا را شنید.

رویا گفت:آره،داره لباسش رو عوض میکنه.

و رو به میعاد گفت: میعاد؟میعاد: بله؟

رویا با هیجان گفت: چند تا خبر نگار عصر میان که با میلاد حرف بزنن وعکس بگیرن.. از طرف یه مجله...

میعاد ابروهایش را بالاداد.

رویا منتظر تایید بود.

میعاد اهسته گفت: کو تا عصر....

رفت به طرف اتاق مازیار در زد و صدای مازیار آمد"بیا تو"

میعاد گفت:سلام،چه خبر؟ پیدا کردی؟

مازیار سری تکان داد و گفت:به هرکی میگم قبول نمی کنه،حتی وقتی رقمم بالا می برم راضی نمیشن!!! عجیبه ها...از صبح تا حالا کارم شده از این مدرسه به اون مدرسه رفتن.همه شون میگن ما نمی تونیم به یه همچین کسی آموزش بدیم.بهانه های مسخره ایی میارن.

میعاد گفت:نا امید نشو.این قضیه یه جورایی تقصیره ماست.حالا که دوباره بهمون یک فرصت داده شده برای جبران گذشته،نباید کم کاری کنیم و زود جا بزنیم.امروز نشد...فردا...مشکل تو اینه که دوست داری همه چیز رو به راحتی زود به دست بیاری.همه چیز که با پول درست نمیشه! مسئولیت سنگینیه،به آدمی که بیشتر عمرشو خواب بوده بیان زندگی کردن رو یاد بدن.درس خوندش بهانه است.همه مون هم این رو می دونیم.ما خودمونم نمی تونیم بعضی وقتا درکش کنیم.دیگه از غریبه ها چه انتظاری می شه داشت؟!

مازیار بغضش گرفت:میعاد،سیزده ساله که دارم با عذاب وجدان نفس می کشم...زندگی می کنم...روز رو به شب می رسونم.حالام که این شرایط رو می بینم دلم شده پر از غصه و افسوس!

میعاد چشمانش دو دو می زد"این روانی چش شد باز نشسته توی کارخونه فیلم هندی دیده؟" ولی چیزی نگفت و به حرفهایش گوش می داد.

مازیار گفت:خدا نگذره از ارسلان،اون باعث تمام این بدبختیا است.کاش زده بودم توی گوش میلاد و نمی ذاشتم بره اون توپ لعنتی رو بیاره.یعنی اون راننده ی لعنتی الان کجاست؟ امیدوارم یه آب خوش از گلوش پایین نره.

میعاد دست بر شانه اش گذاشت و گفت: منم مثل تو،هر دو مون مقصر بودیم.ولی خب از دو تا پسر بچه ی شر و شیطون بیشتر از اینم نمیشه انتظار داشت.خیلی ها این وسط مقصر هستن.تنها بی گناه این ماجرا میلاده که نا خواسته این همه بلا به سرش اومده و هنوز هم نمی فهمه.می ترسم از اون روزی که بفهمه چی بوده اصل قضیه.از این که هیچ وقت مارو نبخشه.حق هم داره...بچگیش،نوجوونیش...جوون یشو...همه ی اینارو ازش گرفتیم.می تونست خیلی کارا بکنه ولی ما...و اشکهایش را با پشت دست پاک کرد.

مازیار زد توی سرش و گفت:اه...شاشیدم تو اون هیکلت جمع کن خلماتو نکبت.عین زنا آبغوره گرفته ور دلم.پاشو بریم ناهار بخوریم که به ما این اداها نیومده.

میعاد خندید و گفت:فکر کردم سرت یه جایی خورده...... و ارام گفت: خبر داری عصر میخوان بیان باهاش مصاحبه کنن؟

میعاد خندید و گفت:فکر کردم سرت یه جایی خورده

و آرام گفت: خبر داری عصر میخوان بیان باهاش مصاحبه کنن؟

مازیار متعجب به سمتش چرخید و گفت: چی؟

میعاد کلافه به دیوار تکیه داد وگفت: مامان الان گفت قراره عصر بیان.

مازیار صندلی مقابل کامپیوترش را عقب کشید و روی آن نشست وگفت: برای چی؟

میعاد پوزخندی زد و گفت: برای اینکه سوژه ی داغ هفته نامه هاست،برای اینکه بعد سیزده سال از کما بیرون اومده وصحیح و سالمه.

و اهی کشید و گفت: کاش عقلش هم صحیح و سالم بود.

مازیار با حرص گفت: عقلشم سالمه! اون وقتی هفت سالش بود خیلی باهوش بود؛الانم فقط چیزی و بلد نیست،که با کمک ما یاد میگیره.

میعاد نفسش را فوت کرد و سرش را خواراند.

مازیار پرسید:نگفت ساعت چند قراره بیان؟

میعاد گفت: مامان که گفت،عص...ر و با صدای جیغ رویا هر دو از جا پریدند.

مازیار گفت: چی شد؟

میعاد گفت: میلاد طوریش شده؟

هر دو نگاهی بهم انداختند و به دو از اتاق خارج شدند.رویا وسط هال ایستاده بود و گریه میکرد.

میعاد با نگرانی پرسید: چیه مامان؟ چی شده؟

رویا با تته پته گفت: میلاد نیست!!!

هر دو پسر نسبتا فریاد زدند: نیست؟؟؟

رویا با گریه گفت: اتاق های پایین وگشتم،نبود.

و با هق هق گفت: دستشویی هم نبود.

مازیار بی توجه به حرف مادرش کلیه ی اتاق های طبقه ی پایین را می گشت.

میعاد صدا زد: مازیار بیا اینجا،توی کوچه است.

رویا و مازیار نفس راحتی کشیدند و مازیار به همراه میعاد از خانه خارج شدند.میلاد جلوی پله ها نشسته بود و به بازی چند پسر بچه خیره نگاه میکرد.

مازیار دستش را روی شانه ی او گذاشت و گفت: سر ظهری اومدی تو کوچه چیکار؟

میلاد چشمش را از بازی آنها گرفت و رو به مازیار گفت: حامد و ارسلان کجان؟

مازیار دندان قروچه ای کرد و میعاد توضیح داد :اونا از اینجا اسباب کشی کردن.

و زیر بازوی میلاد را گرفت و بلندش کرد.

اما میلاد بی توجه به او که میخواست در راه رفتن یاری اش کند،آرام وارد خانه شد.

رویا با صدایی دورگه از او پرسید: کجا رفته بودی؟

میلاد نمیدانست چه بگوید،سرش را پایین انداخت و با انگشتانش بازی می کرد.حتما رفتن به کوچه کار اشتباهی بود،پس چرا قبلا مادرش کاری نداشت!

در حین گریه و خشم چشمش روی او ثابت ماند و با هیجان گفت:تو...تو خودت تنهایی اومدی؟ بدون اینکه کسی کمکت کنه؟

میلاد همچنان سرش پایین بود و بغض کرده بود.

مازیار به میلاد که با چهره ی خیس اشک در آشپزخانه ایستاده بود می نگریست.

چهره اش حیران و ترسان بود.لابد می پنداشت چرا مادرش گریه میکند؟یا او کار خطایی انجام داده است؟

مازیار خندید.خیلی وقت بود از شر آن صندلی چرخدار خلاص شده بود.تازگی ها هم با عصا و کمک دیگران راه میرفت.

لبخندی به چهره ی مادرش زد و گفت: پس چی! دیگه حالش خوب خوبه.

رویا لبخندی زد که با اشکهایش آمیخته شده بود.میلاد هم بدتر از او اشک میریخت.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

میعاد کلافه گفت: مامان بسه دیگه.با این کارات داری ناراحتش میکنی،بیا پیشم داداشی.

رویا هرکاری می کرد نمی توانست خودش را کنترل کند.بالاخره به سختی گریه اش را مهار کرد.

میلاد رو به میعاد در تمام مدت می گفت: من که کار بدی نکردم،چرا مامان منو دعوا می کنه؟

بعد از نیم ساعت مادر و پسر آرام شده بودند.اما هول و ولایی به جان مازیار و میعاد افتاده بود. می ترسیدند که آن خبرنگاران با میلاد چگونه صحبت می کنند و میلاد چه پاسخی به آنها می دهد.

*****************

محمد عصبی پایش را تکان میداد.نمی دانست که کاری که قرار است انجام گیرد صحیح است یانه؟ نمی دانست به ضرر میلاد است یا نه؟

به پسرش نگاه کرد. با آن پیراهن مد روز سفید و جین مشکی چهره ی جذابش هر کس او را میدید تا وقتی که حرفی با او نمی زد قطعا نمی پنداشت که او رفتارش مانند یک کودک باشد.اهی کشید و باز خدا را شکر کرد که پسرش سالم است.

میلاد آرام زیر گوش مازیار گفت: مهمون داریم؟

مازیار: اره،می خوان بیان باهات مصاحبه کنن.

میلاد داشت انگشتش را در دماغش فرو می برد که میعاد تشر زد: میلاد اون کار و نکن.

میلاد با اخم رویش را برگرداند و برایش ادایی در آورد.میعاد خنده اش گرفت،که میلاد عصبانی تر شد و بی توجه به او از مازیار پرسید: مصاحبه یعنی چی؟

مازیار نفسش را فوت کرد و گفت: یعنی سوال و جواب،میان ازت چند تا سوال می پرسن و میرن.نمی ترسی که؟

میلاد سری تکان داد و گفت:نه

حوصله اش سر رفته بود.ترجیح می داد برود در اتاقش و بازی کند.

میعاد دستش را گرفت و گفت: کجا؟

میلاد: میرم بازی.

میعاد خواست حرفی بزند که رویا گفت: دستش شکست میعاد جان!

میعاد با حرص نگاهی به مادرش انداخت.میلاد با تمام لاغری از او درشت تر بود!

با صدای زنگ رویا برخاست تا پاسخ بدهد.میلاد هم فرصت رفتن و بازی کردن را نداشت.می خواستند از او سوال جواب کنند.سه نفر بودند. دو زن و یک مرد،یکی شان با ضبط صوت و چند کاغذ و خودکار مقابل رویا نشست و گفت: من نعمتی هستم از مجله ی خانوادگی...خیلی ممنون که افتخار دادید و پذیرفتید تا به سوالات ما جواب بدید.

رویا با تشکر جواب داد.

نعیمی پرسید: ممکنه خودتون رو معرفی کنید؟

رویا سعی داشت آرام و موقرانه پاسخ دهد.

نعیمی به پسرها نگاهی کرد وگفت: اسم پسرتون که کما بودن چیه؟

رویا گفت:میلاد مهد جو.

نعیمی رو به پسرها گفت: آقا میلاد کدوم هستین؟

میلاد اهسته و به نرمی پاسخ داد:منم.

نعیمی سری تکان داد و رو به رویا پرسید: ممکنه برامون توضیح بدید چطور چنین اتفاقی افتاد؟

رویا مشغول بود...

مرد هم با محمد صحبت می کرد و می خواست که از مشکلات این سیزده سال بگوید. از هزینه ی درمان و از سلامتی که میلاد به دست اورده.آن یکی هم عکس میگرفت.مازیار و میعاد فکر می کردند سیرک نیست که برادرشان را به نمایش بگذارند.دو ساعت تمام بحث ها طول کشید.

میلاد زیر گوش مازیار گفت:من باید برم دستشویی.

مازیار با مهربانی نگاهش کرد و گفت:برو داداشی.

میلاد هم از جا بلند شد.

نعیمی پرسید:کجا؟

میلاد جوابی نداد و به مازیار نگاه کرد.

مازیار گفت: برمیگرده!

نعیمی سری تکان داد وگفت:حالا رفتارش مثل یه بچه است؟

و رویا ارام با بغض توضیح می داد.

یک ساعتی گذشته بود.میلاد خمیازه میکشید. حوصله اش سر رفته بود.

زن عکاس گفت: من میتونم یه عکس تکی ازش بگیرم؟ برای رو جلد میخوایم.

مازیار از کنارش بلند شد و زن آرام گفت: اقا پسر به اینجا نگاه کن.آفرین،حالا یه لبخند هم بزن...و صدای چیلیک دوربین و نوری که از آن ساطع شد.

----------------------

فصل چهارم:

با حساسیت خاصی صورتش را با صابون مخصوص پوستهایی خشک می شست.

در حالی که به چشمهای مورب قهوه ای تیره اش خیره بود. مسواک را به خمیر دندان اغشته کرد.

لبهای برجسته و کوچکی داشت و بینی قلمی استخوانی... در کل خوب بود... اگر بیشتر هم به خودش میرسید عالی میشد.

موهای لجوج و مشکی و لختش را پس زد و مسواک زدنش را به انتها رساند.

صورتش را بار دیگر شست و موهایش را شانه کرد و با گیره ای بالای سرش جمع کرد.

بعد از اینکه از مرحله ی سخت دست و صورت شستن فارغ شد،با ذوق و شوق به طرف آشپزخانه رفت تا صبحانه ی مفصلی را آماده کند.عادت کرده بود که همیشه در کارهایش مرتب باشد.مادرش خیلی به نظم و انظباط او در کارهای خانه حساس بود و مهمترین شعارش این بود که "دختری که از خونه داری چیزی سرش نشه به هیچ دردی نمی خوره.دختر باید...." هزاران باید و نباید برایش می گفت که گاهی از حرفهای مادرش خسته می شد.میز را چید و به طرف اتاق رفت تا بلکه فرجی شود و دوستش از خواب همایونی دست بکشد.شادی و یاسمن کله ی صبح از خانه بیرون زده بودند.در اتاق را به شدت باز کرد و جیغ کشید:

اومده،کمک...زلزله....وایکینگ ها حمله کردن...

و پشت سر هم جیغ می کشید.وقتی دید دوستش ذره ای خودش را تکان نمی دهد،به طرفش هجوم برد و شروع به قلقلک دادنش کرد.

ملودی کمی جا به جا شد و گفت: ای ببر اون صدای غارغاریتو...بدبخت شوهرت که صبح اول صبحی باید با صدای ان تو بیدار بشه...

نازیلا پشت چشمی نازک کرد و گفت:اوف،شوهرم ریده! ببینم تازگیا مشکل شنوایی پیدا کردی؟ صدای من کجاش شبیه کلاغه؟پاشو دیگه.حالم بهم می خوره انقدر می خوابی.تو دیگه دست خرس رو از پشت بستی.یاسی باید با تو هم اتاقی می شد نه با شادیه جیغ جیغو.کلا سکوت مطلقی،همسایه های بغلی...صداش تا آپارتمان ما میاد به همراه عطر دل انگیزش ولی صدا از تو اصلا در نمیاد.

ملودی از زیر پتو گفت: فعلا که جیغ جیغو تویی،در ضمن وقتی برگرده می گم پشت سرش بهش گفتی جیغ جیغو....

نازیلا گفت:غلطای زیادی! بیدار می شی یا بیدارت کنم؟

ملودی کش و قوسی به بدنش داد و بلند شد:از کی تا حالا کنیزام آدم شدن جلوی سرورشون حرف می زنن! صبحونه ام آماده ست کوزت؟

نازیلا با حرص گفت:تو روحت،بشکنه این دست بی نمک.آره خرس پشمالو آماده ست بیا کوفت کن که امروز باید یونی بری

ملودی پوفی کشید و گفت: پس پیش به سوی لذت بخش ترین مکان دنیا... و به طرف دستشویی حرکت کرد.

بعد از خوردن صبحانه با غرغر به سمت اتاقش رفت تا حاضر شود.

در اینه خیره بود و از کرم های نازیلا به سر و صورت و دستش می مالید.

موهای فرفری اش دو تا دورش را گرفته بودند مثل وحشی ها و سرخ پوستان شده بود. دنبال کش سرش بود... ان را نیافت برای نازیلا را برداشت و موهایش را بالای سرش کوه کرد.

چشمهای خمار میشی اش هنوز پف داشتند... روی لبهای نازکش کمی کرمی شده بود... با سر انگشت لبانش را چرب کرد تا هم برق بزند هم از ان خشکی در بیاید.

بینی قوس دارش اصالتش را فریاد میزد. هرچند خیلی قوسش مشخص نبود اما به هرحال نمیشد منکرش شد!

طبق معمول حوصله ی آرایش کردن را نداشت مانتو و شلوار جینش را پوشیدو به دنبال کتابهایش دور تا دور اتاق را می گشت.

با کلافگی گفت:نازی جزوه ی استاد کرباسی ندیدی؟

نازیلا حین سوهان کشیدن ناخنش گفت:توی قفسه ی کتاباست طبقه ی سوم که مرتبشون کردم

بالاخره به هدفش رسید وجزوه را پیدا کرد.با خوشحالی آن را داخل کیفش چپاند.چشمهای میشی اش برق می زدند انگار که شی مهم و گران قیمتی را یافته است.در دل خدا را به خاطر دادن نازیلا به او شکر کرد.

ملودی گفت:نازی ناهار یه چیز خوشمزه درست کنی ها،امروز با آقای قورباغه کلاس داریم،می دونی که خیلی قور قور می کنه سر کلاس،موقع برگشت احتمالا رو به موت هستم.

و برایش بوس فرستاد و دستش را به حالت خداحافظی تکان داد و به سرعت از خانه خارج شد.در را که بست از قیافه ی عصبانی نازیلا خنده اش گرفته بود.

به طرف آسانسور رفت که دید خراب است با خود گفت:خاک بر سرش،این از اولش که هنوز نیومده یه چیز ساختمون خرابه خدا به خیر بگذرونه و به ما صبر بده.... آمینی در دل گفت و راه افتاد.

لی لی کنان پله ها را پایین میامد که چشمش به هادی پسر صاحب خانه شان افتاد.فورا اخم کرد...

زیر لب گفت:اییی.... تخته سر ببرن...

و سرش را پایین انداخت هادی به طرفش آمد و گفت: سلام خانم،جایی تشریف می برید؟ ماشین هست بفرمایید برسونمتون.

ملودی فحشی در دل نثارش کرد و گفت: سلام،ممنون نیازی نیست.خدانگهدارتون.

و اجازه نداد حرف دیگری بزند،به سرعت به طرف در خروجی رفت... هوای مهر ماه را به ریه ها میفرستاد.خیابان دریغ از دار و درخت بود.

وقتی اینجا را با شهر خودشان مقایسه میکرد فکر میکرد پا در بیابان نهاده است.ترم سومی شده بود.باورش نمیشد سال دوم تحصیلش در این شهر اغاز شده باشد.ترم قبل چقدر استرس داشت. از خوابگاه... ادمها... تهرانی ها... شهری ها... میترسید. اما حالا نسبتا ارامش داشت. هرچند نمیتوانست از حوادثی که از گوشه و کنار میشنود و میخواند بگذرد اما به هر حال...

با نازیلا و شادی و یاسمن در خوابگاه اشنا شده بود...چهار نفر برای چهار شهرستان مختلف... اما خوب با هم کنار می امدند. با همان ها هم این خانه که سقفش در حال فرو ریختن بود اجاره کرده بودند. زندگی مجردی و دانشجویی هم عالم خودش را داشت.

وارد نوزده سالگی شده بود... خوبی اش این بود که مادرش یک سال او را زودتر به مدرسه فرستاده بود و ان یک سالی که پشت سد کنکور درجا میزد به حساب نمی امد.اهی کشید و منتظر اتوبوس ایستاد.

وارد نوزده سالگی شده بود... خوبی اش این بود که مادرش یک سال او را زودتر به مدرسه فرستاده بود و ان یک سالی که پشت سد کنکور درجا میزد به حساب نمی امد.

اهی کشید و منتظر اتوبوس ایستاد.

پسر جوانی در حالی که زنجیری میان انگشتانش می چرخاند به او زل زده بود.

از این نگاه های خیره متنفر بود.سعی کرد به حسابش نیاورد... مثل تمام این روزهای اخیر که در ایستگاه مجبور بود نگاه هیزانه اش را تحمل کند.

کلاسورش را سفت به سینه چسبانده بود وطبق عادت دیرینه ای ایه الکرسی میخواند. دو زن چادری در ایستگاه ایستاده بودند.

ملودی نفس راحتی کشید و فورا کنار انها ایستاد. زیر چشمی نگاهی به ان پسرک انداخت. حرص در اجزای صورتش رخنه کرده بود و پوست لبش را می جوید.

با دیدن هیبت اتوبوس نفس راحتی کشید و خودش را به زور جا داد. اویزان میله ای شد و سعی داشت بی توجه به بوی عرقی که در مشامش پیچیده بود برنامه ی روزش را به یاد اورد.

روز نسبتا خلوتی بود... نفسش را فوت کرد... کاش زودتر به مقصد برسد. زنها اهل حمام کردن نیستند!!!

با دیدن ساختمان دانشکده خودش را از اتوبوس به بیرون پرت کرد.نفس عمیقی کشید. صد رحمت به این هوای الوده...

در حالی که کوله اش را روی شانه جا به جا میکرد چشمش به جمع پسرهای کلاسشان خورد.

خداوند از ازل انها را سوژه افریده بود. با ان قیافه های عجق وجق و خواب الود مسلما مشغول چرت وپرت گویی بودند.

ملودی لبخند محوی زد و به سمت جمع دوستانش رفت.

ریحانه و مهشید دوستا ن هم کلاسی و هم دانشکده ای اش بودند. در حالی که صندلی را عقب کشید و روی ان لم داد ... خواب الود گفت: عشقت اومده مهشید...

مهشید پوزخند بزرگی زد وگفت: فدای بند کفشش...

ملودی خندید و مهشید گفت: بند کفشش سیاه و سفیده ... عزیــــزم...

ملودی عقی زد و ریحانه گفت: وای من شیفته ی اون ته ریششم......

مهشید پشت چشمی نازک کرد وگفت: دلتم بخواد.... خیلی هم نازه.

ملودی: کی میاد بگیرتت؟

مهشید: من که میدونم میاد... دل به دل راه داره...

ملودی سری تکان داد و پسرجوانی اهمی گفت که ناچارا به سمتش چرخید.

فرامرز حامدی مقابلش ایستاده بود...

ملودی یک تای ابرویش را بالا داد وگفت: امری داشتید؟

حامدی با لحن مسخره ای گفت: والله امر که نه... ولی عرضی داشتم در حضورتون...

ملودی سعی کرد بینی کوفته ای اش را در نظر نگیرد و البته توجهی هم به موهای نیم سانتی و خط ریشش نداشته باشد و نخندد و جدی باشد.

حامدی در حالی که کاملا صورتش را منقبض کرده بود و مشخص بود حرف مهمی برای گفتن دارد اهسته زمزمه کرد: ممکنه بعد از کلاس وقتتونو بگیرم؟

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

ملودی لبخند مضحکی زد وگفت: فقط یه جوری بگیریدش در نره...

مهشید وریحانه خندیدند وحامدی سرش را پایین انداخت.

ملودی اهسته گفت: باشه... استاد اومد.

با حضور استاد جلالی جو کلاس نسبتا ارام شد.

این ارامش و ریتم سخنان جلالی و کولر روشن وخنک بودن هوای کلاس و سکوت باعث شده بود فضا برا ی خوابیدن بسیار مناسب و مهیا باشد.

ملودی که سرش برای گردنش زیادی میکرد... چانه اش را به کف دستش تکیه داده بود و پلکهایش روی هم افتاده بود.

چرت میزد... حتی انگار خواب هم دید.

جلالی با صدای بلندی غر زد: خانم رودباری.... حواستون هست؟

ملودی پرید و با چشمهای خماری به او خیره شد. با تته پته گفت: بله.... بله استاد.

جلالی با حرص گفت: پس بفرمایید این مسئله رو حل کند.

ملودی چشمهایش را بازتر کرد. قلبش در سینه تند می نواخت.

خواست نیم خیز شود که حامدی گفت: استاد من میتونم بیام؟

جلالی چشم غره ای به رنگ پریده ی ملودی رفت و کوتاه امد و رو به حامدی گفت: بفرمایید.

حامدی فورا پای تخته امد.

ملودی در دل چقدر از او تشکر میکرد خدا می داند.

حامدی حین نشستن به او خیره شده بود. ملودی سنگینی نگاهش را حس میکرد.

سرش را به سمت او چرخاند وحامدی لبخندی زد و ملودی ناچارا پاسخش راداد.

حالا لابد توقع داشت عرضش را به انجام برساند... ملودی فورا رویش را برگرداند و بی توجه به پچ پچ مهشید و ریحانه به چرت نیمه کاره اش پرداخت.

حس میکرد خواب هم می بیند.

کلاس نیم ساعت دیگر تمام میشد. اخر کلاس باشد....الهی آمین!

سوزشى را در بازوى سمت راستش حس كرد و فورا پريد...

با پشت دست چشمانش را ماليد و گفت:مرض دارى حيوون؟!!!

ريحانه خنديد و مهشيد گفت:عوض تشكرشه!!! بيشعور استاد رفت،مگه كمبود خواب داري كه عين خرس كپيدى؟ خدا بهت رحم كنه آخر ترم رو جلالي خيلي سگ شده بود.

ملودى خميازه اي كشيد و گفت: به قبر ننه اش خنديده قورباغه... و كوله اش را روى دوشش انداخت و از دوستانش خداحافظي كرد.

به در دانشگاه كه رسيد صداي مزخرف حامدي را از پشت سرش شنيد،دلش مي خواست چند فحش آبدار نثارش كند ولي به خاطر لطفي كه سر كلاس در حقش كرده بود بر خلاف ميلش به عقب برگشت و سعي داشت لبخندي بزند كه بيشتر قيافه اش را شبيه دلقكان سيرك كرده بود!

حامدي گفت: ممكنه با هم...

ملودي اجازه نداد حرفش تمام شود و گفت:خير! لطف كنيد حرفتون رو بزنيد من كار دارم.

حامدي سرش را تكان داد و گفت:اينجوري كه نميشه،كي وقتتون آزاده؟

ملودي پفي كشيد و با خود گفت" پسره ي بوزينه، چه رويي داره..."

كمي فكر كرد و گفت: من فردا تا چهار كلاسم تموم ميشه مي تونيم بعدا صبحت كنيم خدانگهدار.

و به سرعت روانه خانه شد...

در را به ارامى باز كرد و خواست يواشكي وارد اتاقش شود كه صداي جيغ نازيلا را شنيد: بالاخره پيدات شد؟ براي چي كش موي منو برداشتي امروز؟ اه مي دوني بدم مياد...مي دوني چقدر بده كه دست به وسايل شخصي ديگران بزني؟ و...شروع كرد به جيغ و داد.

ملودي با پوزخند نگاهش كرد و گفت:باشه بابا

و كش سرش را درآورد و جلوي نازيلا پرت كرد.سعي داشت جلوي عصبانيتش را بگيرد و مثل او به خاطره يك كش موي بي ارزش سر و صدا راه نيندازد.

به آرامي گفت:فكر مي كردم اونقدر بزرگ باشي كه واسه خاطر يه كش مو اينقدر سر و صدا راه نندازي! هرچند فكر نمي كردم تا اين حد حساس باشي و گرنه عمرا بهش دست نمي زدم.

و به طرف اتاقش رفت و در را به هم كوبيد.

با صداي در نازيلا از بهت درآمد و چند ثانيه طول كشيد تا بفهمد چه شده.

لباسهايش را عوض كرد و داخل كمدش پرت كرد تا بهانه اي به خاطر بي نظمي و شلوغي اتاق دست نازيلا ندهد! باورش نمي شد كه فكر دوستش تا اين حد بچگانه باشد.صداي در آمد فهميد نازيلاست به آرامي گفت:بيا تو،براي اومدن به اتاق خودت كه نبايد اجازه بگيري!

و بيشتر باعث شرمندگي نازيلا شد.

نازيلا با چهره اي پشيمان گفت: متأسفم.ناهار آماده ست...از دستم دلخور شدي؟ قهري؟ ملودي؟

آنقدر نگراني داشت كه هيچوقت براي اين مسائل پيش پا افتاده ناراحت نشود.با لبخند گفت:نه،بريم كه خيلي گشنمه.

نازيلا با خوشحالي دستش را گرفت و به آشپزخانه رفتند.

ملودي پرسيد: پس اون دوتا ديوونه ي ديگه چرا نيومدن؟

نازيلا گفت:ممكنه دير بيان بهتره ناهارتو بخوري اونام ميان بالاخره.

******

رویا کلافه گفت: میـــــلاد...

میلاد مدادش را پشت کمرش پنهان کرد و از جا بلند شد و ایستاد.

رویا دستی به پیشانی اش کشید.

قدش تا شانه و کتف میلاد به زور میرسید،نگاهی به در و دیوار اتاق انداخت.

خدایا وقتی واقعا بچه بود اهل این کارها نبود که حالا...

اه عمیقی کشید و با تشر گفت: میلاد تو مگه دفتر نقاشی نداری؟

میلاد نچ بلند بالایی تحویلش داد .

رویا با حرص گفت: من که چند وقت پیش برات یکی خریده بودم؟ به این زودی تموم شد؟

میلاد در حین جویدن پوست لبش گفت: اخه میعاد ازم گرفتش...گفت نباید نقاشی بکشی.

رویا داشت می مرد...

سعی کرد فریاد نزند اما صدایش بلند بود با حرص گفت: دیوار جای نقاشی کشیدنه؟

میلاد سرش را پایین انداخته بود و بغض کرده بود.

رویا باز با صدای بلندی گفت: ببینم باز نقاشی کشیدی من میدونم و تو...

و بی اهمیت به بغضش از اتاق بیرون رفت و در را هم بست.

میلاد یک گوشه در اتاقش نشست و سرباز سبز رنگی را روی زانویش گذاشت.در حالی که داشت به ان نگاه میکرد کلافه و کسل نمی دانست چه کار کند.

کاش مازیار و میعاد زودتر به خانه باز میگشتند. انها حداقل با او بازی میکردند.

از اتاق خارج شد،رویا با تلفن حرف میزد.

میلاد به اشپزخانه رفت.

رویا فورا وارد شد و میلاد با ترس در یخچال را بست.

رویا در تلفن گفت :گوشی...

و رو به میلاد گفت: چی میخوای؟

میلاد اهسته گفت: گشنمه...

رویا با غرغر گفت: صبح چقدر گفتم صبحونه بخور؛نهار حالا حالا ها اماده نیست....

میلاد چیزی نمیگفت. سرش پایین بود و اخم کرده بود.

رویا با تلفن صحبت میکرد در حالی که برایش چای شیرین اماده میکرد از کابینت یک بسته بیسکوییت بیرون اورد و مقابلش گذاشت.

میلاد فقط چای را برداشت...داغ بود...به جای دسته بدنه ی لیوان را گرفته بود،دستش سوخت اما مهم تر لب و سقف دهان و زبانش بود.

لیوان را ول کرد و با صدای بدی خرد شد.

رویا باز در اشپزخانه پرید...

میلاد دهانش باز بود و از سوختن له له میزد.

رویا مات گفت: چی شد؟

میلاد با غیظ گفت: داغ بود...

رویا اخمی کرد وگفت: حواست کجا بود؟

میلاد فکر کرد قبلا مادرش لیوان چایش را خنک میکرد.

رویا با غرغر کف اشپزخانه نشست و با حرص گفت: دیگه بزرگ شدی ... این چیزا رو باید بدونی...

میلاد نفسش را با حرص فوت کرد و از اشپزخانه خارج شد.دراتاقش کمی راه رفت.

رعنا که پشت خط بود پرسید:چی شد؟

رویا اهی کشید و گفت: هیچی... قضا بلا بود.

رعنا اهسته گفت: اشکال نداره یه دونه لیوانه دیگه...

رویا با بغض گفت:نمیدونم باهاش چی کار کنم... دیروز معلمش انصراف داد...

رعنا: بازم؟

رویا: اره... میگه من نمیتونم با چنین کسی کار کنم... توانایی شو ندارم.

رعنا با حرص گفت: اخه میلاد چه فرقی با بقیه داره؟ اون که باهوشه...

رویا نفس عمیقی کشید وگفت: چی کار کنم دیگه... شیطنت داره... لج میکنه... معلماشو اذیت میکنه... یه مارمولک گذاشته بود لای دفترش که به معلمش نشون بده... زنه اونقدر جیغ و داد کرده بود که میلاد بچم ترسیده بود... اخرشم گفت که دیگه نمیاد.

رعنا پشت خط میخندید.

رویا با بغض گفت: نخند رعنا .... نخند... بچم از دستم رفته... بچگی نکرده... جوونه اما چیزی نمیفهمه... هیچی. من چه کاری از دستم برمیاد انجام بدم براش...هیچی... از همه ی جوونا سر تر و خوش قد و بالاتره ... اما سواد خوندن و نوشتن هم نداره... با هق هق ادامه داد: فکر میکردم بهوش بیاد همه چیز تموم شده به خیر گذشته ... اما اما...و نتوانست ادامه دهد و ها های میگریست.

رعنا سعی داشت دلداریش بدهد.

اما رویا پر تر از این حرفها بود...

میلاد لای در را باز کرد. صدای گریه ی مادرش را می شنید. تقصیر او نبود که لیوان شکست... شاید به خاطر دیوار...

پاک کنش را برداشت و سعی کرد خطها را پاک کند... راست ایستاده بود و سعی داشت دیوار را پاک کند... زود دستش خسته شد.

هرچند بهترشده بود اما هنوز هم از زیاد راست ایستادن و فشار به عضلاتش خسته میشد.شید بعدا پاک میکرد.

گوشه ای نشست... دو انگشت وسط و اشاره را به حالت اسلحه دراورده بود و به نشان نا معلومی دوف دوف میکرد...

از این کار هم خسته شد. 

پازل پلنگ صورتی اش را از زیر تخت بیرون اورد و نگاهی به ان انداخت... بهمش ریخت تا از نو دوباره ان را بسازد.

در حالی که سر درگم نمیدانست کدام قطعه برای کجاست ان را هم به گوشه ای پرت کرد. هیچ همبازی و دوستی نداشت... دفتر نقاشی هم نداشت... نصف اسباب بازی هایش را مازیار از او گرفته بود.

نگاهی به اتاقش انداخت.

اتاق مستطیلی شکلی که تنوع رنگها در ان زیاد بود انقدرکه نمیشد گفت ست اتاق دقیقا چه رنگی است. پرده ی زرد رنگ و تخت خواب ابی و میز و دراور سیاه....

یک میز کوچک که رویش چراغ خواب قرار داشت و ساعت خرسی که سیبیل هایش عقربه بودند به دیوار نصب شده بود. قفسه ی قرمز رنگی که درست روبه روی تختش قرار داشت و در ان ماشین ها ی کوچک و جنگل دایناسورش در ان بود و چندین و چند کتاب قصه... رباتش در بالای قفسه ایستاده بود. و تفنگ سیاهش به دیوار اویزان بود.

یک اینه و دراور... یک تخت خواب.... ماشین کنترلی سیاهش به همراه ماشین اتش نشانی و ریل قطارش کنج اتاق قرار داشتند. جا رختی هم حد فاصل در اتاق و قفسه قرار داشت.

کاش یک همبازی بود. قبلا مهدی و دانیال از بچه های همسایه بودند.مهتا بود... اما حالا... نفس عمیقی کشید.

نمیدانست چقدر بی اینکه کاری انجام دهد گوشه ی اتاق نشسته بود.

در اتاق به ارامی باز شد. مهتا یواشکی سرش را داخل کرد وگفت سلام سلام...

میلاد سرش را بلند کرد. دیگر صدایش را می شناخت. با خوشحالی گفت: سلام....

مهتا وارد اتاق شد و گفت: به به اقا میلاد.... حالت خوبه؟ چی کارا میکنی؟

میلاد با شکوه گفت: هیچی... حوصلم سر رفته...

مهتا با ناراحتی به در ودیوار که پر از خط و خطوط خانه و ادم و ماشین بود نگاهی انداخت وگفت: خوب بیا بازی کنیم..

میلاد با خوشحالی گفت: چه بازی؟

مهتا: نمیدونم... تو بگو...

میلاد کسل گفت: نمیدونم.... دفتر نقاشی ندارم که نقاشی بکشیم...

مهتا اهی کشید وگفت: عيب نداره... یه بازی دیگه... راستی.... مشقاتو نوشتی؟

میلاد با ناراحتی گفت: من مشق ندارم.

مهتا پرسشگر نگاهش کرد و زمزمه وار پرسید:چه خوب....پس چرا اینقدر ناراحت؟

میلاد: معلمم رفت...

مهتا چشمهایش را گرد کرد. نمی دانست این یکی معلمی هم که برایش گرفته بودند رفته است. تا به حال چند معلم عوض کرده بودند. میلاد طفلک واکنشی نشان نمیداد. حتی باهوش بود انقدر که پانزده حرف الفبارا در یک هفته اموخته بود.جمع و تفریق را تا دورقم در یک رقم یاد گرفته بود... پیشرفت چشمگیری داشت... با این همه تعویض معلم... فوق العاده عالی بود.

مهتا سعی کرد لبخندی بزند وپر انرژی باشد.

رو به او گفت: دوست داری بریم یه دفتر نقاشی بخریم....؟

میلاد با هیجان سرش را تکان داد.

مهتا از جابلند شد و میلاد هم همراهش از اتاق بیرون امد.

مهتا مانتویش را پوشید وگفت: تو هم لباستو عوض کن.

قبلا اشکالی نداشت با لباس راحتی بیرون برود.... ناچار به اتاقش رفت و جین و تی شرتی تنش کرد. همه ی لباسهایش را مازیار میخرید.. از هیچ کدام هم خوشش نمی امد.

میلاد اماده بود. مهتا به رویش خندید و گفت: بریم...

از خانه خارج شدند. برای رسیدن به لوازم تحریر باید از خیابان رد میشدند.

مهتا حواسش به میلاد بود... اما یک لحظه حس کرد جریان برق به او وصل کردند... میلاد دستش را گرفته بود.

نتوانست واکنشی نشان دهدبا هم از خیابان با احتیاط رد شدند. مهتا ارام دستش را از دست او بیرون اورد. میلاد هیچ اعتراضی نکرد.شاید فقط به خاطر رد شدن از خیابان دست مهتا را گرفته بود.

شاید چون نصیحت رویا همیشه در گوشش بود.

مهتا با من من گفت: هر چی میخوای بردار.. مداد رنگی...هرچی....

میلاد فقط یک دفترنقاشی سیمی و یک بسته ی دوازده تایی مداد رنگی برداشت.

مهتا به رویش خندید و داشت حساب میکرد که چشمش به چند خودنویس نقره ای افتاد.پول خرید های میلاد را داد و منتظر ماند تا فروشنده انها را در نایلونی قرار دهد. هنوز داشت نگاه میکرد .هوس کرد یکی از انها را برای رامین بخرد.

در حالی که سعی داشت مدل جالبی را انتخاب کند حس کرد میلاد در کنارش نیست. در مغازه چشم چرخاند. یک لحظه فکر کرد قلبش ایستاد. میلاد نبود...

با عجله از مغازه بیرون دوید.

فروشنده فورا گفت: خانم خریدتون...

مهتا با نگرانی ان نایلون را گرفت و زمزمه کرد:ممنون... در پیاده رو چشم می چرخاند.... ان سوی خیابان... نبود. میلاد... خدایا او که جایی را بلد نیست. 

کم کم به چشمانش اشک راه می یافت که متوجه شلوغی بیش از حدی در جلوی یک مغازه شد.

به ان سمت راه افتاد. گام هایش سست اما تند بود. حدسش درست بود چند نفر مرد و زن میلاد را احاطه کرده بودند. و با گوشی موبایل حتی از او فیلم هم میگرفتندبا دیدن میلاد نفس راحتی کشید ... اما صدای افرادی که می گفتند: همونه که عکسش رو مجله بود...

-همون که اون همه سال تو کماست...

-میگن عقب افتاده است...

-این که از من و تو سالم تره...

- چه خوشگله... باعث شد علت چهره ی حیرت زده ی میلاد را درک کند. نگاهش ترسان میان افراد می چرخید.

مهتا اهی کشید و به سمتش رفت.

مهتا بازویش را کشید و گفت: کجا رفتی؟

و سعی کر د او را از جمعیت بیرون بکشید.

نفس راحتی کشید و گفت: کجا رفته بودی میلاد؟ نمیگی گم میشی؟

میلاد که استین ها ی بلوزش را تا نوک انگشتانش رسانده بود و انها را میکشید.

گفت: خواستم اسباب بازی ها رو نگاه کنم.

مهتا اخمی کرد وگفت : بار اخرت باشه...

میلاد زیر لب گفت: چشم...

با هم به سمت خانه رفتند. مازیار خانه بود. با دیدن او و میلاد لبخندی زد و با مهتا دست داد و به میلاد گفت: داداشی من چطوره؟

میلاد با هیجان گفت: دفتر نقاشی خریدم... و به سرعت هم به اتاقش رفت.

مازیار رو به مهتا گفت: تو براش خریدی؟

مهتا: اشکالی داره؟

مازیار با اخم گفت: زحمت کشیدی...اما مهتا.. و او را تعارف کرد بنشیند.

در حالی که مهتا شال و روسری اش را در می اورد گفت: چی شده؟

مازیار کلافه موهایش را کشید وگفت: ما داریم سعی میکنیم این جور کارا از سرش بیفته اون وقت تو...

مهتا با تعجب گفت: من چی کار کردم؟

مازیار: ببین مهتا ما میخواستیم میلاد دیگه نقاشی نکشه... بازی نکنه... اون دیگه بچه نیست.... باید اینو بهش بفهمونیم... هرچند سهوا بوده اما خواهشا دیگه از این کارا نکن.

مهتا لبخند تلخی زد وگفت: باشه... اما اون چطوری میخواد درک کنه... اونم هنوزم دوست داره بازی کنه... نقاشی بکشه....

مازیار لبخندی زد وگفت: اما دیگه گذشته... حالا هم باید بهش کمک کنیم...

مهتا سری تکان داد که رامین زنگ زد. با هیجان تلفنش را جواب داد.عذرخواهی کوتاهی از مازیار کرد و مازیار به اتاق میلاد رفت. سرگرم نقاشی بود...

نمیدانست چه بگوید... به در و دیوار نگاهی انداخت.. دیگر واقعا نیاز به یک رنگ کاری اساسی داشت.

میلاد سرش را بالا گرفت و گفت: داداش قشنگ کشیدم...

مازیار با بغض نگاهش میکرد. به زور سری به علامت مثبت تکان داد و فورا از اتاق خارج شد.

قبلا که مانند یک تکه گوشت فقط نفس میکشید اینقدر شب و روزش را با فکر او نمیگذراند که این روزها ...

مدام بغض میکرد و فکر میکرد چگونه میتوان به او کمک کرد.

مازیار رو به ارش گفت: سفارشا رو تحویل گرفتم...

ارش سری تکان داد و در حالی که داشت چیزی را یاد داشت میکرد پرسید: میلاد چطوره؟

مازیار اه عمیقی از ته دل کشید وگفت: بد نیست...

ارش سرش را بالا گرفت. مازیار انقدر در هم بود که ناچارا از جایش بلند شد و مقابلش نشست. یک فنجان چای برای خودش و مازیار ریخت وپرسید: چیزی شده؟

مازیار زمزمه کرد: نه...

ارش فنجان را مقابلش گذاشت و گفت: اتفاقی افتاده؟

مازیار کلافه موهایش را با پنجه هایش کشید وگفت: نمیدونیم باید باهاش چی کار کنیم...

ارش: چرا با یه روانپزشک مشورت نمیکنید؟

مازیار پوزخند تلخی زد وگفت: تمام مشاوره ها بی نتیجه است... دکترا فقط میگن مراعاتشو کنید.. به مرور زمان درست میشه... اما چقدر؟

ارش اهی کشید وپرسید: درسش چی؟ معلم جدیدی که اومده خوبه؟

مازیار به تلخی گفت: نمیدونم... دیروز اولین جلسه ای بود که با میلاد کلاس داشت... امیدوارم این نره... و باز اه عمیقی کشید.

ارش فنجان را روی لبهایش گذاشت و به او خیره شد.

مازیار با لحن تمسخر امیزی گفت: دوازده سال درس بخونه که بشه دیپلمه... اون موقع سی و دوسالشه...

ارش حرفی برای گفتن نداشت. مازیار انقدر گرفته بود که حس میکرد باید ساکت باشد تا خودش را خالی کند.

مازیار با کلافگی که در لحنش پدیدار بود نالید: بیست سالشه... اما هنوز بازی میکنه. نقاشی میکشه... با هر حرف کوچیکی گریه اش میگیره.... از دعوای مامانم میترسه.... بیست سالشه اما هنوز حتی نمیتونه اسمشو بنویسه... بیست سالشه اما کارتون میبینه... بیست سالشه اما ....

بیست سالشه اما هنوز... و بغض تلخی که در گلویش مدت ها بود که چنبره زده بود باعث شد حرفش نیمه کاره بماند.

شقیقه هایش را می فشرد و سعی داشت با نفس های عمیق نسبتا ارامش خود را به دست اورد.

ارش کنارش نشست و دستش را روی شانه ی او فشرد وگفت: مازیار... باید قوی تر از این حرفها باشی.... پسر چرا اینقدر نا امید...

مازیار پلکهایش کمی نم دار بود.

با این حال تلخ خندی زد وگفت: عمرشو تباه کردم...

ارش مات او شد وگفت: مگه تقصیر تو بود؟

مازیار سری تکان داد واهسته گفت: سیزده سالو ازش گرفتم... چطوری میتونم جبران کنم؟ چطوری میشه جبران کرد؟

ارش شانه اش را فشرد وگفت: بالاخره خوب میشه... یه دوره است... میگذره. خیلی زود... درست مثل این سیزده سال که مثل برق و باد گذشت.

مازیار با صدای خفه ای گفت: اگه بگذره و گلایه کنه ازم چی؟ چه جوابی بهش بدم؟

ارش حرفی نزد ... چند بار به او بگو ید که مقصر نیست. شاید مقصر خودش بود که با توجه به وضعیت مجید اجازه داد پشت رل بنشیند... شاید ...

از جایش بلند شد وگفت: همه چیز به مرور زمان درست میشه.

مازیار اهسته گفت: ارش؟؟

ارش به سمتش چرخید و منتظر نگاهش کرد.

مازیار به پایه ی میز خیره بود. در همان حال گفت: میخوام اتاقشو عوض کنم... نظرت چیه؟

ارش متوجه منظورش نشده بود.

مازیار به او خیره شد و توضیح داد: اتاقش مثل بچه هاست... میخوام یه سری میز و تخت سفارش بدم... شوهر خواهرت تو کار مبلمان بود نه؟

ارش لبخندی زد. فکر خوبی بود. شاید بدین وسیله میتوانستند میلاد را به نوعی از سرگرمی دورانی که به هر حال به هر دلیلی تجربه نکرده بود دور کنند.

ارش تلفن را برداشت و گفت: موافقم... حتما وضع بهتر میشه....

مازیار لبخند محوی زد. از کی در مغزش این فکر رژه میرفت.

از جایش بلند شد. ارش چشمکی به او زد و گفت: ستش چه رنگی باشه؟

مازیار کمی فکر کرد... بهتر نبود خودش میرفت و انتخاب میکرد.

رو به ارش گفت: عصر میرم اونجا....

ارش تایید کرد و در تلفن گفت: پس عصر میام سراغت... قربانت....

مازیار سپاسگزارانه به ارش خیره شد. درست مثل یک برادر بزرگتر.... یک حامی... یک پشتیبان راهنمایی و هدایتش میکرد. اگر او را نداشتند... شاید حتی میلادی هم زنده نمی ماند.حتی بدون سیزده سال در کما بودن....

اگر زنده نمی ماند...این همه مشکلات... لبش را گزید... حق چنین فکری نداشت.

در اتاق را باز کرد. میعاد با تلفن حرف میزد.

مازیار رو به میعاد تشر زد: میعاد...

میعاد با اخم گفت: تینا جون گوشی...

و منتظر به او چشم دوخت.

مازیار با غرغر گفت: فردا جایی قرار نذار خونه کار داریم...

میعاد سری تکان داد و باز مشغول صحبت شد.

مازیار لبخندی به برادرش زد و سری تکان داد و سرگرم پرونده ها شد.

*******************

*******************

با توجه به بارانی که گرفته بود ملودی فورا خودش را داخل خانه پرت کرد.

نازیلا با نگرانی جلو امد وگفت: وای ملودی... تو این بارون تا الان کدوم گوری مونده بودی؟ مگه کلاست ساعت دوازده تموم نمیشد... ساعت2 ست...

ملودی مقنعه ی خیسش را از سرش کشید وگفت: آ وووو.... از شمال بدترهیسه.... سیل م َ داره...(از شمال بدتر هست... داره سیل میاد)

نازیلا متعجب از لهجه اش گفت: هان؟

ملودی خندید وگفت: سلام..

نازیلا : علیک... کجا موندی؟

ملودی: ترافیک...

نازیلا: چه خبر؟

ملودی: خبر دارم مامان... ولی بعد غذا میگم... حالا... غذا مذا داریم؟

یاسمن از اتاق بیرون امد وگفت: نوبت شادیه.... میگه از بیرون سفارش بدیم...

نازیلا:چه لارج شده...

یاسمن چشمکی زد وگفت: میخواد سور بده....

ملودی فکر کرد سور چی؟ به ساعت خیره شد...دو و ده دقیقه را نشان میداد. شانه ای بالا انداخت وبه سمت حمام رفت.

قبل از انکه کاملا داخل شود گفت: برای من پیتزا سفارش بدید...

و در را بست. دوش اب گرم رخوت انگیز بود.متوجه مدت زمان نبود.

با چند تقه ای که به در خورد جواب داد:هاااا....

شادی با غرغر گفت: دو ساعته اون تو مردی؟ بیا دیگه....

ملودی با ارامش موهایش را شانه کشید و حوله را به دور خودش پیچید و از حمام خارج شد.دخترها در هال نشسته بودند و صدای تلویزیون و ضبط و احتمالا زنگ گوشی موبایل یکی شان به همراه همهمه و صحبتهای نا تمامشان در هم بود.

بلوز و شلواری به تن کرد و موهایش را خیس بالای سرش جمع کرد.

از اتاق بیرون امد. یاسمن فورا از شادی پرسید: خوب ملودی هم اومد... حالا بنال صبحی هادی بهت چی گفت؟

ملودی ابروهایش را بالا داد وگفت: پس بالاخره این تخم و ترکه ی نصیری بی پدر یه جنمی از خودش نشون داد...

شادی سرخ شده بود.

ملودی تکه ی بزرگی از پیتزا در دهانش گذاشت وگفت: بهت شماره دا..... د.... و دادش در امد: کدوم بوزینه ای برای من سبزیجات سفارش داده؟ مگه من همیشه مخلوط نمیخوردم؟

نازیلا جعبه را به سمت خودش کشیدوگفت: یک ساعته دارم دنبالش میگردم.... بیا این مال توه...

ملودی: خاک تی سر فوکونن... یه ته پیتزا مَن نی پیدا بُ اُ نی؟(خاک تو سرت کنن... یه دونه پیتزا نمیتونی پیدا کنی؟)

نازیلا چپ چپ نگاهش کرد و با غیظ گفت:خفلن... ووررام آقزونان...(خفه شو.... میزنم تو دهنت ها)

ملودی نیم خیز گفت: چی بوءوتی؟(چی گفتی)

شادی مداخله کرد وگفت: بس کنید دیگه... اه...

ملودی رو به نازیلا چشم غره ای رفت و به شادی گفت: خوب چی شد؟

شادی با لبخند عمیقی که روی لبهایش جا خوش کرده بود گوشه ی لبش را که سسی شده بود را با کلینکس پا ک کرد وبا اب و تا ب گفت:

صبحی که ازخونه زدم بیرون داشت ماشین میشست... یه ذره اب پاشید به پاچه ی شلوارم... منم داشتم با موبایل حرف میزدم... برای لب تابم که ویرسی شده دنبال یه تعمیرکار معتبر میگشتم... زنگ زده بودم به کژال یکی از دوستای دانشگامه... اینقدر دختر ماهیه...

یاسمن میان کلامش امد وگفت: همون قد بلنده؟

شادی رو به او گفت: نه اون که چشماش سبزه...

نازیلا صورتش را جمع کرد وگفت: ایش... اون که خیلی یبسه...

شادی: نه بابا.. اتفاقا. اینقدر دختر خوبیه...

یاسمن زانوهایش را جمع کرد وگفت: یه ذره چشماش چپه....

نازیلا: خیلی دختر املیه... لباس پوشیدنش خیلی مسخره است....

دختر ها تایید کردند و ملودی گفت: خوب... بعدش...

شادی یادش امد که از موضوع اصلی پرت شده اند.

گفت: هان... هیچی داشتم با کژال حرف میزدم که برام دنبال یه تعمیر کار باشه... یا برادرش که لیسانس ای تی داره برام درستش کنه...

ملودی با چشمهای گرد شده گفت: تو رو خدا؟ کامبیز لیسانس داره؟

شادی: اره بابا... الانم داره میخونه برا ارشد.... بهمن کنکور داره...

نازیلا: خدا بده شانس.... خدایی خیلی خوش تیپه...

شادی: اون دفعه که ما رو رسوند خونه... دیدی چقدر مودب بود...؟

ملودی: واییی... خدایی خیلی اقا بود. اما نمیدونستم اینقدر ایده اله... هم خوش تیپ باشه هم تحصیلکرده .هم پولداره....

یاسمن ادامه داد: هم خانواده ی اصیل...

ملودی سری تکان داد و نازیلا گفت: خوب هادی ومیگفتی....

شادی: اره دیگه... داشتم میگفتم لب تابم ویروسی شده که یهو پاچه شلوارم خیس شد... بعدش هادی دوید جلوم و ....

ملودی با خنده گفت: مگه چقدر راه بود...

دخترها خندیدند و شادی گفت : کوفت... اب دهانش را قورت داد و با لحن مودبانه ای گفت: ای وای ببخشید... تو رو خدا اصلا حواسم نبود.. شرمن...ده..

ملودی میان حرفش پرید وگفت: چی پوشیده بود؟

شادی: بلوز مشکی و شلوار جین...کثافت سه تیغه هم کرده بود...

یاسمن:خوب؟

شادی: هیچی دیگه کلی ازم عذرخواهی کرد... بعد من با کژال خداحافظی کردم... داشتم از کنار ماشینش رد میشدم که گفت: خانم محمودی...

گفتم: بله...

گفت: کامپیوترتون مشکل پیدا کرده؟

گفتم : بله... چطور؟

همچین با خجالت گفت: من اشنا دارم... دلم براش ضعف رفت...

دیگه منم یه کوچولو تعارف کردم و گفتم: نه مرسی به شما زحمت نمیدم... و ممنون...و...

ملودی با طعنه گفت: حالا از خدات بود... چه خودتو چس میکنی..

شادی خندید وگفت: هیچی دیگه... اخرشم گفت ما خودمون یه شرکت کامپیوتری داریم... بعد کارت شرکتم داد بهم...

ملودی کیف شادی را که روی مبل بود برداشت و گفت: کجای کیفته؟

شادی کیف پولش را دراورد و یک کارت نارنجی را نشانش داد. ملودی با مسخره خواند: مهندس هادی نصیری.... چندشش...

نازیلا ایستاد وگفت: کسی چایی میخوره؟

دخترها موافق بودند... هنوز بحث حول و هوش هادی پسر صاحب خانه می چرخید.

نازیلا حین اینکه لیوان ها را پر میکرد ... متوجه شد که پرده به قفسه ی فلزی گیر کرده است... سینی را روی میز گذاشت و به سمت پنجره رفت. درست نبود خانه مشخص شود. حین مرتب کردن پرده ... نگاهش به کوچه افتاد. باران قطع شده بود. اندام پسری را دید که به ستون برق تکیه داده بود. درست رو به روی پنجره ی اشپزخانه. کاملا در راس دیدش قرار داشت.اهمیتی نداد و با سینی محتوی چای از ان جا خارج شد.

ملودی هم با مسخره و شوخی داشت از هزارمین پیشنهاد فرامرز حامدی مبنی بر دوستی تعریف میکرد. او میگفت و دخترها اظهار نظر میکردند.

نازیلا: حالا چی کار میکنی؟

ملودی جدی گفت: اومدم تهران درس بخونم... نه اینکه بی اف بگیرم... پسرای رشت مگه مردن؟

شادی خندید وگفت: ولی پسر بدی نیستا....

ملودی چشمهایش را ریز کرد وگفت: تو از کجا میدونی...

یاسمن در حالی که در کیفش فرو رفته بود مشغول جستجو بود گفت: بچه ها... بریم یه سر بیرون یه دوری بزنیم... هوا الان عالیه...

ملودی با مسخره گفت: هوا چند نفره است....

نازیلا ادامه ی حرفش را گرفت وگفت: بالغ بر یکی... کمتر از سه تا...

و لگدی به پهلوی شادی زد وگفت:پاشو دست هادی خان و بگیر برین یه سر بیرون...

شادی با افسردگی گفت: خاک برسر با ننه ایناش رفته بیرون... و لبهایش را جمع کرد.

یاسمن خندید و ملودی برخاست تا حاضر شود.

ملودى برخاست تا حاضر شود.

رو كرد به دوستانش و گفت:پاشيد ديگه،هركى زودتر رفت...

و خودش جلوتر از بقيه شروع به دويدن كرد در را باز كرد و جيغ زنان گفت:اول...اول...هركی آخر رسيد بايد همه رو بستنی دعوت كنه...

نازيلا كوباند بر سرش و گفت:آخه الاغ تو اين هوا كدوم خری بستنی ميخوره كه ما دوميش باشيم؟

ملودی با عشوه و طنازی خنديد و گفت:ما!!!

شادی گفت:خواهشا خودتو با ما جمع نبند! تو الاغی قرار نيست مارو با خودت يكی كنی.

در همين حين نازيلا چشمش به پسری كه گوشه ی خيابان كنار تير چراغ برق نشسته بود خورد،و رو به دوستانش گفت:بچه ها ميگم اين پسرِ كيه؟ خيلی وقتِ اينجا نشسته ها،دزد نباشه؟

ملودی به سمت پسر برگشت،نيرويی عجيب او را به طرفش ميكشاند.جلوتر رفت كه صدای ياسمن او را به خود آورد:كجا ميری؟؟؟!!!!

ملودی راه رفته را برگشت و گفت:نميدونم خواستم چهره اش رو بهتر ببينم.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

شادی گفت:ميخوای تورش كنی؟

ملودی گفت:خاك بر سرت مگه همه مثل تو پسر نديده و بدبخت هستن؟

شادی دماغش را جمع كرد و گفت:ايش...دلتم بخواد!!!

ملودی گفت:صد سال سياه نميخواد!

ياسمن گفت:بابا خفه شين ديگه بريم اين اطراف يه پارك هست.اوكى؟

همه با ذوق پيشنهادش را قبول كردند.

وارد پارك كه شدند،گله اى از پسرها را ديدند كه معروف به الافان جامعه بودند.

نازيلا گفت:اى بابا،به دريا ميريم بايد با خودمون آفتابه بِبريم! اينارو كجاى دلمون جا بديم حالا؟

ملودى با خشم به طرفش برگشت و گفت:اگه خودت كرم نريزى كسى جرئت نميكنه نزديكمون بياد!

ياسمن گفت:نه بابا اينا معروفا توى محل...

ملودى دست شادى را گرفت و بى توجه به چرت و پرت هاى آن دو با غرور از كنارشان رد شد.

-بابا اخماتو باز كن

-چه هلوهايى...جونم...عزيزم رنگ رژت چه خوش رنگِ

ولى او بى توجه به آنها رفت و نشست روى نيمكت.شادى كه تقريبا به غلط كردن افتاده بود گفت:جون به جونت كنن خيره سر و چش سفيدى،نگاه كن تورو خدا آدم رغبت نميكنه تو روى عينهو سگشون نگاه كنه! چه اعتماد به نفسى دارن مردم! اه اه اووووووه ملو نيگا چشمكم بلدن بزنن.اوووووووووغ مامانم اگه اينارو ببينه از زايدنم پشيمون ميشه.

ملودى با حرص به نازيلا و ياسمن نگاه كرد و گفت:د بيايد ديگه!

بيچاره ها عين موش به طرفشان آمدند.

نازيلا گفت:الحق كه خرى،حيف خر بابا! خب حالا اومديم اينجا اين بوزينه ها رو ديد بزنيم منظره قشنگ ترى سراغ نداشتى؟

ملودى گفت:واقعا ترسوييد بريم حالشونو بگيريم؟

چشمش به پسرى افتاد كه با لبخندى دندانهاى زردش را به نمايش گذاشته بود و شاخه گلى در در دستش داشت رو به دخترها گفت:بچه ها حالشو بگيريم؟

همگى با چشمانى شرور به پسركِ مفلوك نگاهى انداختند و يك صدا گفتند:موافقيم!!!

پسرك جلويشان ايستاد و گفت:افتخار آشنايى با چه كسانى رو دارم؟

ملودى گفت:واى عزيزم منو اين همه خوشبختى؟دِ آخه تو كجا بودى؟راستى سلام! چند سالته؟

پسرك كه جا خورده بود،لبخند ديگرى زد و گفت:20 سالمِ تو چى؟

شادى گفت:واى پس ما هم سنيم.شوكت جون سنش به تو نميخوره!

ملودى گفت:آهان خب اون دوستت كه قلاده ازش آويزونِ چند سالشه؟

پسرك گفت:ميثم رو ميگى؟

ملودى گفت:آهان،آره.

پسرك خنديد و گفت:21

ملودى گفت:خوبه.خب اون يكى ديگه چى؟همون كه سيبيلاى چنگيزى داره؟

مصطفى گفت:اون داش اِبىِ.

ياسمن گفت:چند سالشه؟

مصطفى با لبخند به آنها نگاه كرد و رو به رفيقانش اشاره كرد كه همه چى جوره بيايد...

گفت:23،از همه مون بزرگ ترِ.همه آرزو دارن بهشون يه نگاه بندازه ولى كسى رو تحويل نميگيره!

ملودى خنديد و گفت:نه جونم اينجورى نيست اشتباه بهت گفتن،از بس زمختِ كسى آدم حسابش نمى كنه!

بعد از كلى سر كار گذاشتن علافان جامعه بازگشتند...

ملودى گفت:خوش گذشت ها فقط دفعه ى آخرم هست كه به اين پارك اومدم!

در همين حين چشمش باز هم به آن پسر خورد كه گوشه اى از سرما مچاله شده بود.دلش به حالش سوخت ديگر تعلل نكرد و به طرفش رفت.

پرسيد:آقا؟حالتون خوبه؟

پسرك تكان نمى خورد.

مازیار موهایش را به چنگ میکشید.

میعاد کلافه تلفن را روی دستگاه گذاشت وگفت: مهتا هم خبری ازش نداره....

مازیار ارنجش را روی زانو هایش گذاشت و در حالی که شقیقه هایش را میفشرد گفت: نباید.... نباید سرش داد میکشیدم...

لعنت خدا به من ...

میعاد نمیدانست چه کند. او که جایی را بلد نبود.... او که ادرسی را نمی شناخت ...

خدا را شکر پدر ومادرش خانه نبودند وگرنه مشخص نبود چه قشقرقی راه می افتاد.

مازیار بلند شد وکتش را پوشید وگفت: به ارش بگو من میرم بیمارستان هارو میگردم ....

میعاد: کی به کلانتری خبر بدیم....

مازیار به سختی نفسش را فوت کرد وگفت: صبر کنیم تا بابا بیاد بعد راجع به میلاد بهش بگو تا .... تا...

و نفسش را بیرون فرستاد وگفت: بمون خونه شاید ارش تونست پیداش کنه ....

میعاد سر جایش نشست و به سقف ترک خورده نگا ه انداخت.

چشمهایش را به میز نهار خوری چرخاند. پرونده های شرکت که چروک و پاره شده بودند وبعضا روی انها نقاشی شده بود ... لبش را گزید .... مازیار نباید به خاطر این موضوع احمقانه عصبی میشد.

اهی کشید و یاد ماجرای صبح افتاد. وقتی تمام اسبا ب بازی هایش را از اتاقش بیرون برده بودند .... او چقدر گریه کرد ... چقدر التماسشان کرد... قهر کرد.

حتی لب به غذا هم نزده بود.

از لجبازی امد تمام دفتر ودستک های مازیار را خط خطی و نقاشی کرد ... شاید اگر مازیار تند نمیشد وبا پرخاش و ناسزا جوابش را نمیداد او الان این موقع شب روی کاناپه نگران به ساعت خیره نمیشد ... و ارش در بیمارستا ن ها و کوچه و خیابان ها سرگردان نبود.

جواب پدر ومادرشان را چه می داد؟ انقدر ذهنش اشفته و سرگردان بود که نمیدانست چه کند. نه میشد خانه را ترک کرد ... نه میشد که ارام بنشیند و منتظر بماند.

او که جایی را بلد نبود. او که حتی اسم کوچه شان را نمیدانست.

خدا خدا میکرد بلایی به سرش نیامده باشد.... میلادی که بعد از سیزده سال با مرگ وزندگی مبارزه کرده بود... چگونه حالا به خاطر یک سهل انگاری ...

خداکند اتفاقی نیفتد.

در باورش نمیگنجید که میلاد گم شود یا برود یا ... لبهایش را گزید ... او یک پسر بچه ی هفت ساله بود که در جسم بیست سالگی راه میرفت و حرف میزد و بازی میکرد. موهایش را محکم کشید.

با صدای گوشی اش به ان حمله کرد. در این شرایط تنها سخنوری همچون تینا را کم داشت.

هرچند ارامش میکرد. حرف زدن با او میتوانست کمی تا قسمتی فکرش را به سمت چیزهای خوب مثل پیدا شدن میلادسوق دهد.

تینا تند تند از اتفاقاتی که از صبح برایش رخ داده بود میگفت و میعاد فکر میکرد الان میلاد کجاست؟

با صدای رعد و برق تینا گفت:کاش میشد باهم بریم بیرون.... هوا عجیب دونفره است .... نه میعاد....

میعاد به پشتی مبل تکیه داد وگفت: هان؟

تینا دلخور گفت:حواست معلومه کجاست؟

میعاد اهمی کرد وگفت: حواسم به توه عزیزم...

تینا : جون خودت... چرا صدات اینقدر گرفته است؟ خوبی؟

میعاد نمیدانست بگوید یا نه.... حرف روی دلش سنگینی میکرد.

تینا مجددا سوالش را تکرار کرد ومیعاد ارام گفت: میلاد از بعد از ظهر رفته بیرون....

تینا:اوووو.... حالا گفتم چی شده... ویک لحظه ساکت شد.

واقعا به همان اندازه ی یک لحظه فراموش کرده بود که میلاد شرایط طبیعی یک جوان بیست ساله را ندارد.

اهسته گفت: راست میگی؟ چرا؟

میعاد همه چیز را تعریف کرد. از تغییر دکوراسیون اتاق میلاد که میخواستند با همفکری مازیار یک اتاق مشابه یک جوان بیست ساله برایش فراهم کنند و اینکه تمام بساط بازی اش را از او گرفته بودند و یک ست تخت و میز و لب تاب جایش گذاشته بودند... از حرص میلاد که روی پرونده های شرکت خالی شد حتی اخرین جمله ای که از میلاد شنیده بود ... که درمیان بغض وهق هق مردانه اما ساده وبچگانه اش گفته بود: دیگه دوستون ندارم.... اگر به همان اندازه ی کودکی صادق گفته باشد؟! سرش را تکان داد وباز گفت که حینی که همراه مازیار سعی در ترمیم پرونده های شرکت داشتند متوجه شدند خانه زیادی سوت وکور است.... ساعت تماشای کارتون میلاد نباید اینقدر خانه ساکت باشد.... وگفت که میلاد از ان لحظه غیبش زده بود...

تینا با نگرانی گفت: خوب برمیگرده..

میعاد با ناله گفت: اون که راه خونه رو بلد نیست تینا.... اگه گم شده باشه چی...

وصدای رعد وبرق جمله اش را همان جا به پایان رساند.

ریزش باران هر لحظه شدید تر میشد.

تینا گفت: به کلانتری خبر دادید؟

میعاد: هنوز نه.....

هنوز حتی به پدر ومادرشان هم نگفته بودند. رویامیفهمید سکته میکرد.

لبش را گزید و به ساعت نگاه کرد از ده و نیم شب گذشته بود ... ویک رعد وبرق دیگر که با صدای زنگ ایفون که نوید امدن پدر ومادرش را میداد همراه شد.

کاش مازیار یا ارش باشند که خبر خوش اورده باشند....یا میلاد....

به فکر سوم موافق تر بود. به تندی با تینا خداحافظی کرد و گوشی ایفون را برداشت ... با دیدن خانواده اش در نمایشگر ایفون تصویری آه از نهادش بلند شد.

حالا چه توضیحی می اورد؟!چه برهان ودلیلی می اورد.

*********************

**********************

یاسمن با حرص گفت: ملودی پرده رو بکش....

شادی حینی که لیوان چایش را میخورد گفت: چه بارون نازی میاد...

و یاسمن بی توجه به احساسات فوران شده ی شادی باز به ملودی توپید: پرده رو بنداز دیوانه .... همه ی خونه معلومه....

البته بیشتر منظورش به خودش بود که با تاپ و شلوارک روی صندلی در اشپزخانه نشسته بود وگوجه فرنگی خرد میکرد.

ملودی اهی کشید وگفت: این پسره هنوز جلوی در نشسته ... تو این بارون یخ کرد...

نازیلا خواب الود گفت: کی شام اماده میشه؟ یه روز نوبت توه ها یاسی.....

ملودی رو به نازی گفت: این پسره هنوز اینجاستا...

نازیلا اخم کرد وگفت: ولش کن اون دربه در مزاحمو.... لابد فهمیده ماها تنهاییم... این صاحب خونه هم که نیست...

شادی با ترس گفت: نیست؟ جدی میگی؟

نازیلا : اوهوم.... دیروز زنش گفت که امروز وفردا نیستیم.....

یاسمن باز تشر زد: پرده رو بکش ش ش..... وای... روانیم کردی ملودی...

ملودی: شاید شهرستانی باشه ادرس و گم کرده باشه ..... شاید حالش بد شده افتاده رو زمین ...

نازیلا مسخره گفت:... اخی ....طفلکی...

شادی هم با هیجان گفت: شایدم یه پسره ی لات بی سرو پا باشه که واسه ی ما نقشه کشیده.....

یاسمن هم تند گفت: اره ...حتما هم واسه تو....

شادی با غیظ گفت: عزیزم حسودی نکن ارزونی خودت....

یاسمن غرید: نه گلم ... این جور تیکه ها وصله ی خودتن....

ملودی تند گفت: بس کنید دیگه...

شادی هم با حرص گفت: ببین چی میگه؟

ملودی بی توجه به غر غر های انها به سمت اتاقش رفت ومانتو و شلواری پوشید و از خانه خارج شد. سه دوستش متعجب به هم خیره شدند.

لحظاتی بعد ملودی در کوچه بود. در را به ارامی گشود ...با استرسی که درجانش بود کلنجار میرفت.

با این حال به ارامی به سمت همان پسری که از کی کنار تیر چراغ برق مچاله شده بود رفت.

دستهایش را زیر بغلش فرستاده بود .ارام گفت: اقا ... اقا حالتون خوبه؟

پسرک مثل برخورد قبلی تکان نخورد.

باز صدا کرد .... کمی جلوتر رفت.

صدای زمزمه ی خفیفی شنیده میشد.

ملودی باز نزدیک تر رفت وگفت:اقا حالتون خوبه؟

صدای ناله را بلند تر میشنید.... اهی کشید وگفت:میتونم کمکتون کنم؟

مرد چیزی نگفت... هنوز داشت ناله میکرد. به نظر ملودی حتا شانه هایش هم می لرزیدند.شاید از سرما.... کلافه و متحکم گفت: به پدر و برادرم بگم بیان کمکتون؟

مرد باز هم جوابی نداد.

با صدای رعد برق .... ملودی کمی جابه جا شد... با دیدن یک کوله پشتی که کنار ان مرد روی زمین افتاده بود ... و نور تیر چراغ برق به ان خورده بود چشمهایش را ریز تر کرد و با دقت به ان خیره شد.

یک کوله ی ابی روشن که طرح کارتون فوتبالیستا روی ان نقش بسته بود.

با هراس چند قدمی جلو تر رفت و خم شد تا کیف را بردارد. مرد خودش را جمع و جور تر کرد.

ملودی صدای ناله ی خفیفش را بهتر میشنید.... ناله نبود... هق هق بود .

اهسته گفت: حالتون خوبه؟

پسرک سرش را بالا گرفت و با هق هق و چشمهای خیس اشک به او خیره شد.

از سرما دندا ن هایش بهم میخورد و موهایش کاملا خیس ومرطوب بودند.چشمهای عسلی اش زیر نور چراغ روشنتر جلوه میکردند.

ملودی از گریه ی پسرک جوان با توجه به وجود ان کوله پشتی بچگانه کاملا در تعجب و حیرت بود.

با خود فکر کرد نکند یک تله باشد.

نفسش را بیرون فرستاد وگفت: طوری شده اقا؟

سرش را بالا تر اورد و مستقیم وبا ترس به ملودی خیره شده بود...

در میان هق هقش گفت: من میخوام برم خونمون....

ملودی چشمهایش را ریز کرد وگفت: گم شدی؟

خودش هم نفهمید چرا لحنش از جدیت و دوم شخص جمع به این شکل صمیمانه بیان شد.

پسرک هنوز گریه میکرد.

ملودی باز گفت: اسمت چیه؟ خونتون کجاست؟

پسرک با گریه گفت: مامانم گفته با غریبه ها حرف نزنم....

ملودی نیش خندی زد . چه تکمیل ادا واصول در می اورد.شبیه عقب افتاده های ذهنی نبود... سر و وضعش هم نشان نمیداد گدا یا چنین چیزی باشد...

چیزی نگفت.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

از جا برخاست و بی توجه به او به سمت ساختمان راه افتاد ... در را نبسته بود که باز به او نگاه کرد.

همان حالت اول را داشت. سرش را روی زانوهایش گذاشته بود و احتمالا داشت باز گریه میکرد.

در را ارام بست و به ان تکیه داد.

چرا نیامد.. اگر از ان جنس خراب ها بود چرا نیامد.. . بهترین فرصت بود که وارد خانه شود.... اهی کشید و مفصل انگشتانش را ترق ترق می شکست.

ملودی نمیدانست چه کند. باران هنوز می بارید از پنجره به اسمان نگاه کرد و بسم الله هی گفت زیر لب زمزمه کرد: خدایا خودت رحم کن....

در را باز کرد و به سمت پسرک رفت.

ارام گفت: بیا تو راهرو بشین تا بارون بند بیاد....

پسرک فین فینی کرد وگفت: نمی....یام.....

ملودی خنده اش گرفته بود. حالا که خودش هم دعوتش میکرد هم نمیامد. یا بازیگر ماهری بو د .... یا نقشه های دیگری داشت.

با صدای یاسمن سرش را به سمت پنجره ی خانه چرخاند.

یاسمن گفت:بیا بالا کجا موندی؟

ملودی:الان میام....

و رو به پسرک گفت: هواسرده... داره بارون میاد.... بیا تو راهرو بشین اینطوری سرما میخوری...

پسرک با تردید به او نگاه میکرد. هنوز داشت هق هق میکرد.

ملودی خم شد و با ترس کوله اش را برداشت وگفت: بیا.... اونجا گرمه..... و به سمت خانه راه افتاد.

پسرک هم ارام وبا نگرانی وچشمانی که از ترس دو دو میزد به دنبالش راه افتاد.ملودی چراغ را روشن کرد و پسرک به دیوار تکیه داد.

ملودی با تعجب نگاهش میکرد.

پوست صورتش سفید بود و گردی صورتش با چشمان گرد وعسلی تناسب داشت. لبهای متوسط و ابروها وموهایی که چند پرده تیره تر از چشمانش بودند.

شاید فندوقی رنگ... به هر حال سر تاپا خیس اب بود.

در یک اقدام ناگهانی پسرک دستش را دراز کرد ملودی با ترس به عقب پرید.

پسرک هم در دیوار فرو رفته بود.

ملودی با اخم گفت: چی میخوای؟

پسر دستش را به چشمش کشید و اشکهایی که بی وقفه دوباره می باریدند را پاک کرد وارام وخفه با بغض گفت: کیفمو...

ملودی پوفی کشید وکوله اش را به سمتش گرفت.

به تندی دست دراز کرد و کیف را از او قاپید و محکم و دو دستی به سینه اش چسباند.

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: بشین اینجا تابارون بند بیاد .... خوب؟

پسرک تنها سرش را به علامت باشه تکا ن داد...

ملودی پله ها را دو تایکی بالا رفت.... بار دیگر نگاهش را به او انداخت. روی پله نشسته بود و مچاله شده بود. از موهایش هنوز اب میچکید.

وارد خانه شد و یاسمن و شادی ونازیلا به او حمله کردند و بازخواست شروع شد.

هر سه شان عين بز به او زل زده بودند و پشت سر هم سؤال مي پرسيدند.

_چي مي گفت؟

_ديوانه،چرا آورديش خونه؟

_بچه ها مي گم معتاد يا دزد نباشه؟ ها؟

ملودي خودش را از ميان حصار آن ها نجات داد و گفت:

_اه بريد اونور ببينم،چرا همچين مي كنين؟

نازيلا گفت:

_جون بكن بنال چي شد،مرديم از فضولي!

ملودي گفت:

_خودمم نمي دونم بابا.ديدم داره يخ مي بنده،بهشم نمي خوره آدم بدي باشه،گفتم بياد توي راهرو بشينه تا يه فكري به حالش كنيم.

هر سه به يكباره چشمانشان اندازه ي توپ تنيس شد و يك صدا و با جيغ گفتند:

_تو چه غلطي كردي؟

و دست هايشان را بالا آوردند و آماده ي حمله به سوي ملودي شدند.ملودي كه ديد اوضاع قمر در عقرب است پا به فرار گذاشت و گفت:

_بابا چرا يهو رَم مي كنيد؟ وايستيد تا توضيح بدم!!!

ياسمن يك دفعه از حركت ايستاد و نازيلا و پشت بندش شادي به او خوردند.

_آخ تو روحت ياسي،چرا يهو ترمز مي كشي؟ دماغم سوخت.

_از بس كه گاوه.

خفه شيد ببينم،ملودي يا همين الان مثل آدم تعريف مي كني يا يكي مي زنم توي سرت كه صداي هادي پسر صابخونه رو بدي.

شادي به او غريد و گفت:

_هوووي،از صداي نكره ي خودت مايه بذار.

ملودي كلافه از دستشان داد زد:

_بابا واسه ي پنج دقيقه ام از عمرتونم كه شده به اون فك بي صاحابتون استراحت بديد.

_خب،خب،ما دهنمونو مي بنديم تو حرف بزن.

ملودي گفت:

_اول مثل آدم بشينيد تا تمركز كنم.

هر سه بي هيچ حرف اضافه اي نشستند و چشم انتظار به دهنش خيره شده بودند براي لحظه اي از قيافه هاي مضحكشان خنده اش گرفت و گفت:

_قيافه هارو،خب عرضم به حضورتون...اِم...نمي دونم بچه ها...راستش حرف زيادي نزد.

فقط ديدم يه كيف بچگونه دستشه و گريه مي كرد.سر تا پاش خيس شده بود و وقتي ازش پرسيدم اينجا چي كار مي كني گفت "مي خوام برم خونه مون" چيه خب؟ چرا اين جوري نگاه مي كنيد؟ باور نمي كنين بريم باهاش حرف بزنيد.قبول دارم زود تصميم گرفتم،يه جورايي منگل مي زنه و منم دلم واسش سوخت.

و عاجزانه به دوستانش چشم دوخت.

ياسمن گفت:

_خب حالا هركي غلط زيادي كرده خودشم ماست ماليش مي كنه و جواب صابخونه رو ميده.

و به طرف اتاقش رفت.

شادي گفت:

_متأسفم،اما كارت اصلا درست نبوده.

نازيلا به طرفش آمد و گفت:

_بيا برو اينو بندازش بيرون ديوونه.دنبال دردسري؟ گيريم كه خل ام باشه تو رو سننه؟

ملودي عصبي نگاهش كرد و با پرخاش گفت:

_به جهنم! شعور كه نداريد آدمارو از هم تشخيص بديد.

به طرف اتاقش رفت و با پتويش بيرون آمد.

نازيلا و شادي با بهت نگاهش مي كردند.

به طرف آشپزخانه رفت و كمي غذا داخل ظرفي ريخت و به همراه چاي داغي در سيني گذاشت و بي توجه به آن دو در را به هم كوبيد.

از صداي بلند در هر دو از شوك در آمدند و شادي رو به نازيلا گفت:

_اين احمق چه غلطي كرد؟

نازيلا گفت:

_باز فردين خان بازيش گل كرد! صد دفعه مي گم اين فيلمارو نذار جلوش ياد مي گيره!

****

ملودي آرام بالاي سرش ايستاد و صدايش زد.

_آقا...بيداريد؟

و سرش را كمي خم كرد و به چهره اش دقت كرد.

انگشت شصتش در دهانش و خودش را مچاله كرده بود.چهره ي جذابي داشت ولي حركاتش شبيه آدميزاد نبود.

به آرامي پتو را رويش انداخت و دوباره صدايش زد.

_آقا!!!

_چشمانش به آرامي باز شدند و ناليد:

_مامان...

ملودي تعجب كرد و گفت:

_بله؟!

ميلاد گفت:

_مامان من مي ترسم! مازيار باهام دعوا كرد!

گوشه ي لباس ملودي را در دستش گرفت.ملودي به معناي واقعي كلمه به غلط كردن افتاده بود،با چشماني از حدقه درآمده به لباسش و دستان پسرک كه عين پاستيل به او چسبيده بودند نگاه مي كرد.

سعي كرد از گيجي در بيايد و متوجه اوضاع شود.

اولين فكري كه به سرش زد اين بود كه سيلي محكمي روي گونه ي پسرک نواخت.

به يكباره ساكت شد و با بغض نگاهش كرد و زد زير گريه و هر از گاهي با پشت دستش آب دماغ و اشك هايش را پاك مي كرد.

ملودي كلافه پوفي كشيد و با خودش گفت "اي بابا گير چه ديوانه اي افتاديم ها اين كه راستي راستي خلِ!".

دستش را روي شانه اش گذاشت و با لحني مادرانه گفت:

_خيله خب بابا،گريه نكن پسر خوب.مرد كه گريه نمي كنه! من از بچه ي لوس خوشم نمياد.و از ذهنش گذشت" (بچه!!!) اين كه دو برابر من هيكلشه! " فكرش را كنار زد و بي خيال افكارش شد و ادامه داد:

_حالا پسر خوبي باش و غذاتو بخور تا من برگردم.

با ترس نگاهش كرد و گفت:

_مي خواي منو تنها بذاري؟

ملودي ديگر اشكش درآمده بود از طرفي دلش به حالش مي سوخت و از طرف ديگر جايز نبود او را به داخل ساختمان بياورد.

پوفي كشيد و گفت:

_نه يه لحظه وايستا الان بر مي گردم تا تو غذاتو بخوري.....

با مکث و نیش خند گفت: خاله جون... و به دو پله ها را بالا رفت.

یاسمن حین مسواک زدن بود .....

ملودی به دیوار تکیه داده بود وفکرمیکرد.

نازیلا از اشپزخانه بیرون امد وپرسید: رفت؟

ملودی: نچ...

نازیلا با دهان پر از خمیر دندان گفت: بدبخت شدیم رفت... دکش کن بره .... اه ه ه....

ملودی روانی شده بود با غر گفت: خفه میشی یا نه... بذار فکر کنم.

شادی: این همه فکر کردی به کجا رسیدی....

ملودی تند گفت: تو دیگه چه مرگته...

شادی به سمتش هجوم اورد و با عصبانیت گفت: چه مرگمه؟ یه پسر غریبه رو اوردی تو ساختمونی که چهار تا دختر مجرد توش زندگی میکنن... بعد تازه میگی چه مرگمه؟ خیلی رو داریا..

ملودی با حرص گفت: چیکار میکردم؟ داشت یخ میزد....

یاسمن: به درک.... از کی تا حالا وکیل وصی مردم شدی....

ملودی دلش میخواست بمیرد.... نازیلا با حرص گفت: بس کنید نصف شبی..... چتونه میپرید بهم...

و رو به ملودی گفت: برو با زبون خوش بفرستش بیرون... این اینجا باشه من یکی رسما عمرا اینجا بمونم.....

ملودی با ارامش گفت: بخدا خطرناک نیست....

شادی با مسخره گفت: یارو عقیمم باشه باز خطر داره .... تو برداشتی یه پسر جوون و اوردی تو خونه.... بهش بگو بره... بارونم که بند اومد....

یاسمن سری تکان داد و به اشپزخانه رفت تا یک لیوان اب بنوشید.

ملودی هنوز فکر میکرد.

رو به نازیلا گفت: امشب با شادی اینا میخوابی؟

نازیلا با تعجب گفت: واسه چی؟

ملودی: واسه هیچی.... خواهش میکنم...

شادی به دو از اتاق بیرون امد وگفت: چی شده؟

ملودی: میبرمش تو اتاق درم روش قفل میکنم... گم شده ... فکر کنم عقب افتاده است....

یاسمن و نازیلا و شادی مثل چوب خشک به او نگاه میکردند. ملودی چه میگفت؟ واقعا میخواست یک پسر غریبه را به خانه بیاورد؟

یعنی به خانه که اورده بود.... چطور میشد که با او که هنوز ندیده بودنش زیر یک سقف بخوابند...

شادی با جیغ گفت: تو خل شدی؟؟؟

یاسمن هم توپید: حالت خوبه؟ ملودی یه کاری نکن تو رو بندازیم بیرون...

ملودی اهی کشید و گفت: نمیدونم چرا فکر میکنم داره راست میگه....

یاسمن با عصبانیت گفت: خامش شدی؟ کلکشه.... پاش به خونه باز بشه هممون بدبخت میشیم....

نازیلا گفت: فکرشو کردی اگه هم دست داشته باشه چه خاکی به سرمون کنیم؟ ما چهار تا دختر تنها تو این ساختمون جز ما هیشکی نیست... تو میخوای بیاریش تو خونه؟؟؟ ملودی عقلتو پاک از دست دادیا....

ملودی با غیظ گفت: میگم یارو عقب افتاده است....چرا نمیفهمید....

شادی:نفهم تویی که گولشو خوردی.... برو پرتش کن بیرون.... واقعا دیگه داری عصبیمون میکنی ملودی... نصف شبی مغز خر خوردی به این روز افتادی؟ هان؟ یه ذره شعور و منطقم خوب چیزیه...

یاسمن با تحکم گفت: به من هیچ ربطی نداره.... من میرم بخوابم.... وای به حالت بیاریش تو خونه....

و به اتاق رفت ودر را محکم بست.

شادی هم با اخم وتخم وارد اتاق شد ونازیلا هم به اتاق خودشان رفت وبالش وپتویش را برداشت وگفت:کار از محکم کاری عیب نمیکنه... و وارد اتاق یاسمن و شادی شد.

ملودی هنوزایستاده بود.نفسش را با سر و صدا بیرون فرستاد.

خدا نصیب نکند گیر سه تا بزغاله افتاده بود.

شادی در را بازکرد و به اشپزخانه رفت و یک چاقوی بزرگ را برداشت و از جلوی ملودی رد شد و به اتاق رفت.

ملودی خنده اش گرفته بود.

صدای پچ پچشان را میشنید که میگفتند:نکنه بلایی سر ملودی بیاره....

وجواب نازیلا که گفت: نه بابا ملودی جیغ زد میپریم میریم بیرون..... ما چهارتاییم اون یه نفره...

ملودی دو دستی به سرش کوبید و وارد اتاقش شد.

لباس مردانه از کجا می اورد؟! تمام لباس های طرف خیس اب بود. راستی اسمش چه بود.

مطمئن بود اگر دوستانش هم او را میدیدند قطعا یقین پیدا میکردند که پسرک منگل است... اهی کشید.فردا باید به کلانتری میرفت تا او را تحویل دهد.

گم شده بود. اگر تا الان شک داشت حالا اطمینان یافته بود که او یک عقب افتاده است که گم شده !

***********************

مثل گیج ها به بشقابی که محتوی املت بود خیره شده بود.

لباس هایش هنوز نم دار بودند . فین محکمی کشید تا محتویات بینی اش یکباره بالا بروند.

دست در کوله اش کرد و یک ماشین کوچک قرمز بیرون اورد وبا چرخ هایش ور میرفت. بار دیگر به ظرف غذا خیره شد ... با یک عطسه ی بلند خم شد تا کمی از ان بخورد.

اول چایش را برداشت و کمی مزه مزه اش کرد. مادرش نبود که برایش شیرینش کند.

بابغض یک تکه نان خورد ... یک عطسه ی بلند دیگر.... با استینش بینی اش را پاک کرد و یک تکه نان برداشت .

ملودی ارام پله ها را پایین امد. اوبا ترس نگاهش میکرد.

ملودی نشست وبا ز به قیافه اش خیره شد.

اگر کلکی داشته باشد؟!

اهی کشید وگفت: اسمت چیه؟

پسرک عطسه ای کرد و گفت: میلاد...

ملودی هومی کشید و میلاد گفت:خاله....

ملودی خنده اش گرفته بود. با این حال گفت:هان؟

میلاد ارام وبا من من گفت: من باید برم دستشویی...

ملودی سری تکان داد وگفت:خوردی چیزی؟

میلاد :اره... یعنی بله... با مکث افزود:ممنون...

ملودی لبخندی زد و از جا بلند شد وسینی را برداشت وگفت: دنبالم بیا...

میلاد هم در حالیکه کوله پشتی اش را بغل کرده بود از جا برخاست و به دنبالش پله ها را بالا می امد.

ملودی از نگرانی واضطراب در حال مرگ بود.

جلوی در مکث کرد و وارد خانه شد.

به میلاد نگاهی انداخت . واقعا میخواست او را به داخل راه دهد. از استرس لبهایش را می جوید. میلاد خم شد و کتانی هایش را دراورد.

ملودی نفسش را فوت کرد . قلبش در حلقش بود. میلاد هنوز ایستاد ه بود. قیافه اش اصلا شبیه عقب افتاده ها نبود. یعنی کار درستی میکرد . اگر دوستانش راست بگویند و همه چیز نقشه باشد ؟

میلاد هنوز نگاهش میکرد. درنگاهش صداقت و معصومیت بود. نمیتوانست منکر این باشد. به ارامی از جلوی در کنار رفت و زمزمه وار گفت: بیا تو...

میلاد وارد خانه شد.

ملودی اهسته گفت: پس چرا هیچ کاری نمیکنی.... داری راست میگی؟

میلاد : چی گفتی خاله؟

ملودی نفسش را به سختی از سینه خارج کرد وگفت: دستشویی اونجاست.... و به مسیری اشاره کرد. میلاد به اهستگی به همان سمت رفت .

به سمت اتاق رفت و وسایل مورد نیاز از جمله کوله و کیف پولش و چند دست لباس برای فرار احتمالی برداشت ... یک رخت خواب روی زمین پهن کرد و بالش و پتویش را برداشت و به هال امد.

هنوز قلبش در تمام تنش میزد ... اما از استرس اولیه خبری نبود. دوستانش هم در اتاق چپیده بودند.

میلاد بیرون امد و به او نگاه کرد.

ملودی به سمتش رفت وگفت: کتتو بده بذارمش رو شوفاژ خشک بشه...

میلاد کتش را دراورد و ملودی به عقب رفت. هیکل مردانه و خوش استایلی داشت . قد خودش به زور تا شانه ی میلاد می رسید. خدایا نصف شبی چه بساطی راه افتاده بود ....

کتش را گرفت وگفت: بیا برو بخواب...

میلاد : چشم....

و ملودی او را به اتاق راهنمایی کرد به محض اینکه میلاد وارد اتاق شد. ملودی در را به رویش قفل کرد.

میلاد با ترس گفت: خاله چرا درو بستی...

ملودی نمیدانست چه بگوید. اهسته گفت: همینجوری.... تو بخواب.....

میلاد به گریه افتاد وگفت: تو روخدا درو باز کن. . . من میخوام برم خونمون....

ملودی بی توجه به عز وجز های او به در قفل شده نگاه میکرد. صدای هق هق گریه اش را میشنید. نمیدانست چه کند. فیلمش بود.. نبود... راست بود... دروغ بود.

با ترس در را باز کرد . میلاد هنوز گریه میکرد.

ملودی اهسته گفت: بیا اینم در باز.... حالا پسر خوبی باش وبخواب...

میلاد گوشه ی لباسش را گرفت وگفت: تو روخدا درو نبند.....

ملودی دلش سوخت . اهی کشید وگفت: خیلی خوب بخواب... خواست از اتاق خارج شود که گوشه ی مانتویش هنوز دست میلاد بود.

گفت: چی شده؟

میلاد: نرو....

ملودی مستاصل گفت: ببین من همین جلوی در میخوام.... خوب؟

میلاد نمیتوانست باور کند.... اگر او برود و تنهایش بگذارد چه؟

ملودی با کمی مکث گفت: خیلی خوب میمونم... و روی تخت نشست.

میلاد ارام دراز کشید و پرسید: خاله قصه بلدی؟

ملودی میخواست بزند خودش را له کند. نانش نبود یا ابش؟

با تشر گفت: نخیر... حالا هم بخواب...

میلاد با بغض گفت: چشم خاله....

ملودی کلافه گفت: اینقدرم به من نگو خاله ... اه....

میلاد نفسی از روی بغض کشید واهسته گفت: چش...م...

ملودی به او نگاه میکرد .زیر پتو مچاله شده بود . چند باری هم عطسه میکرد. کارش درست بود؟ یک پسر غریبه ... جوان.... نمیدانست. دیگر در تردیدش مطمئن بود که او یک عقب افتاده ی ذهنی است!

اهی کشید و سرش را به دیوار تکیه داد.فردا را بخیر بگذراند خدا.

فصل پنج

در را باز كرد و منتظر ورودشان شد.

رويا و محمد با خنده و سر و صداي زيادي وارد خانه شدند.

رويا با صداي بلند سلام داد و از كنار ميعاد گذشت،به طرف اتاق ميلاد رفت و گفت:

ميلاد كجايي مادر؟ بيا ببين برات چي خريديم؟

ميعاد سرش را پايين انداخت.

محمد كتش را درآورد و به طرفشان آمد.

قيافه ي درهم ميعاد را كه ديد پرسيد:

_چي شده بابا جون؟ چرا ناراحتي؟ اون دو تا كجان؟

صداي دوباره ي رويا او را پراند...

_ميلاد كجايي؟ ميعاد پس اين بچه كجاست؟

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

از گوشه ي چشم ميعاد قطره اشكي چكيد و با بغض گفت:

_م...م...ميلاد رفته...

محمد و رويا خشكشان زد.

چهره ي رويا درهم رفت و دستش را روي قلبش گذاشت و با درماندگي گفت:

_رفته؟...كجا رفته؟... يعني چي كه رفته؟ اون كه جايي رو بلد نيست!

محمد گفت:

_پسر جون به لبمون كردي! درست حرف بزن ببينم چه خبر شده؟!

ميعاد با مِن مِن گفت:

_امروز مازيار رفت توي اتاقش كه يكي از پرونده هاي شركت بياره و بهم نشون بده،كلي روش كار كرده بوديم.ديد كه داغون شده پرونده! ميلاد...ميلاد اين كارو كرده بود.

دوباره سرش را پايين انداخت.

_رفت توي اتاق ميلاد و باهاش دعوا كرد.اونم گفت كه "ديگه دوستون ندارم". يك ساعتي گذشت و مازيار خشم شو خورد و رفت كه خير سرش از دل ميلاد در بياره ولي ميلاد توي اتاقش نبود.همه ي خونه رو گشتيم نبود... به مهتا هم زنگ زديم اونم ازش خبر نداشت.الان مازيار و آرش دارن دنبالش مي گردن!

رويا به طرفش آمد و توي گوشش زد و با فرياد گفت:

_فقط همينو داري بگي؟ اومدي و ميگي برادرت گم شده اونم به خاطر يه پرونده ي مزخرف! هميشه به اين طفل معصوم حسادت مي كردين! فكر مي كردم حالا كه ديگه بزرگ تر شديد عقلتون اومده سر جاش و دست از اين حركات بچگونه تون برمي دارين. چند سال پيشم بهتون اعتماد كردم و با شماها تنهاش گذاشتم،نتيجه اش شد سيزده سال خوابيدن جگر گوشه ام روي تخت بيمارستان! حالام كه بعد از اون همه نذر و نياز به هوش اومده با كار امروزتون...

اشكش را پاك كرد و ادامه داد:

_تا زماني كه پيداش نكرديد جايي توي اين خونه نداريد! از جلوي چشمم برو ميعاد!

هق هق گريه ي رويا توي سالن پيچيد.

ميعاد سر افكنده لبخند تلخي زد و راه اتاقش را پيش گرفت،از آنچه كه مي ترسيد بر سرشان آمده بود.گم شدن برادر كوچكشان يك طرف قضيه بود و زخم زبان هاي مادرشان هم طرف ديگر.

محمد صدايش زد:

_ميعاد وايستا ببينم! اين چه مزخرفاتي بود كه گفتي رويا،مگه بچه هامون واست فرقي دارن!

رويا سرش را گرفت و گفت:

_هيچي نگو محمد...ما لياقت نعمتي كه خدا دوباره بهمون برگردوندو نداريم.ديدي دوباره از دستش داديم؟ اگه بلايي سرش اومده باشه؟ اگه تصادف كرده باشه؟ خدايا خودت بهمون رحم كن.

محمد بي خيالش شد و به طرف اتاق ميعاد رفت.لباسش را پوشيده بود و مي خواست برود كه محمد جلويش را گرفت و گفت:

_گوش كن پسرم حرفاي مادرت از دل نبود،الان توي شرايط بدي هست.توأم با اين خبر دادنت بدترش كردي.بايد اول به من مي گفتي.ما هرسه تونو به يك اندازه دوست داريم.دلم مي خواد اينو بفهمي كه حرفاي مادرت از روي احساس مادرانه بوده نه از دل.حالا كجا مي خواي بري؟

ميعاد گفت:

_مي دونم بابا.حق داره مامان.شرمنده ام...تقصير ما بود.ولي به خدا عمدي نيستش.نمي دونم چرا هميشه بايد اين اتفاقاي عجيب و غريب واسه خانواده ي ما ميفته...دارم مي رم كلانتري عكسشو بدم.

_صبر كن منم باهات ميام يه زنگ به خاله ات اينا بزنم حال مادرت خوب نيست.

**********

**********

سرش به شدت درد مي كرد از بي خوابيه ديشب.تمام شب را از استرس نخوابيده بود.صداي داد و فرياد و خنده باعث شد از چرتش بپرد.چشمانش را به سختي باز كرد و به دورو برش نگاهي انداخت و با ديدن جاي خالي ميلاد كم مانده بود قالب تهي كند.به سرعت بلند شد و در اتاق را باز كرد.

نازيلا و ياسي و شادي او را روي يك صندلي نشانده بودند و هر سه سلاح به دست آماده ي حركتي از جانب او بودند.

ميلاد با لبخندي كاملا احمقانه آن سه را نگاه مي كرد و آن ها هم با هر حركتي از جانب او جري تر مي شدند.

ياسي دندان هايش را روي هم فشار داد و با حرص به ملودي گفت:

_اين مرتيكه ي خر اينجا چه غلطي مي كنه؟

شادي گفت:

_چشم سفيد بي تربيتو نگاه كن چه لبخند ژكوندي ام تحويل ميده! چشماتو با همين چاقو از كاسه در ميارمشون.

ميلاد لبخند ديگري زد كه باعث شد نازيلا كنترلش را از دست بدهد و با عصبانيت يك قدم به طرف برداشت كه ملودي فورا پريد و دستش را گرفت و گفت:

چي كار مي كني؟

_ولم كن بذار يه دونه بزنم توي سرش،پسره ي بودار نگاه كن چطوري مي خنده به خريت ما.انگار داريم واسش جك مي گيم!

ملودي عصبي فرياد كشيد:

_اي بابا بتمرگيد يه دقيقه!!!

هر چهار نفر با بهت نگاهش كردند!

ميلاد تند تند پشت هم گفت:

_خاله چرا دعوامون مي كني. ما كه سر و صدا نكرديم.داريم آروم بازي مي كنيم.ناراحتي كه تو رو بازي نداديمت؟ به خدا خواب بودي خاله.

ملودي آهي كشيد و ياسي گفت:

_چي؟ بازي مي كنيم؟ اين يارو به خيال خودش ما رو اسگل كرده؟ يه بازي اي بهت نشون بدم شازده كه اسم مامي جونتم يادت بره.

ميلاد با شنيدن اسم مادرش بغض كرد و قطره اشكي آرام از گونه اش پايين سر خورد و گفت:

_خاله پس كي منو مي بري پيش مامانم؟ شماها خودتون گفتيد كه مي خوايد بازي كنيد!

نازيلا گفت:

_اي بابا ياسي اين فكر كرده داريم باهاش بازي مي كنيم وقتي گفتي بازي كردنو بهت ياد مي دم يارووو...

ملودي گفت:

بفرماييد همينو مي خواستيد ديگه؟ اشك بچه رو در آورديد!

هر سه چشمانشان چهار تا شد.بي توجه به آن ها رو به ميلاد گفت:

_ميلاد گريه نكن توأم.امروز مي ريم كلانتري تا مامانت اينا بفهمن گم شدي.

و به طرف آن سه كه فكشان افتاده بود نگاه كرد و گفت:

_اي بابا ببنديد دهناتونو تموم محتويات معده تونو دارم مي بينم! بايد با هم حرف بزنيم.

یاسمن دست ملودی را کشید و به اتاق برد وگفت: راستشو بگو ببینم این نره خر دیشب اینجا خوابیده؟

ملودی : اره بابا میگم عقب افتاده است...

شادی هم وارد اتاق شد وگفت: خدا وکیلی دیشب باهات کاری نکرد؟

ملودی مانتویش را که از دیشب به تن داشت را با مانتوی دیگری عوض کرد وگفت: نه بابا .... انگار گم شده ... وانگشت اشاره اش را به سرش نشانه گرفت وگفت: یه جورایی مغزش ایراد داره از این اختلال حواس اینا...

نازیلا هم وارد اتاق شد وگفت: بچه ها این خیلی باحاله عین بچه هاست...

ملودی نفسش را فوت کرد وگفت: خوبه دیشب نذاشتم بیرون بخوابه ... وگرنه مرده بود.... میخوام ببرمش کلانتری ...

یاسمن اهسته گفت: مراقب خودت باش....

شادی خمیازه ای کشید وگفت: ما ها که از ترس جون تو تا صبح نخوابیدیم....

ملودی نفسش را فوت کرد وگفت: فعلا برم ببینم با این نره خر چه کنم... . و صدای میلاد امد که بلند گفت: خاله ملودی...

دخترها با تردید نصفه لبخندی زدند و ملودی سری تکان داد وباغر غر گفت: اینقدر به من نگو خاله...

و هر دو با هم ازخانه خارج شدند.

ملودی از اینکه در کوچه کنارش راه میرفت کمی احساس نگرانی و معذب بودن داشت. حالا در این گیر ودار حرف برایش درنیاورند خوب بود.

هنگام رد شدن از خیابان یک لحظه حس کرد جریان برق به او متصل کرده اند.میلاد دستش را گرفته بود...

با خشونت گفت: این چه کاری بود که کردی؟

میلاد بغض کرد .

ملودی دستهایش را در جیبش فرو برد و گفت: واسه ی چی این کار و کردی؟ هااااان؟ منظورت چی بود؟ فکر کردی من پپه ام؟ راست شو بگو اینا ادا اصولته؟ هان؟؟؟

میلاد به گریه افتاد.

ملودی با تماشای اشکهایش نفسش را سنگین بیرون فرستاد وگفت: راستشو بگو قصدت چیه؟

میلاد با هق هق گفت: خال ...ه ... به خدا... مامانم گ... گف...گفته ... از از... خیاب....ون رد شدنی.... دست... دست .. دست ... و گریه امان تکمیل جمله اش را نداد.

ملت با تعجب به انها نگاه میکردند.

ملودی دوست داشت بمیرد.

لبه ی استینش را کشید وباهم از خیابان رد شدند. میلاد گریه اش بند امده بود اما انقدر دمغ و کسل بود که ملودی ناچارا پرسید: چیه؟

میلاد عطسه ی بلندی کرد وگفت: خاله چرا منو دعوا میکنی همش؟

ملودی خنده اش گرفته بود.

جلوی ایستگاه اتوبوس ایستاده بودند که ملودی گفت: منو خاله صدا نکن... بگو ملودی.... خوب؟

میلاد به او خیره شد وگفت: ملودی یعنی چی؟

قبل از انکه توضیح بدهد معنای اسمش چیست اتوبوسی جلویشان نگه داشت.لبه ی استین کت میلاد را کشید ... فکرش را نکرده بود که او باید در قسمت مردانه سوار شود. اهی کشید و خودش پشت سر او به قسمت مردانه رفت و وسط اتوبوس همراه او ایستاد.

نگاه های سنگین زنانه و حتی جای خالی همه به او دهن کجی میکردند که اخر و عاقبت این دلسوزی چه میشود... اهی کشید و به چهره ی ملتهب میلاد خیره شد.

چشمهایش سرخ بود و گونه ها وبینی اش هم همینطور.

فس فس هم میکرد. و همگی علامت سرماخوردگی بودند.

امیدوار بود با رفتن به کلانتری مشکلات حل شود... البته فقط امیدوار بود.

بعد از کلی ادرس پرسیدن بالاخره کلانتری را پیدا کرد.

میلاد پشت سرش می امد واو پرسان پرسان از دیگران میخواست کمکش کنند تا یک گمشده را تحویل دهد.

بالاخره پشت یک اتاق ایستادند وملودی با ارامش در زد.

مرد میان سالی پشت میزش نشسته بود و حین صرف چای چیزی را یاد داشت میکرد.

ملودی اهمی گفت و وارد اتاق شد.بعد از سلام و علیک وتوضیح انچه که دیشب رخ داده بود. مرد که درجه هایش نشان دهند ه ی سروان بودنش بود رو به میلاد گفت: خبو اسمت چیه؟

میلاد به ملودی نگاه کرد .ملودی گفت: بگو دیگه....

میلاد با کمی خجالت و لحنی تو دماغی گفت: میلاد مه ... ویک عطسه کرد وگفت: جو...

سروان پرسید:چی؟

ملودی: میلاد مه جو....

سروان سری تکان داد وروبه ملودی پرسید: مطمئنی اختلال حواس داره؟

ملودی: بله جناب سروان... رفتارش عین بچه هاست... عین این عقب افتاده ها.... حتی لحن حرف زدنش...

سروان سری به علامت تایید تکان دا د ورو به میلاد پرسید: خوب چند سالته؟

میلاد: هف...ت... نه بیست سال...

سروان سری تکان دادوگفت: خوب براش پرونده تشکیل دادیم... ایشالا خانواده اش بیان پیداش کنن... البته اگه خانواده ای نداشته باشه.... راستی خانم شما چرا دیشب گزارش ندادید؟

ملودی: اخه دیر وقت بود...

سروان با سوظن به او خیره شد وگفت: خانوادتون در جریان هستند که این اقا پسر و دیشب شما تو خونتون نگه داشتید؟

ملودی نفسش را بیرون فرستاد وگفت: خیر شهرستانن ... من دانشجوام... خونه دانشجویی داریم...

سروان: چند نفرین؟

ملودی: چهار نفر...

سروان یک تای ابرویش را بالا داد وگفت: 4 تا دختر تنها بودید که یک پسرو به خونتون اوردید؟ اونم اون ساعت شب؟

ملودی: خونه ی ما نبود که؟ خونه ی صاحب خونمون بود. یه خانم واقای میان سالن با یه پسر جوونشون...

سروان اهانی گفت و ملودی از دروغی که گفته بود رضایت داشت . شاید اگر این دروغ را نمیگفت معلوم نمیشد کارش به منکرات میرسید یا نه؟!

ملودی: حالا تا پیدا شدن خانواده اش چی میشه؟

سروان حین یادداشت چیزی گفت: میبرنش بهزیستی... خانم شما اینجا رو امضا کنید ... کار ما باشما تمومه...

ملودی سست شده بود. بهزیستی...

به فرمی که رو به رویش بود نگاهی انداخت وبعد به چهره ی بی حال و ملتهب میلاد...

نفسش را فوت کرد و سروان گفت: اینجا ادرس وشماره ی خودتون و بنویسید تا برم یه تلفنی کنم وبا مسئول بهزیستی هماهنگ کنم...

ملودی شماره ی موبایلش را نوشت... اما .... دستش خشک شده بود...بهزیستی؟نامش هم به اندامش لرزه می انداخت.سعی کرد ادرس را بنویسد .. اما خودکار یاری نمیکرد. دستهایش هم میلرزید. بهزیستی؟؟؟ اگر کسی سراغش نیاید؟

انجا حتما یک محیط کثیف است ... اما میلاد سر ووضع خوبی داشت لابد از یک خانواده ی متمول بود ... بهزیستی! واژه ی سنگین و معنای تلخی داشت.

میلاد عطسه ای کرد وگفت: خاله کی میریم خونه؟ من خوابم میاد...

ملودی نفسش را فوت کرد وگفت: دوست داری بیای پیش من؟

میلاد: دوست دارم برم پیش مامانم.....

ملودی: الان مامانت نیست.... اما تا اون موقع....

میلاد جوابی نداد. بیحال سرش را به دیوار تکیه داد و به ملودی نگاه میکرد.

ملودی نفسش را سنگین بیرون فرستاد وخودکار را روی فرم پرت کرد و گفت : پاشو بریم... و باز استینش را کشید وباهم بیرون رفتند.

سوار تاکسی شدند و به خانه باز گشتند.

فقط نازیلا درخانه بود.

میلاد خم شد و کتونی هایش را دراورد. انقدر بی حال بود که تلو تلو میخورد.ملودی بازویش را گرفت واو را روی کاناپه نشاند وگفت: نازیلا...

نازی خشکش زده بود. این پسرک که باز امده بود.

نگاهی به سرو وضعش انداخت و با صدای بلند جیغ کشید وبه اتاق رفت.

میلاد با صدای گرفته ای گفت: خاله چرا جیغ زد؟

ملودی اهی کشید وکاپشن میلاد را دراورد وگفت: تو فعلا بخواب... و به اتاق مشترکشان با نازیلا رفت وگفت: چه خبرته بچه ترسید...

نازیلا غرید: به اون نره خر میگی بچه؟

ملودی کلافه گفت: برو براش یه سوپ درست کن و به دوستت مریم بگو بیاد یه معاینه اش بکنه...

نازیلا: این تا کی اینجا میمونه؟ مگه قرار نبود ببریش کلانتری؟

ملودی اهی کشید وگفت: فعلا هست... چرا بردمش... اسمشو نوشتن... خانواده اش پیداش شد بهمون زنگ میزنه....

نازیلا اهی کشید و درحالی که با روسری و مانتو شلوار از اتاق بیرون میرفت ... ملودی هم کاپشن میلاد را برداشت و از خانه خارج شد.

صدای جیغ نازیلا را تا کوچه شنید که منو با این نره خر تنها نذار... اما ملودی قصد داشت برای میلاد خرید کند.... انها که لباس پسرانه نداشتند به او بدهند؟!

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

اینطور که بویش می امد حالا حالا ها انجا بود. اگر دیشب یک دست پیراهن داشتند به او بدهند اینطور سرما نمیخورد.

خدایا این دیگر چه امتحانی بود؟!

با توجه به سایز کاپشنش دو پیراهن برایش خرید ودو شلوار مشکی ... خوشبختانه سایز فروشنده درست مثل میلاد بود.

یک شال گردن وکلاه هم از دستفروش خرید .... درحالی که زیر لب خودش را به فحش گرفته بود که چرا اینقدر خرج کرده است به خانه بازگشت.

میلاد زیر سرم بود. و روی پیشانی اش یک دستمال خیس قرار داشت وشادی داشت دستمال را عوض میکرد.

سلامی کرد و خرید هایش را کنار مبل گذاشت وگفت: چی شده؟

نازیلا از اشپزخانه بیرون امدو گفت: هیچی ... مریم و اوردیم بالای سرش... خیلی حالش بد بود همش هذیون میگفت.....

و با دیدن مریم که از دستشویی بیرون امد... سلام علیکی کرد و به اشپزخانه رفتند تا چای صرف کنند.

مریم حینی که قندی را با دندان از وسط نصف کرد گفت: بچه ها گفتن از تو کوچه پیداش کردین... اما قیافه اش خیلی برام اشناست....

ملودی : جدی میگی؟

مریم به ساعتش نگاهی انداخت وگفت: اره اما نمیدونم کجادیدمش...... دو ساعت دیگه سرمش تمومه.... بمونم یا برم خودتون میتونید در بیارید؟

شادی: نه بمون ...

مریم کش وقوسی امد وگفت: دیشب کشیک بودم.... پس میشه اینجا یه چرتی بزنم؟

نازیلا : اره عزیزم... بیا اتاق ما....

مریم دستش را روی شانه ی ملودی گذاشت وگفت: کار درستی کردی... به حرف اینا هم گوش نده...

ملودی لبخندی زد ... اما یاسمن چپ چپ نگاهش میکرد.

ملودی لبخندی به رویش پاشید و گفت:

_یاسی انقدر سخت نگیر به خدا خودمم ناراحتم از این اوضاع اما وجدانم اجازه نمیده یه بی پناهی رو که بهمون پناه آورده بندازمش بیرون از خونه یا از سرم باز کنمش...

اگه می خواست کاری بکنه زودتر از اینا می کرد.

تازه خوبه امروز باهاش رفتم کلانتری،اگه ریگی توی کفشش بود معلوم می شد.

ظاهرا یاسمن قانع شده بود،دستش را روی شانه اش گذاشت و گونه اش را بوسید.

یاسمن با انزجار او را از خودش جدا کرد و گفت:

_ااااااه....گه نخور بابا...چرا هندیش می کنی؟ باشه فهمیدم.

دفعه ی آخرت باشه منو می بوسیااااااا....اه....هرچی تف داشت خالی کرد روم...

همین طور که غر می زد به سمت اتاقش رفت.

ملودی قه قهه ای زد،سرش را تکان داد و با خود گفت:

"عالمی داریم با این دیوونه ها..."

به یادش آمد چند روزی می شود که از خانواده اش خبری نگرفته و حتما تا الان کلی نگرانش شده اند.

آنقدر اتفاقات مختلف پشت سر هم برایش اتفاق افتاده بودند که به کل فراموش کرده بود با خانوده اش تماسی داشته باشد.

نگاهش روی تلفن ثابت ماند.دو دل بود که زنگ بزند یا نه؟!؟!؟!؟

ولی نگرانی از حال پدرش بیشتر از این مجال فکر کردن را به او نداد.

بعد از سه بوق کوتاه صدای ظریف و پر هیجان خواهرش مانیا را شنید...

_الو...بفرمایید...

_سلام جوجه طلایی

صدای جیغ مانیا او را از جا پراند...

و این نشانه ی این بود که فعلا خبر بدی در راه نیست...

_سلام آبجی...خوبی؟ چرا بهموه زنگ نزدی بی معرفت؟ رفتی دانشجو شدی و پاک مارو فراموش کردی؟

_اوه اوه...آرومتر جوجه طلایی...درگیر این درسای کوفتی بودم...تو خوبی؟ درسات خوب پیش میره؟

_من عالیم...ملی مامان منو کشت گوشی دستت خداحافظ.

_الو سلام مامانی گلم...خوبی عشق من؟بابا حالش خوبه؟

_سلام ملودی،من خوبم،باباتم الحمد الله خوبه مادر،تو خودت خوبی؟ چرا این چند روز زنگ نزدی خونه؟

مگه بهت نگفتم مارو از خودت بی خبر نذاری توی شهر غریب!!!

کم خودمون غم و غصه داریم .بابات کلی نگران حالت بود.

آخه دختر جون خدارو خوش میاد این پیرمرد با این قلب ناسالمش هی جوش دختر سر به هوای راه دورشو بزنه؟

ملودی با نگرانی وسط حرفش پرید و پرسید:

_مامان حال بابام چطوره؟ خیلی ناراحت شده؟

_چی بگم والله...

بعد از کمی درد دل با مادرش،گوشی را سر جایش گذاشت.

انگار که بار سنگینی را از روی دوشش برداشته بودند،احساس سبک بالی می کرد.

چند دقیقه ای می شد که به فکر فرو رفته بود...

به ماجراهایی که برایشان پیش می آمد...ناراحتی پدرش...خرج عملش...قبول شدنش در دانشگاه...خواستگار خواهر کوچکش...

وقتی دانشگاه قبول شده بود،هم خوشحال بود و هم ناراحت...

تا چند روز به خانواده اش نگفته بود،می خواست قید دانشگاه را بزند و سر کار برود که حداقل خرج خودش را در بیاورد و کمی پس انداز کند برای عمل پدرش...

مانیا سوم دبیرستان بود اما به خاطر خرج عمل پدرش حاضر بود دست از درسش بکشد و با خواستگار سمجش ازدواج کند.

انصاف نبود ملودی که از او بزرگتر بود به دانشگاه رود.

ولی وقتی پدرش موضوع را فهمید دعوای مفصلی با هر دویشان کرد.

چقدر خودش را آنروز لعنت کرد که غرور پدرش شکسته شد و اشکش را دیدند...

صدای پدرش هنوز هم در گوشش زنگ می خورد!

"عمر آدمیزاد دست خداست،بقیه وسیله هستن.من قلبی رو که به قیمت حروم شدن زندگیه جگر گوشه هام باشه نمی خوام.همه ی پدرا تلاش می کنن تا بهترینارو برای بچه هاشون فراهم کنن،اونوقت من زندگی شما دو تا دسته گل رو تباه کنم؟"

با صدای نازیلا که با نگرانی صدایش می زد به خودش آمد:

_ای بابا،خل شدی توأم با این پسره گشتی! چرا جواب نمی دی ملی؟ هوووی گوسفند با توأماااا؟

_هاااان...چی شده؟

_زهرمار هان...بی تربیت یه وقت این حرفارو جلوی بچه نزنیا یاد می گیره پسر گلم...

و با خنده ادامه داد:

_خیلی باحاله این پسره ملی...کلی خندیدم از اون موقع

ملودی لبخندی زد و گفت:

_آره...بامزه ست...

نازیلا چشمانش را تنگ کرد و گفت:

_آی آی...حواستو جمع کن چشم به پسرم نداشته باشیا!!!

ملودی چشمانش چهارتا شد و گفت:

_تا همین چند دقیقه پیش که نره خر صداش می کردی،چی شد یهو شد پسر گلت؟

_وای ملی تو رو خدا یبس بازی در نیار...خیلی باحاله،به من میگه شبیه مامانشم...

ملودی پوفی کشید و گفت:

خاک بر سرت،آخه اینم ذوق و شوق داره؟

_اه...امروز معلوم نیست چه مرگته از دنده ی چپ بلند شدی.بیا برو پیش میلاد هی بهونه تو می گرفت.

ملودی از جا برخاست و به اتاقش رفت.

میلاد همچون کودکی بی آزار و معصوم روی تخت دراز کشیده و به خواب رفته بود.

ملودی آه دیگری کشید و گفت:

_تو رو دیگه کجای دلم جا بدمت؟!؟!

گاهی اوقات ناخواسته اتفاقاتی توی زندگیه آدم ها میفته که هرچی سعی می کنن از وقوعشون جلوگیری کنن برعکس میشه.ملودی هم از این قاعده مستثنی نبود!!!

*************************

فصل ششم

ای خدای مهربون دلم گرفته

با تو شعرام همگی رنگ بهاره

با تو هیچ چیزی دلم کم نمیاره

وقتی نیستی همه چیم تیره و تاره

کاش ببخشی تو خطاهامو دوباره

ای خدای مهربون دلم گرفته

از این ابر نیمه جون دلم گرفته

از زمین و آسمون دلم گرفته

آخه اشکامو ببین دلم گرفته

تو خطاهامو نبین دلم گرفته

تو ببخش فقط همین دلم گرفته

توی لحظه های من شیرین ترینی

واسه عشق و عاشقی تو بهترینی

کاش همیشه محرم دل تو باشم

تو بزرگی اولین و آخرینی

تقریبا دو هفته ای از آمدن میلاد به خانه ی آنها می گذشت.

ملودی راضی نشده بود میلاد را به بهزیستی تحویل بدهند.با کلی مکافات دخترها را راضی کرد تا پیششان بماند.

حتی به مخالفت و قهر یاسمن هم اهمیتی نداد،همیشه مرغش یک پا داشت.

"چی با خودشون فکر کردن؟ بچه ی مردمو بدیم بهزیستی! معلوم نیست توی اون خراب شده چه به روزه بچه بیارن".

خلق و خوی حساس و انسان دوستانه اش به پدرش رفته بود.

ضبط را خاموش کرد و با بالشتش را در آغوش کشید و به تختش تکیه داد.

فکرش را نمی کرد انقدر دردسر برایش پیش بیاید.دوستانش محترمانه در سکوت به او فهماندند که خرج و مخارج و مسئولیت های میلاد با اوست.در جوابشان فقط پوزخندی حواله شان کرده بود.

باز از ذهنش گذشت"میلاد....!"

چه دلیلی داشت به یه پسرک عقب مانده ی لجباز کمک کند؟

پشت هم در ذهنش دلایل مختلفی می آورد.

"خب اون بچه به ما پناه آورده.وجدانم اجازه نمیده بذارمش بهزیستی.اون فکر می کنه من خاله اش هستم".

ولی خودش هم قانع نمی شد با این چرندیات.بی خیال فکر کردن شد و برای ناهار میلاد را صدا زد.

_میلاد...دستاتو بشور و بیا ناهار بخور.

روی زمین به شکم دراز کشیده و پاهایش را در هوا تکان می داد و مشغول نقاشی کشیدن بود.

با بی میلی سرش را بالا آورد و گفت:

_چشم خاله.

ملودی بعد از رفتن میلاد به دستشویی به طرف نقاشی هایش رفت.

یکی از آنها را برداشت...خورشید نقاشی اش را با رنگ سیاه کشیده بود و این نشان دهنده ی کلافگی و غم درونی اش بود.

همان لحظه تصمیم گرفت کاری کند تا از آن حال و هوا خارج شود.کاغذ را سرجایش گذاشت و به آشپزخانه رفت.

میلاد با بی حوصلگی خودش را روی صندلی انداخت و منتظر بود تا برایش غذا بکشد.

ملودی ظرفش را پر کرد و پرسید:

_کافیه؟

_اوهوم

_اگه پسر خوبی باشی و غذاتو کامل بخوری امروز می برمت شهربازی.

میلاد با شوقی وصف ناپذیر دستانش را بهم زد و گفت:

_خاله قولی میدی؟

ملودی تبسمی کرد و سرش را به نشانه ی موافقت تکان داد.

کمی با غذایش بازی کرد و باز به فکر فرو رفت.

"باید برم سرکار اینجوری نمیشه".

چند روز پیش یکی از دوستانش به او پیشنهاد کرده بود تا در مهد کودکی که متعلق به خاله اش می شد کار کند و از این که خاله اش با مربی مهد بحث اش شده و او را اخراج کرده گفت.ملودی شک داشت که بپذیرد یا نه اما شرایط او را وادار کرده بود به پیشنهاد دوستش فکر کند.با خود گفت:

"چی بهتر از این؟ اینطوری هم خرجمو در میارم هم می تونم به این بچه یه چیزایی رو یاد بدم.مهسام که از خداش بود من برم اونجا،همه اش میگفت خاله اش تأکید کرده طرف مطمئن باشه".

صدای چرخش کلید به همراه سر و صدای یاسمن و شادی خبر از آمدنشان می داد.از جایش بلند شد و ظرف ها را شست.

رو به میلاد گفت:

_برو لباسات رو بپوش،گذاشتمشون روی صندلی.

میلاد تقریبا به طرف اتاق دوید.

شادی دستش را روی قلبش گذاشت و گفت:

_یا خدا...این چرا یهو رم می کنه؟ بچه رو چیکارش کردی جنی شده؟

ملودی با خنده گفت:

_قراره بریم شهربازی.

شادی گفت:

_درد! ببند اون نیشتو! شماها بیخود می کنین تنهایی برید.مگه ما اینجا بوقیم؟ صبر کن تا نیم ساعت دیگه ام نازی میاد همه با هم بریم.

یاسمن غرید:

_موجود از این بیشعورتر ندیده بودم.خوب شد رسیدیم مچشو گرفتیم!

و رو به شادی لبخند مرموزانه ای زد و با بدجنسی گفت:

_شامم میدی بهمون؟

ملودی چشم غره ای نثارش کرد و گفت:

_زهرمار میدم بهتون!

یاسی گفت:

_ای بابا،از توأم که هیچوقت به آدم چیزی نمیرسه،بریم شام با شادی جونم.

شادی یک تای ابرویش را بالا داد:

_تو بازم فکر کردی من خودتم! یه وقت ورشکست نشی ها،چرا از خودت مایه نمی ذاری؟

جیغ یاسی بلند شد.

_خودت خری!!!!!

_ای بابا من که چیزی نگفتم،خودت داری به خر بودنت اعتراف می کنی.

و چشمکی حواله ی ملودی کرد.به راحتی توانسته بود با یک جمله ذهنش را منحرف کند.

یاسی به طرفش آمد و آماده ی حمله شده بود.

شادی که قیافه ی یاسمن را دید فرار را بر قرار ترجیح داد.

ملودی با تأسف حرکاتشان را نگاه می کرد،سری تکان داد و رفت که آماده شود و ببیند آن مرد کوچک در چه حالی است!

صدای در دوباره بلند شد و پشت بند آن صدای پر هیجان نازیلا...

_هوووورررررررررااااااا کلاس امروزم تشکیل نشد.کاش از خدا یه چیزه دیگه می خواستم.وای فکر کنم 3 کیلو کم کردم از دیشب بس که حرص زدم.

شادی و یاسمن که با هم درگیری داشتند از حرکت ایستادند و مثل مجسمه ای در همان حالت او را نگاه می کردند...

نیمی از موهای شادی در دست یاسمن بود و شادی که سعی داشت دست یاسی را گاز بگیرد تا موهاش نازنینش را از دستش نجات دهد...

نازیلا به ترس به طرفشان رفت و آنها را که خشکیده شده بودند را تکان داد!

_چه مرگتونه شما احمقا! داشتید دعوا می کردید؟ سر چی؟ چرا یه روز نمی تونید آروم بگیرید؟ وای خدا ول کن موهاشو یاسی.خر بودنت بس نبود سگم شدی؟ روز به روز به محسناتت اضافه میشه.

نیش شادی با این حرفش باز شد و گفت:

_هه هه هه هه...دیدی این اوشگولم تأیید کرد حرف منو!

یاسمن با غضب به نازی نگاه کرد و گفت:

_من خرم؟

جفتشان خندیدند و گفتند:

_بر منکرش صلوات!

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

صدای ملودی آمد...

_اگه تا ده دقیقه ی دیگه آماده نشده باشید منو میلاد تنهایی می ریم شهربازیا!

نازیلا هورای بلندی گفت،یاسمن را بوسید و به طرف اتاقش دوید.

یاسی نوچی کرد و گفت:

_گوساله ها میفهمین چقدر از بوس متنفرم بازم تفاشونو می مالونن به پوست لطیفم!

شادی دست روی شانه اش انداخت و گفت:

_لطیفه جون خر نشو دیگه پاشو بریم و گرنه این ملی نامرد به حرفش عمل می کنه.

و خودش بعد از یک ماچ آبدار زودتر از او راه افتاد.

باز هم جیعش بلند شد.

_اههههه.....

ملودی نفس عمیقی کشید و از اتاق خارج شد.

میلاد با قهر گفت: من شام نمیخوام...

یاسمن با چشمانی ا زحدقه در امده گفت: ملودی؟

ملودی بند تاپش را روی شانه انداخت و رو به میلاد گفت: باز که قهر کردی؟

میلاد بی توجه به لباس باز و اُپن ملودی که اصلا برایش مهم نبود با بی تفاوتی نسبت به پوشش او گفت: من اینو دوست ندارم...

ملودی دستش را روی دست میلاد گذاشت وگفت: اگه قول بدی شامتو بخوری منم... و ماند که چه قولی بدهد.

در حالی که نفس عمیقی میکشید گفت: قول میدم باهم نقاشی کنیم وبازی کنیم...

میلاد چشمهایش برقی زد وگفت: راست میگی خاله؟

ملودی با اخم گفت: خاله نگو به من...

میلاد لبخند دلنشینی زد وگفت: باشه ملودی جون...

یاسمن با اخم گفت: بیا کارت دارم..

ملودی چشمکی به میلاد زد و از پشت میز بلند شد وبه همراه یاسمن به اتاق رفت.

یاسمن با تشر گفت: این چه لباسیه جلوی این پوشیدی؟

ملودی چشمهایش را ریز کرد وگفت: دیدی که هیچ عکس العملی نشون نداد...

یاسمن نفس عمیقی کشید وبا کلافگی روی تخت نشست وگفت: صابخونه شاکی شده ... هیچ حالیته ما یه پسر غریبه رو اوردیم تو خونه مجردیمون؟ الا ن چند وقته این نره غول اینجاست؟ هان؟چرا کلانتری خبری نمیده؟ اگر خانواده ای داشت حتما تا الان خبر میدادن...میفهمی ملودی؟ این پسره بی کس و کاره...عقب افتاده است... اختلال حواس داره.... شادی تمام روزنامه ها رو دیروز خریده بود... دریغ از یه اگهی گمشده .... با این نام و نشون.... ملودی تا کی میخوای اینو اینجا نگه داری هان؟ تا کی؟

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: خرجشو که از جیب خودم میدم شماها چه مرگتونه؟

یاسمن با عصبانیت گفت: مشکل فقط خرج نیست.... ما ابرو داریم... همه به یه چشم دیگه نگاهمون میکنن... شادی تمام دیروز داشت خالی می بست که این نره غول برادر توه... همه دارن با سوظن نگاهمون میکنن... من جلوی این پسره جرات اینکه روسریمو هم بردارم ندارم.. تو با تاپ وشلوارک جلوش جولون میدی؟خوبه از هممون مقید تر بودی ملودی....

ملودی نفس پر حرصی کشید وگفت: اصلا نمیخوام به این چیزا فکر کنم... تا وقتی که خانواده اش پیدا بشن این اینجاست....

خواست از اتاق خارج شود که یاسمن با نهایت تحکم گفت: پس من وشادی و نازی از اینکه تو همخونه امون باشی ناراحتیم... بهتره تصفیه کنی باهامون وبری خوابگاه... اون وقت ببینم راضی میشی اینو بفرستی بهزیستی یا نه...

ملودی انگشت اشاره اش را بالا اورد وتهدید امیز گفت: اولا این نه و ... میلاد اسمشه... دوما که حتما.... منم تحمل ادم هایی مثل شما رو ندارم که یک ذره هم از انسانیت بویی نبردن... این مگه باهاتون چیکار داره؟

یاسمن با دهان باز گفت: ملودی؟ تو چقدر مغرض شدی؟ چه خبرته اینطوری ازش دفاع میکنی؟ باور کن اینطوری برای خودشم بهتره... این بهت وابسته شده هیچ حواست هست؟

ملودی پوزخندی زد وگفت: اگه شما هم یه خرده بهش توجه نشون میدادید به شما هم وابسته میشد...

یاسمن با داد گفت: ما هیچ کدممون این وابستگی و نمیخوایم.... ما میخوایم این پسره از این خونه بره ... همین... من حوصله ی حرف دراوردن و ندارم... میدونی اگه به گوش بابام و داداشام برسه .... منو میکشن؟

ملودی با اخم گفت: دیوونم کردید... اه...

یاسمن بازویش را کشید وگفت: ما یا تو؟

ملودی هلش داد وگفت: اینجا خونه ی منم هست....

یاسمن: چقدرش خونه ی توه؟ به اندازه ی 100 تومن اجاره و سه میلیون که تو سه تا قسط به زورکارگری جورش کردی؟

ملودی مات گفت: تو بهتره خفه شی... حد اقل کارگری به کلاشی شرف داره...

یاسمن با حرص و داد گفت: کلاش؟ منظورت چیه؟

ملودی دست به کمر گفت: منظورمو خوب فهمیدی... از این به بعد هم تو کار من دخالت نکن... کسی که نگران ابروشه .. تو دانشگاه اعتراف میکنه که نامزد داره ... وگرنه با هزار تا پسر ...

قبل از اتمام جمله اش یاسمن به او حمله کرد وموهایش را کشید.

ملودی هم با جیغ بازویش را گاز گرفت و یاسمن با داد گفت: وحشی کله ماهی خور...

ملودی شصتش را نشانش داد و از کنار شادی و نازیلا که با ترس امده بودند ان دو را جدا کنند به سمت میلاد رفت که غذایش دست نخورده بود وصورتش خیس اشک!

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: بیا بریم نقاشی بکشیم...

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: بیا بریم نقاشی بکشیم...

میلاد در حالی که با پشت دست اشکهایش را پاک میکرد گفت: بخاطر من باهاشون دعوا کردی؟

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: نه... بخاطر تو نبود...

میلاد با حرص گفت: میخوای برم بزنمشون؟

ملودی خنده اش گرفت... با محبت به او نگاه کرد وگفت: نه.... غذاتو خوردی؟ بریم نقاشی بکشیم....

میلاد با لبخند رضایت مندی پشت سرش راه افتاد و وارد اتاق او شد.

ملودی عزمش را جزم کرده بود که به او کمی خواندن و نوشتن یاد بدهد.

او حتما کسی را داشت. با ان نوع لباس پوشیدن اولیه اش... کیف و وسایل آنتیکش... مسلما او از خانواده ی متمولی بود که حتما او را به همین راحتی رها نمیکردند.

هرچند برایش عجیب بود که چرا با اطلاع به کلانتری هنوز هیچ خبری نشده است.

نفس عمیقی کشید... موهای میلاد بلند شده بود. جلوی چشمهایش را می گرفت.

با کنجکاوی به نقاشی اش نگاه کرد وگفت: چی کشیدی میلاد؟

میلاد: این مامانمه... این بابامه... این تویی...

تصویر خودش از مادر وپدرش واضح تر وبزرگتر بودند.

لبخندی زد وگفت: تو خواهر وبرادر هم داری؟

میلاد: داداش دارم.. دو تا... میعاد و مازیار...

ملودی لبخندی زد وگفت: چرا اونا رو نکشیدی...

میلاد با ناراحتی واضحی گفت: اونامنو دوست ندارن....

ملودی یک تای ابرویش را بالا داد و گفت: تو چی؟

میلاد نفس عمیقی کشید وگفت: من دوستشون دارم اما اونا نه.....

ملودی : مگه میشه؟

میلاد جوابی نداد. اینکه دوست ندارد راجع به ان موضوع ادامه دهد مشخص بود.ملودی هم ادامه نداد اما گفت: تو که دوستشون داری پس اونا رو هم بکش...خوب؟

میلاد با نارضایتی با شه ای گفت و دو تا پسر کوچک هم کشید...

ملودی لبخندی زد وگفت: خودت کوشی پس؟

میلاد خودش را کنار ملودی کشید و گفت: اینم من...

ملودی خندید وگفت: افرین خوشگل شد...

میلاد با ناراحتی اهی کشید وملودی پرسید: چی شده؟

میلاد: رنگ زرد ندارم...

ملودی در به در دنبال خورشید میگشت... اما نبود.

ملودی: زرد و که لازم نداری؟

میلاد: موهای مامانم زرده... و ورق نقاشی را کنار زد و خودش را مچاله کرد.

با کمی مکث گفت: دلم واسه مامانم تنگ شده....

ملودی نگران از گریه زاری دوباره ی او گفت: خوب موهاشو قهوه ای کن.... الان خانما موهاشونو قهوه ای میکنن مد شده....

میلاد با نفهمی نگاهش میکرد.

ملودی چهار زانو شد وگفت: موهای بابات سیاهه نه؟

میلاد : نه قهوه ای.....

ملودی مداد رنگی ها را برداشت و مشغول شد.

میلاد با کلافگی گفت: لباس بابامو خودم رنگ میکنم....

ملودی خنده اش گرفت . روی وسایل و نقاشی هایش تعصب داشت این را در این چند وقت به خوبی فهمیده بود.تازه ملودی را خیلی دوست داشت که مستقیما سرش داد نزده بود که به نقاشی من دست نزن... وگرنه با یاسمین و نازیلا وشادی چنان برخورد هایی میکرد که دخترها مثل موش میشدند.

از اینکه دلتنگی او را برای مادرش میدید و کاری نمیتوانست بکند از خودش عصبانی بود.

به ارامی دستش را به سمت موهای او برد و انها را کنار زد و فوری دستش را پس کشید.

میلاد لبخند زیبایی زد و مشغول رنگ امیزی شد.

ملودی نفس راحتی کشید و دستش را باز در موهای او فرو برد و کمی نوازشش کرد.

میلاد هیچ کاری نمیکرد. انگارا نقدر برایش عادی بود که فرقی نداشت که ملودی موهایش را نوازش کند یا ...

ملودی نفس عمیقی کشید.

مثل بچه ها بود.... مثل بچه ها رفتار میکرد.... پاک وصادق... عقب افتاده بنظر نمی رسید چون نبود. اتفاقا باهوش بود. اما نمیدانست چطور در این ظاهر بیست ساله افکار شش هفت ساله رخنه کرده بود.

در حالی که زانوهایش را بغل کرده بو د و به او نگاه میکرد فکر کرد هیچ وقت با هیچ پسری تا این حد نزدیک ننشسته بود و حرف نمیزد و دستش را در موهایش نمی برد و نوازشش نمیکرد.

اه عمیقی کشید و سعی کرد به چیزهای دیگری فکر کند.

میخواست به او حروف الفبا را بیاموزد... امیدوار بود کسی زودتر به دنبالش بیاید. از درسش عقب افتاده بود تمام فکر و ذکرش پیش او بود و سعی داشت از پس خرج دو نفر بر بیاید.

با توجه به اینکه پول چندانی هم ازخانواده اش به او نمیرسید...

با صدای تلفن و الارم گوشی اش در ساعت هشت صبح خمیازه کشان از جا پرید.

میلاد پایین تخت مچاله شده بود.

پتو را رویش کشید و از اتاق خارج شد.

تلفن قطع شد.

محل نگذاشت وبه دستشویی رفت تا دست و رویش را بشوید.

ساعت هشت وسی دقیقه بود که صدای ایفون بلند شد.

با دیدن مریم که بنظر کمی مهیج می رسید در را باز کرد.

کسی خانه نبود.

او هم کلاسش ساعت ده شروع میشد.

میلاد را پیش چه کسی میگذاشت خدا می دانست. امیدوار بود از تنهایی نترسد دو جلسه غیبت داشت و اگر این جلسه هم نمی رفت بدبخت میشد.

مریم به دو پله ها را بالا امد و در حالی که با صدای بلند بقیه را فرا میخواند با غر غر ملودی مواجه شد که داد زد: اروم تر... هیشکی خونه نیست...

مریم دست ملودی را گرفت وگفت: من فهمیدم این پسره رو از کجا میشناختم... قیافه اش برام اشنا بود ... گفتم که یادته؟

ملودی با دهان باز خسته گفت: چی میگی؟

مریم : اینو نگاه...

ویک مجله ی خانواده ی فلان را به دستش داد و ملودی با مسخره گفت: رمز جدوله؟

مریم با حرص گفت: نه الاغ.... میلاد.. عکسش... روشو نگاه.... باهاش مصاحبه کردن...

ملودی با دیدن چهره ی میلاد ماتش برد.

مریم مثل رادیو بدون قطع کلمه تند تند حرف میزد: مال دو ماه پیشه.... این پسره سیزده سال تو کما بوده... با خانواده اش مصاحبه کردن... یه بچه پولداره... باورت میشه ملودی؟ من عکسشو رو مجله دیده بودم ... فقط یادم نمی اومد کجا... وای ملودی الان پدر و مادرش حتما دارن سکته میکنن.... فقط حیف این تو شماره ننوشته .... ولی میتونیم زنگ بزنیم به مجله و به خانواده اش خبر بدیم...

ملودی اصلا نمی شنید... این اتفاق... میلاد... زندگی اش... پس حدسش درست بود .... عقب افتاده نبود.

مریم: از کلانتری خبری نشد؟

ملودی با اینکه هنوز در شوک بود گفت: نه بابا... معلوم نیست چی کار میکنن....

مریم سرش را در مجله فرو کرد وتیتر مصاحبه را خواند : میلاد مهد جو... که بعد از سیزده سال...

ملودی: وایسا... مه جو یا مهد جو؟

مریم: اینجا نوشته مهد جو...

ملودی با تعجب گفت: ولی میلاد که فامیلیشو تو کلانتری گفته بود مه جو... ویادش امد که ان روز یک سرما خوردگی خفن داشت.

لعنتی... اشتباه همین بود.

با هول به سمت تلفن رفت.... با دیدن میس کال روی صفحه ی بیسیم گفت: تو زنگیدی مریم؟

مریم: اره... وای امروز کلاس نرفتم.... صبح که مامان میخواست مجله ها رو ببره به یه کتابخونه جایی بده اینو از دستش افتاد.... من عین فنر بالا پایین میشدم ....

ملودی در به در به دنبال شماره ی کلانتری میگشت.

باید این سو تفاهم برطرف میشد. خدا خدا میکرد که خانواده اش ادرس و شماره تلفن را داده باشند و میلاد را به دست خانواده اش برساند.

مریم عین مگس بغل گوشش وز وز می کرد و او بی توجه به حرف هایش دنبال شماره تلفن می گشت. آخر سر با عصبانیت دفترچه تلفن را پرت کرد و گفت:

_اه... لعنتی اگه پیدا شد...

مریم_ دنبال چی می گردی؟

ملودی_ شماره ی کلانتری!

مریم در حالی که خم می شد، دفترچه را برداشت و شماره را دستش داد.

مریم_ بیا اینجاست.

ملودی به سرعت شماره را گرفت، بعد از چند بوق صدای سروان خسروی را شنید.

سروان_ بفرمایید ...سروان خسروی هستم...

ملودی_ سلام من مودت هستم. راستش مزاحم شدم که موضوع مهمی رو باهاتون در میون بذارم.

سروان_ سلام خانم مودت ... نشونه ای از خانواده اش پیدا کردید؟ میلاد چیزی به ذهنش رسیده؟

ملودی به مریم اشاره کرد تا صبحانه ی میلاد را برایش آماده کند. مریم با نارضایتی بلند شد و میلاد را صدا زد.

_میلاد بیا صبحونه تو بخور.

_اومدم خاله مریم

مریم با زیرکی حرکات میلاد را زیر نظر داشت. سعی می کرد لبخند مصنوعی بزند و با لحن مهربانی با او حرف بزند.

مریم _ یه خبر خوب برات دارم میلاد جان!

میلاد بدون هیچ گونه تغییری در ظاهرش، بی تفاوت به هیجانِ مریم مشغول خوردن لقمه های آماده شده اش بود.

میلاد_ می خوایم بریم شهربازی؟

مریم پوفی کشید و گفت:

_نه، قراره تو رو ببریم پیش خانواده ات!

میلاد_ مامانم منو پیدا کرده؟ می خوای منو ببری پیش مامانم؟

مریم لبخندی زد و تا خواست ادامه دهد صدای ملودی مانعش شد.

_مریم!!! هنوز چیزی مشخص نیست. بهش وعده ی بیخود نده!

لبخند روی لبهای هردویشان ماسید. صبحانه در سکوت تلخی خورده شد و ملودی، میلاد را به مریم سپرد و به بهانه ی کلاس به کلانتری رفت.

.:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.

*****

*****

رویا از خوشی در پوست خود نمی گنجید. بعد از تلفن محمد که نوید پیدا شدن پسرشان را داده بود دل توی دلش نبود تا هرچه زودتر به دیدن پسرش برود. با خودش عهد بسته بود این بار که میلاد را دید، یک لحظه هم از او غافل نشود. صدای زنگ خانه بلند شد. با عجله برخاست و روسری اش را مرتب کرد و به طرف در رفت.

محمد با لبخند به چهره ی بی قرار همسرش خیره شد. رویا صبر را جایز ندانست و پرسید:

-کی می ریم دنبالش؟

محمد_ سروان خسروی گفت امروز عصر، آدرس خونه رو دادم بهشون میلاد و عصر میارن.

رویا از خوشحالی گریه می کرد.

رویا_ تا عصر دیوونه می شم محمد... دلم براش پر می کشه. ای خدا خودت بهم صبر بده...

*****

*****

ملودی با سستی وارد خانه شد. مریم با خنده به طرفش رفت و پرسید:

_چی شده؟ عوض خوشحالیته که خانواده ی میلاد پیدا شدن؟ اه... اخماتو باز کن ملی این پسره وحشت می کنه!

ملودی به لبخند تلخی اکتفا کرد و به طرف اتاق میلاد رفت. در را به آرامی باز کرد. میلاد سرش پایین بود و نقاشی می کشید. در را بدون ایجاد کوچکترین صدایی بست و به دستشویی پناه برد. در آینه به خودش خیره شد.

_چه مرگته؟ مگه نمی خواستی زودتر خانواده اش پیدا بشه؟ اون از اولم قرار بود بره.

بی توجه به اشک هایش که بی اراده سرازیر می شدند، چند مشت آب به صورتش پاشید و از دستشویی خارج شد. مریم با شک و تردید به او نگاه می کرد و چیزی به رویش نمی آورد.

ملودی پرسید: ناهار میلادو دادی؟ از صبح که اذیتت نکرده؟

مریم_ آره بابا خورده البته به زور و التماس! زیادی بهت وابسته شده ملی. بد عادتش کردی.

ملودی سری تکان داد و به اتاقش رفت تا کمی افکارش را سرو سامان دهد. عصر قرار بود به منزل آقای مهد جو بروند و میلاد را تحویل دهد. این یعنی پایان همه ی دردسری ناخواسته.

میلاد اشک هایش را با پشت دست پاک کرد و نقاشی اش را از دفترش جدا کرد و روی تخت گذاشت.

*******

*******

با صدای زنگ بیخود گوشیش از خواب پرید و از ذهنش گذشت حتما باید این زنگ مزخرف رو عوض کنم!

از جایش بلند شد. بعد از شستن دست و صورتش مانتوی کرم رنگ و جین طوسی اش را به همراه شالِ مشکی سِت کرد. آرایش ملایمی روی صورتش نشاند. کیفش را برداشت و کمی عطر زد. دست خودش نبود می خواست ظاهرش را شیک و ساده نشان دهد. به طرف اتاق میلاد رفت تا لباسهایش را آماده کند.

*****

*****

با صدای راننده به خودش آمد.

_آقا رسیدیم.

میلاد درمانده سرش را به طرف ملودی چرخاند. لبخندی آرامش بخش زد و کرایه راننده را حساب کرد و پیاده شدند.

ملودی _ خب می دونی که کدومشون خونه تونِ آقا میلاد؟

میلاد با دستش درب مشکی را نشان داد. ملودی دستش را گرفت و به طرف در رفتند. زنگ را فشار داد و بعد از چند ثانیه صدای ظریف و لرزان زنی آمد.

_کیه؟

_ سلام خانم مهدجو. مودت هستم.

زن شتاب زده گفت:

-بله... بله... خوش اومدید... بفرمایید بالا...

رویا با عجله در را باز کرد و منتظر ورودشان بود. محمد و مازیار و میعاد به ترتیب کنار هم ایستاده بودند. در باز شد و دختر جوانی همراه میلاد وارد شدند. رویا با گریه خودش را به میلاد رساند و او را سخت در آغوش گرفت.

رویا_ الهی فدات بشم من مادر... خدا منو بکشه اگه دیگه تو رو تنهات بذارم.

میلاد _ مامان من گم شده بودم. فکر کردم دیگه دوستم نداری که دنبالم نیومدی. خاله ملودی منو آورد اینجا.

رویا به خودش آمد و با نگاهش از ملودی تشکر کرد.

رویا به خودش آمد و با نگاهش از ملودی تشکر کرد. محمد تک سرفه ای کرد و از آنها خواست تا بنشینند. میعاد به مازیاراشاره ای کرد و زیر گوشش گفت:

_ یعنی تمام این مدت پیش این دختره بوده؟

مازیار_ ساکت

و چشم غره ای به او رفت. میعاد شانه ای بالا انداخت و به آشپزخانه رفت تا وسایل پذیرایی را آماده کند، حالش از این کاربهم می خورد اما چاره ای نداشت قرارش را از قبل گذاشته بودند.

بعد از کلی تعارف و تشکر و قربان صدقه های مادر میلاد از آنجا دل کند و در برابر گریه ها و بهانه گیری های میلاد و چهره ی بهت زده ی خانواده اش منزل مهدجوها را ترک کرد.

ساعت ها در خیابان قدم زده بود، هوا داشت کم کم تاریک می شد که قطره ای باران روی بینی اش خورد. لبخندی زد و به اشک هایش اجازه ی روانه شدن داد. راه میرفت و گریه می کرد... همه ی لحظه هایی که آن پسرک عقب افتاده کنارش بود... به یادش آمد اولین شبی که میلاد را پیدا کرده بود باران می بارید. قطره های باران بی رحمانه تر فرود می آمدند... ملودی قدم زنان از جلوی دکه ای رد شد چشمش به روزنامه ای خورد... عکس میلاد بود... زهرخندی زد و روزنامه را خرید. برای یادگاری... تصمیم داشت عکسش را جدا کند و قاب بگیرد... "راستی چرا هیچوقت باهاش عکس نگرفتم؟ "

بی خیال فکر کردن شد. مسیر خانه را در پیش گرفت. بعد از نیم ساعت پیاده روی بالاخره رسید. خسته بود... کلید انداخت که توی راه پله به هادی برخورد. با سر سلامی داد و پله ها را بالا رفت. حوصله ی آن موجود منحوس را فعلا نداشت. وارد خانه شد. هر کدامشان سرشان به کار خودش گرم بود. مریم رفته بود. شادی و یاسی توی اتاقشان مشغول درس خواندن بودند. نازیلا هم ظرف ها را می شست. با صدای در سلام کوتاهی داد. هیچ کدامشان انتظار حرف زیادتری را نداشتند. خانه سوت و کور شده بود. میلاد برای همیشه رفته بود. به طرف اتاقش رفت که زنگ تلفن مانعش شد. نازیلا گفت:

_جواب بده احتمالا مامانتِ، از عصر تا الان صد دفعه زنگ زده.

ملودی به سرعت خودش را به تلفن رساند. ضربان قلبش بدون اینکه دست خودش باشد بالا می رفت. گوشی را برداشت و با صدای لرزانی پاسخ داد:

_الو؟

_سلام ملودی جان، خوبی مادر؟ کجایی دلم هزار راه رفت؟

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::._ خوبم مامان. مانیا خوبه؟ بابا حالش خوبه؟

صدای گریه ی مادرش هیجانش را بیشتر کرد.

_نه خوب نیست... قلبش دوباره گرفته... نمی دونم چه خاکی به سرم بریزم.... دکترش گفته یه قلب پیدا شده هرچه زودتر باید عملش کنیم. تو که شرایط مارو می دونی ملی... کاش الان اینجا بودی... الان بابات بیمارستان بستری شده.... منم از بیمارستان زنگ می زنم گفتم بهت خبر بدم نگی یه وقت چرا به من نگفتین.

ملودی_ مامان تورو خدا حالش خوبه؟ من فردا راه میفتم میام. آدرسشو بفرستید برام.

بعد از قطع مکالمه سراسیمه وارد اتاقش شد و مشغول جمع کردن ساکش شد. هنوز هم دل تنگ میلاد بود... سرش را تکان داد تا افکار مزاحم را از خود دور کند. " الان وقت دلتنگی نیست دختره ی کم عقل، خدارو شکر کن که به موقع خانواده اش پیدا شدن وگرنه تو این شرایط اونو باید چیکار می کردم؟"

روی تختش دراز کشید و زنگ گوشیش را عوض کرد. نفهمید کی با افکار درهم و پریشانش خوابش برد.

صبح قبل از اینکه بقیه بیدار شوند بلند شد و نمازش را خواند یادداشت کوچکی را روی درب یخچال نصب کرد و از خانه خارج شد. با کلی چانه زدن با راننده بالاخره سوار شد تا به ترمینال برسد.

*******

رویا کلافه شده بود از دست بهانه های میلاد، بالاخره طاقتش تمام شد و سرش فریاد کشید.

_اه بچه... دیوانه ام کردی... بگیر صبحونه تو بخور دیگه. بیست سالته این اداهارو در میاری.

_نمی خورم... خاله ملودی همیشه برام لقمه می گرفت.

و بعد رویش را به علامت قهر بگرداند و لب برچید. رویا سری تکان داد و گفت:

_ باشه پسرم بیا خودم برات لقمه می گیرم.

لقمه ای برایش گرفت و دوباره گفت:

_ به به ببین چه لقمه ای گرفتم برات بیا بخور میلاد جان.

میلاد با لجبازی سرش را تکان داد و گفت:

_ نمی خورم تو بلد نیستی بهم لقمه بدی. من مربا می خوام.

رویا داشت دیوانه می شد. از وقتی آن دخترک رفته بود بهانه گیری های میلاد هم شروع شد. دیشب انقدر گریه کرد که مازیار و محمد او را بردند پارک. لبخندی زد و گفت:

_ همین جا بشین عزیزم.

تلفن را برداشت و شماره ی محمد را گرفت.

محمد_ جانم عزیزم؟

رویا_ بیا خونه، میلاد از دست من صبحونه نمی خوره. همه اشم نوک زبونش خاله ملودی خاله ملودیه...

محمد_ هیس آرومتر خانم... سعی کن صبحونه شو بدی. من الان میام خونه.

رویا بی خداحافظی گوشی را قطع کرد و سراغ میلاد رفت. هنوز هم اخم کرده و دست به سینه نشسته بود. رویا روبرویش نشست و پرسید:

_ میلاد تو مامانو دوست داری؟

میلاد_ اوهوم

رویا_ خب اگه دوسم داری چرا اذیتم می کنی؟ من دوست دارم زودتر بزرگ بشی. چرا صبحونه تو نمی خوری پسرم؟

میلاد_ من نمی خوام بزرگ بشم! صبحونه ام نمی خورم اینا بدمزه ست.

رویا اشکش را پاک کرد و منتظر آمدن محمد شد. با صدای در از جا بلند شد. مازیار آمده بود تا یک سری مدارکش را بردارد.

مازیار_ سلام مامان. مادر و پسر خوب خلوت کردیدها... مامان اون پوشه نارنجی رو ندیدی؟

رویا_ توی کشوی میزت گذاشتم.

مازیار مکثی کرد و به طرف رویا چرخید.

_چی شده مامان؟

همین یک حرف کافی بود تا اشک های رویا دوباره سرازیر شوند.

مازیار پرسید:

_دِ چرا گریه می کنی؟ می گی چی شده یا نه؟

رویا با سر به میلاد اشاره کرد.

_ از وقتی اومده همه اش بهانه ی اون دخترکو می گیره. دیوونه شدم از دستش به خدا هرچی میگم بهش گوش نمی ده بهم. همه اش میگه خاله ملودی این کارو می کرد اون کارو می کرد. خسته شدم. کاش اون دخترم الان اینجا بود می فهمیدم چیکار کرده که این بچه هی بهونه می گیره از من. به من میگه تو بلد نیستی برام لقمه بگیری.

مازیار که می دانست مادرش چقدر حساس است که روی کارهایش عیب بذارند خنده ی بلندی سر داد و گفت:

_آهان پس واسه ی همینِ داری زار زار گریه می کنی رویا خانم؟

رویا_ زهرمار! چند دفعه بهت گفتم منو اینطوری صدا نزن؟ پس فردا زنم گرفتی منو اینجوری صدا میزنن. به بابات زنگ زدم بیاد ببینم چه خاکی به سرم بریزم.

مازیار اندکی فکر کرد و سعی داشت حرفش را بسنجد. رویا گفت:

_بگو چی می خوای بگی؟

مازیار- میگم چطوره این دختره رو واسه ی یه مدتی بیاریمش اینجا پیشمون باشه. به عنوان پرستار میلاد. از سرو وضعش معلوم بود زیاد وضع مالی خوبی نداره.

رویا کمی فکر کرد و گفت : نمی دونم شاید این کارو کردیم.

یک هفته از بازگشت میلاد به خانه میگذشت.... دیگر شور و هیجان و اتفاقات دیگر به کل خاتمه یافته بود...

رویا متفکر به پایه ی میز خیره شده بود.

در حالی که یک دستمال خیس را روی پیشانی میلاد میگذاشت و با بغض به او خیره شده بود فکر کرد این دیگر چه سرنوشتی بود که گریبان گیرشان شده بود.

سیزده سال رنج و بدبختی وافسوس وحسرت کافی نبود؟ سیزده سال نگرانی و چشم به امید یک مرده زنده شدن کافی نبود؟

میلاد زیر لب نام ملودی را ناله میکرد... نا مفهوم هذیان میگفت و رویا داشت ذره ذره اب شدنش را می دید...

مازیار ومیعاد به کررات پیشنهاد داده بودند تا ملودی مانند یک پرستار به خانه بیاید اما چگونه ممکن بود.. چطور میتوانست یک دختر دانشجو را به خانه ای بیاورد که سه پسر عزب دران زندگی میکنند.... چطور میتوانست او را به این خانه بیاورد ... با چه حکمی؟ اصلا از کجا معلوم که او قبول میکرد... پسرش جلوی چشمش اب میشد ... این منصفانه نبود این همه حسرت و ارزویی که برایش داشت کم بود که حالا او را این چنین تماشا کند مگر کم بود؟

در اتاق با تقه ای باز شد.

محمد لبه ی تخت نشست وگفت: رویا؟

رویا نفس عمیقی کشید وگفت: دکترش چی گفت؟

محمد: تبش عصبیه ... اگه یه بار دیگه تشنج کنه معلوم نیست چه بلایی به سرش بیاد...

رویا دستش را لا به لای موهای پسرش فرو برد و فکر کرد این چه مصیبتی بود که به سرشان امده بود. یک لحظه فکر کرد اگر سیزده سال پیش همان موقع او رفته بود و دیگر او را نداشت ... الان این لحظه ... فکرش را پس زد .... این چه فکری بود که میکرد. ارزوی مرگ پسرش را داشت.

محمد نفس عمیقی کشید وگفت: اینطوری خودتو از بین می بری....

رویا به چشمهای شوهرش نگاه کرد وگفت: تو هم میگی اون دختره رو بیاریم اینجا؟

محمد از جا بلند شد و چند قدمی در اتاق میلاد راه رفت وگفت: نمیدونم... فعلا تهران نیست... رفته شمال... پدرش مریضه ... دوستاش میگفتن وضع مالی خوبی ندارن تا پدرشو عمل کنه.... موندنش تو این خونه با این شرایط فقط در یه صورت ممکنه...

از ادامه ی گفتن حرفش منصرف شد...

رویا با بغض گفت: پس تو هم رفتی سراغش...

محمد لبه ی تخت میلاد نشست و دست مردانه اش را گرفت... مثل کوره بود.

صورتش ملتهب و داغ بود . در حالی که خم شد و پیشانی اش را بوسید و با چشمهایی نم دار از اتاق خارج شد.

************************************************** ****************

ملودی نفس عمیقی کشید و گفت: من ملودی هستم...

رویا در را برایش باز کرد و ملودی وارد خانه شد.

خانه ی بزرگی بود ... با دکوراسیونی مدرن و وسایلی شیک و انتیک ... رویا لبخندی تصنعی زد و گفت: خوش اومدی ...

ملودی لبخند نصفه نیمه ای زد وگفت: میلاد نیست؟

رویا به او خیره شد و ملودی با چشم به اطراف نگاه میکرد ...

یعنی به خاطر دیدن میلاد به اینجا امده بود ... شاید رویا هم می دانست اگر بخاطر بهانه ی دیدن میلاد نبود او نمی امد.

رویا او را روی مبل نشاند وگفت:میلاد با برادراش بیرونه...

ملودی با تعجب گفت: ولی من فکر کردم...

رویا رو به رویش نشست وگفت: میخواستم باهات حرف بزنم....

ملودی اخم ظریفی کرد وگفت: خوب دیگه چرا بهونه ی میلاد و گرفتید همینطوری هم میگفتید من میومدم...

رویا لبخندی زد واز جا بلندشد وبه اشپزخانه رفت... با یک سینی محتوی چای وشیرینی بازگشت وگفت: دانشجویی؟

ملودی: بله ... و به انضمامش رشته اش را گفت.

رویا در حالی که دنبال جور کردن کلمه برای گفتن حرفش بود با سوالی که به ذهنش رسیده بود گفت: وضع مالیتون چطوره؟

ملودی به رویا خیره شد.

رویا با من من گفت:پدرت احتیاج به عمل داره درسته؟

ملودی مشکوکانه به رویا نگاه میکرد.

رویا با لبخند دستش را گرفت وگفت: میدونم که هر کسی ممکنه براش مشکل مالی به وجود بیاد .. و اینو هم میدونم که هزینه ی پرداخت جراحی پدرت گزاف وسنگینه ... تو و خانواده ات توانشو ندارید... ما میتونیم کمکت کنیم...

ملودی با حرص دستش را از دست رویا بیرون کشید و از جا برخاست.

رویا با صدای بغض دار و مرتعشی گفت: حدا قل رو پیشنهادم بشنو...

ملودی با حرص گفت: ترجیح میدم نشنوم... شما از من چی میخواین؟ در قبال چه کاری میخواین هزینه ی جراحی پدرمو بدید؟

رویا سرش را پایین انداخت و زمزمه وار چیزی را گفت که ملودی حس کرد ارزش را وقتی پخش میکردند چقدر او از ان سهم برده بود.

با چشمهایی خیس از خانه خارج شد...

در حالی که به خودش سرکوفت میزد و شانسش را به لعنت گرفته بود خودش را داخل خانه پرت کرد.

بدون توجه به دخترها وارد اتاق شد و در را بست و پشت در نشست.

مقنعه اش را با حرص از سرش دراورد.

چشمهایش پر از اشک بود... او ارزو داشت. در ذهنش فقط همین را بود که میدانست.... در ذهنش که یک سمتش پدرش بود و یک سمتش رویاها و اینده اش... ویک سمتش میلادی بود که فقط هفت سال می فهمید نه بیشتر...

در ذهنش ارزو ها جولان میدادند... .لبخند پدرش به انها دهن کجی میکرد وبغض میلاد باعث بغضش میشد.

در ذهنش همه ی ارزوها چماغ به دست بودند و محبت پدرش سکوت کرده بود و میلاد تنها در یک برگه ی سفید او را کشیده بود و یک لبخند کج قرمز با مداد صورتی برای صورت کج و کوله اش کشیده بود.

در ذهنش همه رژه میرفتند و اینده را مثل کف بین ها برایش مرور میکردند ... و یک سنگ قبرو گریه ی میلاد در ته ذهنش بیشتر از همه چیز خود نمایی میکرد.

سرش داشت می ترکید. ذهنش در حال فوران بود.

میخواست بمیرد و میدانست هیچ کس جلویش را نمیگیرد...

دلش میخواست میلاد بود واو را با نقاشی سرگرم میکرد .. دلش میخواست میلاد اینجا بود و بدون هیچ چشم بدی به او خیره میشد و بهانه میگرفت.

دلش میلاد هفت ساله را میخواست و نمیخواست....

دلش اینده ای رویایی و روشنی میخواست و نمیخواست...

دلش سلامت پدرش را میخواست و نمیخواست...

دلش گیر خواست ونخواستن ها داشت تکه پاره میشد و کسی نمیفهمید...

یک قرص خواب خورد و سینه خیز به سمت تختش رفت و روی ان دراز کشید.

یک قرص خواب خورد و سینه خیز به سمت تختش رفت و روی ان دراز کشید.

خیلی زود همه ی افکار دست از سرش برداشتند و خواب او را ربود.

با جیغ و تکان های شدیدی که به او وارد میشد فورا از جا پرید. نفس نفس میزد.... نازیلا در حالی که بالای سرش با یک لیوان اب وحشت زده نشسته بود گفت: چی شده؟ داشتی خواب میدیدی....

ملودی نفس راحتی کشید و موهایش را به چنگ گرفت.

با کمی مکث سرش را بلند کرد وزمزمه وار گفت: خواب بود؟

نازیلا: اره خره.... چه جیغی هم کشیدی کر شدم...

ملودی بی اراده چشمهایش پر از اشک شد وگفت: خواب دیدم پدرم فوت شده ...

نازیلا مشتی به بازویش زد وگفت: خره خواب بود ... هی بهت میگم سر شب اینقدر کوفت نکن...

ملودی اهی کشید وگفت: ولی خیلی واقعی بود نازی...

نازیلا مکثی کرد وگفت: ایشالا پدرت خوب میشه نگران نباش ....

ملودی خواست داد بزند نه تا وقتی که جراحی نشود ... نفس عمیقی کشید ... چه کار میکرد؟ دلش میخواست با نازیلا حرف بزند او هم انگار خواب از سرش پریده بود.

نازیلا لبخندی زد وگفت: از وقتی میلاد رفته جاش خالیه نیست؟

ملودی جوابی نداد در حالی که سعی داشت کلماتی که در ذهنش برسر خودش و وجدان و نگرانی هایش فریاد میزدند را ندید بگیرد بدون حاشیه گفت: فکر کن یه روزی یکی مثل میلاد شوهرت باشه چیکار میکنی؟

نازیلا یکه ای خورد.... شوکه شدن کاملا در صورتش واضح بود.

نفس عمیقی کشید وگفت: فکر کنم خود کشی...

ملودی: اگه مجبور باشی با اون ازدواج کنی چی؟

نازیلا زانو هایش را بغل کرد وچشمهایش را گرد کرد وگفت: مگه مغز خر خوردم....

ملودی به رو به رو به نقطه ی دور دستی خیره شد وگفت: اگه بخاطر یکی که خیلی دوستش داشته باشی اینکار وبکنی چی؟

نازیلا نفس عمیقی کشید وگفت: فکر نکنم هیچ کس ارزش اینو داشته باشه که زندگی اینده امو نابود کنم....

ملودی بی هوا گفت: حتی پدرت؟

نازلا خشکش زد.ملودی چه میگفت...

در حالی که با نگاهی پر سوال به او خیره شده بود گفت: یعنی چی؟

ملودی اهی کشید وگفت: بخاطر زندگی پدرت حاضری با یکی مثل میلاد ازدواج کنی؟

نازیلا چشمهایش را ریز کرد وگفت: تو حاضری؟

 .:: این کتاب توسط کتابخانه ی مجازی نودهشتیا (www.98ia.com) ساخته و منتشر شده است ::.ملودی: من اول پرسیدم...

نازیلا: اگه هیچ راه حلی نداشته باشم ... اخه چطوری میتونم بخاطر پدرم با یکی مثل میلاد .... و حرفش را نیمه تمام گذاشت.

ملودی پوزخندی زد و با چشمهایی پر از اشک گفت: وقتی اولین بار دیدمش ازش خوشم اومد... عین بچه ها بود ... تنها ادم بزرگی بود که صداقت بچگونه داشت... هیز نبود... تنها پسری بود که وقتی نگام میکرد منو نمیخورد با چشماش... با صدای خفه ای افزود: حتی بهم دستم نمیزد...

نازیلا با کلافگی گفت: ملودی...

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: مجبورم نازی... اگه نه بابام می میره...

نازیلا بی توجه به ساعت جیغ زد: میخوای چیکار کنی؟

ملودی با کف دست به چشمهایش فشار اورد تا اشکهایش خالی شود با نفس عمیقی که کشید سعی داشت مسلط به خودش باشد .

با ارامش گفت: پیشنهاد مادرش بود.... میشم پرستارش.... فقط یه صیغه ی محرمیته که حلال هم باشیم تا بتونم کارهاشو بکنم.... بعدشم خدا بزرگه ... حتی خود رویا هم گفت : اگه میلاد خوب شد و یه گزینه ی مناسب برای ازدواجت پیدا بشه خودم می فرستمت بری....

نازیلا مات و بغض کرده به ملودی نگاه میکرد.

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: بابام خوب میشه ... پولوشونو پس میده و همه چی تموم میشه ... شایدم میلاد خوب بشه و ...

نازیلا شانه هایش را گرفت ومحکم تکانش داد وگفت: می فهمی چی میگی؟

ملودی اشکهایش را پاک کرد وگفت: چاره ی دیگه ای دارم؟ من با هزار بدبختی تهران قبول شدم... پول پیش اینجا رو با بدبختی جور کردم... اما من در ازای هیچی میتونم پدرمو داشته باشم... نازیلا این بد نیست...

نازیلا با صدای بغض داری گفت: بد نیست؟ چی بد نیست؟ اینکه بشی زن یه ادم عقب افتاده بد نیست؟ در ازای هیچی؟زندگی و اینده ات هیچیه؟

فرداهایی که میتونی داشته باشی هیچیه؟

ملودی اهسته گفت: تو نفست از جای گرم بلند میشه.... بعدشم من که قرار نیست تا ابد اونجا بمونم... بالاخره میلاد خوب میشه و منم میتونم پول عمل بابا رو پسشون بدم... بعد هم همه چیز تموم میشه....

نازیلا با حرص گفت: میخوای خودتو و زندگیتو تباه کنی؟ ا زکجا معلوم که اون زن راست گفته باشه؟ از کجا معلوم...

ملودی موهایش را از ر وی صورتش کنار زد وگفت: عوضش پدرمو دارم....

نازیلا با دندان قروچه گفت: عوضش زندگی نداری... اینده نداری... میشی یه دختری که یه عمر تو یه خونه قراره کلفتکی کسی وبکنه که میخواد بشه نزدیکترین کسش.... نزدیکترینش.... شوهرش... همسرش... آقاش... تکیه گاهش...

ملودی جوابی نداد.

نازیلا روبه رویش نشست وبا عصبانیت گفت: اون یه جوون بیست ساله است با ذهن هفت ساله... می فهمی؟

ملودی لبخند تلخی زد وگفت: همینش قشنگه.... همین قشنگه که دروغ نمیگه.... همین قشنگه که مثل بقیه ی مردا که به هیچ جنس ماده ای رحم نمیکنن اما اون براش مهم نیست.... من دوستش دارم...

نازیلا با جیغ گفت : کیو؟ یه عقب افتاده رو...

ملودی: اون خوب میشه... بالاخره خوب میشه .... من مطمئنم....

نازیلا: اگه ولت کرد چی؟ اگه وقتی بزرگ شد وفهمید تو بدردش نمیخوری چی؟ الان بیست سالشه .... اندازه ی یه بچه میفهمه... دو روز دیگه دو سال دیگه ... وقتی سی سالش شد .... ده سال دیگه ... تازه میفهمه جوونی یعنی چی... میفهمه که میتونه دختر بازی کنه.... تازه اول زندگی کردنشه.... تازه میخواد مردونه رفتار کنه... می فهمی؟

ملودی: الان صادقه .... مثل بچه ها صادقه ...

نازیلا با داد گفت: تا کی؟ تا کی؟ بالاخره اونم یه روز میفهمه که با یه دختر بجز نقاشی کشیدن میشه خیلی کارا کرد....! خیلی کارا ملودی... میفهمه که دخترا اگه لباس باز بپوشن جذاب ترن... میفهمه ..... بخدا میفهمه ... بخدا میفهمه که باید با نگاهش همه رو قورت بده .... عین همه ی مردا .... عین همه .... بخدا میفهمه....

و هق هقش در امد.

ملودی ساکت بود... او کنارش میماند تا خوب شود تا یک مرد بزرگ و بالغ شود !!! کنارش میماند ویادش میداد که صادق بماند ...

با روشن شدن چراغ هال ملودی دست نازی را گرفت وگفت: نمیخوام بقیه بدونن .... باشه؟

نازیلا گریه اش گرفته بود.با صدای خفه ای گفت: ملودی بدبخت میشی....

ملودی لبخندی زد وگفت: عوضش پشیمون نمیشم که پدرمو از دست دادم... هان؟

با امدن شادی و یاسی به اتاق بحث تمام شد.

تصمیمش را گرفته بود و هیچ کس نمیتوانست منصرفش کند.

************************************************** *************

مرد کوچک :

با صدای زنگ در از خانه خارج شد.

چمدانش را برداشت... نازیلا با یک قران و یک کاسه اب جلویش ایستاده بود.

شادی و یاسمن نمیفهمیدند چرا او میخواهد برود...

یاسمن جلو امد و گفت: یه عذرخواهی بهت بدهکارم...

ملودی لبخندی زد و او را دراغوش گرفت وگفت: دوست دارم یاسی خره....

یاسمن لبخندی زد و شادی هم او را در اغوش گرفت گفت: حالا کجا میخوای بری؟واسه ی چی خوابگاه؟

ملودی به ارامی گفت: دیگه دیگه... بازم می بینیم همو... و فکرکرد بالاخره دروغش رو میشود که او به خوابگاه نمیرود و به خانه ی شوهر میرود.!

نازیلا با بغض او را در اغوش گرفت وزیر گوشش اهسته گفت: نمی خوام ارزو کنم خوشبخت بشی... اما ارزو میکنم بدبخت نشی... سرش را حد فاصله شانه و گردن ملودی فشرد وگفت: خیلی خری ملودی....

ملودی با بغض گفت: میدونم...

از نازیلا فاصله گرفت. عمویش پله ها را بالا امد و چمدان را برداشت.

بار اخر به خانه ی دانشجویی نگاهی کرد و پشت سرعمویش از خانه خارج شد.

در اژانس که پیکان قراضه ای بود نشست و به ستون برقی که میلاد به ان تکیه داده بود در یک شب بارانی نگاه کرد.

چهره ی پدرش برایش پر رنگ تر از میلاد بود.

سرش را تکان داد ... اتومبیل به حرکت درامد.

عمویش ساکت بود.

حرفی نمیزد... چهره اش پیر شده بود.

با دیدن محضر قلبش به تپش افتاد.

عمو حسینش با صدای بغض داری گفت: مطمئنی؟

ملودی سری تکان داد و عمو حسین گفت: هنوزم دیر نشده ها....

ملودی با قطعیت گفت: فردا بابا عمل میشه ... این تنها چیزیه که میدونم اگه نشه دیره...

عمو حسین چیزی نگفت.

در حالی که هنوز مردد بود گفت: ملودی بابات بفهمه ...

ملودی: اینم میفهمه که بخاطر خودشه ... مامانم میدونه همین بسه ... فقط میخوام فکر کنم که اون باشه ... باشه عمو؟

حسین در سکوت تنها لبخند تلخی زد.

دست سرد و یخ کرده ی ملودی را گرفت وداخل محضر رفتند.

رویا و محمد حضور داشتند ومیلاد ... میعاد ومازیار نبودند ... ملودی یک بار انهارا دیده بود... ولی کم وبیش میدانست که بخاطر نارضایتی حضور ندارند ...شاید بخاطر مخالفت...

به چهره ی اصلاح شده ی میلاد نگاه کرد.

خودش بلد نبود اصلاح کند.... موهایش به طرز زیبایی اراسته شده بودند. در ان کت و شلوار مشکی با چهره ای ساکت هیچ کس حتی فکرش را نمیکرد که او...

میلاد با لبخند گفت: سلام خاله ملودی...

حسین بغضش در چشمهای پر از اشکش خلاصه شد.

ملودی لبخندی زد وگفت: چند بار بهت بگم منو ملودی صدا کن نه خاله....

میلاد خندید و گفت: این نقاشی وبرای تو کشیدم ....

نگاهش به تصویر گرد وقلنبه ی خودش بود که دست یک پسر بچه شکل خودش را گرفته بود.

لبخندی زد وکنارش نشست.

خطبه ی عقد شروع شد... زود بله را گفت. کسی نبود کل بکشد ... کسی نبود قند بساید تا زندگی شیرین شود. اینه ای نبود تا معنای روشنی زندگی را نماد کند.

فقط یک قران بود که میدانست تمام پشت وپناهش به صاحبش بوده و هست.

نفس عمیقی کشید... حلقه های ساده ای رد وبدل شد.

چشمش پی چکی بود که در دستان لرزان حسین به او نوید سلامت پدرش را میداد. پدری که نمیدانست دخترش برای او حاضر بود بمیرد و هیچ وقت بروز نمیداد.... وحالا زندگی اش را معامله کرده بود تا سایه اش را بالای سرش ببیند... و همین برای اینکه دلش قرص باشد و هرگز از این بله پشیمان نشود کافی بود.

زود به خانه رفتند.. بوق بوقی نبود.

ملودی قاشق قاشق غذا در دهانش میگذاشت... رویا با لبخند نصفه نیمه نگاه میکرد و محمد اه میکشید ...

ساعت نزدیک ده شب بود.

میلاد او را به اتاق برد تا اتاقش را نشان بدهد...

ملودی روی تخت دو نفره ای که در اتاق میلاد بود نشست. لبخندی زد وگفت: میلاد؟

میلاد: بله؟

ملودی لبخندی زد وگفت: منو دوست داری؟

میلاد : بله...

ملودی: چند تا؟

میلاد خندید وگفت: هزار تا....

ملودی نفس عمیقی کشید وگفت: میدونی ازدواج یعنی چی؟

میلاد : اره ...

ملودی: یعنی چی؟

میلاد: یعنی مثل مامان وبابام....

ملودی: میدونی من وتو ازدواج کردیم؟

میلاد: نه ... من و تو که ازدواج نکردیم...

ملودی : پس من کیتم؟

میلاد مکثی کرد... در ذهنش به دنبال واژه ای میگشت که برای ملودی تعریف شود اما نمیدانست چه بگوید.

ملودی نفس بغض داری کشید وگفت: میلاد؟

میلاد: بله؟

ملودی: میدونی اینده چیه؟

میلاد: نه ... چیه؟

ملودی بی توجه به سوال ا و گفت: میلاد؟

میلاد در حالی که با لوگویش مشغول بود گفت: بله؟

ملودی: میدونی مرد چیه؟

میلاد: مرد؟

ملودی نفس عمیقی کشید ... اشک هایش روی صورتش سر خوردند ... با صدای مرتعشی گفت: میدونی عشق چیه؟

میلاد با ترس گفت: خاله چرا گریه میکنی؟

ملودی گفت: عشق یعنی اگه تو هزار تا منو دوست داری من دوهزار تا دوست داشته باشم.... اون وقت نمیگم دوست دارم میگم عاشقتم...

میلاد لبخندی زد وگفت: پس منم عاشقتم...

ملودی به او نگاه کرد.

میلاد لبخندی زد و گفت: خاله گریه کنی منم گریه میکنما...

ملودی نفس عمیقی کشید و اشکهایش را پاک کرد وگفت: میدونی رابطه ی جنسی چیه؟

میلاد: نه ... خاله تو رو خدا گریه نکن...

ملودی نمیتوانست خودش را کنترل کند... اهسته گفت: میدونی بوسه چیه؟

میلادصورت ملودی را بوسید وگفت: خاله اینه .. گریه نکن.... اگه تو گریه کنی منم گریه ام میگیره ها....

ملودی لبخندی زد وگفت: باشه... ولی دیگه نگو به من خاله....

میلاد : چشم...

یک برگه به دست ملودی داد وگفت: برای تو کشیدمش...

ملودی لبخندی زد وگفت:چقدر واسه من نقاشی میکشی...

میلاد: زشته خاله...

ملودی چپ چپ نگاهش کرد و میلاد رفع و رجوعش کرد وگفت: ملودی...

ملودی لبخندی زدوگفت: نه قشنگه...

میلاد لبخندی زد وگفت: ملودی ...

ملودی به او نگاه کرد وگفت: برام قصه میگی؟

ملودی سری تکان دادو میلاد سرش را روی زانوی ملودی گذاشت و ملودی بی اراده دستش را لابه لای موهای او فرو برد. همان کاری که در قصه گفتن برای خواهر وبرادر کوچکش میکرد.

اهسته زمزمه کرد: یکی بود .... یکی نبود... یه مردی بود که خیلی کوچیک بود ... یه دختری بود که فکر میکرد خیلی بزرگه ... اما یهو کوچیک شد... خیلی کوچیک ... !یه ذره شد تو مشت سرنوشت ...

میلاد خمیازه ای کشید وگفت: خاله ملودی؟

ملودی به او نگاه کرد...

میلاد چشمهایش را که از خواب خمار شده بود را به او دوخت و با لبخندصادقانه و بچگانه ای گفت: من عاشقتم....!

ملودی لبخندی زد ... چشمهایش پر از اشک بود .... با لحنی مرتعش و ناارام در حالی که سعی داشت به خودش مسلط باشد تا اشکهایش جاری نشود گفت: مگه نگفتم به من نگو خاله...

میلاد لبخندی زد و چیزی نگفت.

ملودی به چشمهایش خیره شد و لبهایش را خواست ببوسد که میلاد خودش را عقب کشید وگفت: عیبه...

ملودی بلند خندید و موهای میلاد را بهم ریخت... شاید باید صداقت الانش را باور میکرد... برای فردا وقت زیاد بود.

مهم این بود که امروزش فدای فردا و دیروزش نشود ... !

مرد کوچک . پایان

ماهرخ . ش + خورشید. ر

سه شنبه 2 اسفند 1390

=================

پایان

« کتابخانه ی مجازی نودهشتیا »

wWw.98iA.Com